Monthly Archives: April 2014

Ακούγοντας την καρδιά

Παρακάτω παραθέτω μια ερευνα από Γιατρούς και Επιστήμονες στο Ινστιτούτο Αριθμητικής της Καρδιάς. Επιστήμονες στο Ινστιτούτο Αριθμητικής της Καρδιάς έκαναν πολυάριθμες μελέτες για να κατανοήσουν τις σωματικές επιπτώσεις της τεχνικής Ακούγοντας την Καρδιά, την οποία ανέπτυξαν για τους ασθενείς τους.
Αυτά τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στα ακόλουθα επιστημονικά περιοδικά:
The American Journal of Cardiology
The American College of Cardiology, Stress Medicine and
Journal for the Advancement of Medicine
Καρδιολόγοι, ψυχίατροι, ψυχολόγοι και άλλοι γιατροί βρήκαν μια αποτελεσματική τεχνική, που υποστηρίζεται από αξιόπιστη επιστήμη, και η οποία θα μπορούσε να βοηθήσει τους ασθενείς τους να μάθουν να μορφοποιούν καλύτερα τις αντιλήψεις τους, τη συνολική συμπεριφορά τους και την υγεία τους.
Ποια ήταν τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας;
Τα αποτελέσματα, τα οποία βρέθηκαν σ’ αυτούς που εφάρμοσαν αυτήν την τεχνική ήταν γενικά:
1. Οι παλμοί της καρδιάς τους βελτιώθηκαν.
2. Το νευρικό τους σύστημα εξισορροπήθηκε (εξισορρόπηση Συμπαθητικού – Παρασυμπαθητικού)
3. Προέκυψαν ωφέλιμες αλλαγές στις ορμόνες τους.
4. Είχαν αξιοσημείωτη βελτίωση στην ανταπόκριση του αμυντικού τους συστήματος.
5. Παρουσίασαν σημαντική αλλαγή στον τρόπο που σκέφτονται και αισθάνονται και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα.
Γιατί παρακινήθηκαν να κάνουν αυτήν την έρευνα;
Η ανάγκη να ανακαλύψουν μια τεχνική σαν το Ακούγοντας την Καρδιά βασίστηκε στα ακόλουθα επιστημονικά και ιατρικά γεγονότα.
1. 75% ως 90% των ιατρικών επισκέψεων σήμερα στις ΗΠΑ είναι για διαταραχές σχετικές με το στρες.
2. Το εργασιακό στρες έχει γίνει «η αρρώστια του 20ου αιώνα» και θεωρείται η επιδημία του πλανήτη.
3. Η κατάθλιψη ήταν η τέταρτη αιτία ασθένειας το 1990 και μέχρι το 2020 θα είναι η μοναδική αιτία.
4. Ο αριθμός των εργαζομένων που νιώθουν υψηλό στρες έχει διπλασιαστεί από το 1985.
5. Το 61% των ανθρώπων που ρωτήθηκαν στις ΗΠΑ, Αγγλία, Ιρλανδία, Γερμανία, Σιγκαπούρη και Χονγκ Κονγκ πιστεύουν ότι υπάρχει υπερβολική πληροφόρηση στον τόπο εργασίας τους, με το 80% να προβλέπει ότι η κατάσταση θα χειροτερέψει.
6. «Karoshi» – ο θάνατος από υπερκόπωση, λέγεται από τους Ιάπωνες ακτιβιστές της υγείας ότι σκοτώνει περίπου 30.000 εργάτες κάθε χρόνο.
7. Το οξύ στρες («μάχη ή φυγή» ή τα μεγάλα γεγονότα της ζωής) και το χρόνιο στρες (το συσσωρευμένο φορτίο του μικρότερου, καθημερινού στρες) μπορεί να έχουν μακροχρόνιες συνέπειες στην υγεία.
8. Μέχρι 80% όλων των νοσημάτων και ασθενειών (στις ΗΠΑ) έχουν ξεκινήσει ή επιδεινωθεί από το στρες.
9. Η επιστήμη έχει δείξει ότι πληρώνουμε ακριβά το στρες μας. Μια εικοσάχρονη μελέτη της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου έχει αποσαφηνίσει ότι οι ανεξέλεγκτες νοητικές και συναισθηματικές αντιδράσεις στο στρες αποτελούν μεγαλύτερο παράγοντα κινδύνου για καρκίνο και καρδιακά νοσήματα από το κάπνισμα ή τις τροφές υψηλής χοληστερόλης.
10. Το στρες διεγείρει τη διαρκή απελευθέρωση των ορμονών αδρεναλίνη, νοραδρεναλίνη και κορτιζόνη, οι οποίες τελικά καίνε το σώμα όπως μία διαρκής διαβροχή με οξύ. Αν δεν αναχαιτιστεί, το χρόνιο στρες μαζί με συναισθήματα όπως εχθρότητα, θυμός και κατάθλιψη μπορεί να μας αρρωστήσει και τελικά να μας σκοτώσει.
11. Σύμφωνα με μελέτη της Κλινικής Mayo σε άτομα με καρδιακά νοσήματα, το ψυχολογικό στρες ήταν ο ισχυρότερος οιωνός μελλοντικών καρδιακών επεισοδίων, όπως θάνατος από καρδιά, το έμφραγμα και οι καρδιακές προσβολές.
12. Άνθρωποι με υψηλό στρες είναι πιο επιρρεπείς στην ανάπτυξη καρδιοαγγειακών νοσημάτων και είναι σημαντικά πιο επιρρεπείς στην παρακμή γνωστικών και σωματικών λειτουργιών.
13. Μια μελέτη της Ιατρικής Σχολής του Harvard, πάνω σε 1.623 ανθρώπους που επέζησαν μετά από καρδιακή προσβολή, βρήκε ότι, για εκείνους που θύμωναν κατά τη διάρκεια συναισθηματικών συγκρούσεων, ο κίνδυνος καρδιακής προσβολής ήταν πάνω από διπλάσιος παρά για εκείνους που παρέμεναν ήρεμοι.
14. Μια εικοσάχρονη μελέτη σε πάνω από 1.700 ηλικιωμένους που έγινε από τη Σχολή του Harvard για τη Δημόσια Υγεία βρήκε ότι η ανησυχία για τις κοινωνικές συνθήκες, την υγεία και τα οικονομικά αύξανε σημαντικά τον κίνδυνο στεφανιαίας καρδιακής νόσου.
15. Σε περισσότερες από τις μισές περιπτώσεις, τα καρδιακά νοσήματα δεν μπορούν να εξηγηθούν από τους συνηθισμένους παράγοντες κινδύνου ? όπως υψηλή χοληστερίνη, κάπνισμα ή καθιστική ζωή.
16. Τα καρδιακά νοσήματα και τα εγκεφαλικά, μαζί με άλλα νοσήματα του κυκλοφορικού σκοτώνουν πάνω από 15 εκατομμύρια ανθρώπους το χρόνο σε όλο τον κόσμο ή αποτελούν το 30% των ετήσιων θανάτων από όλες τις αιτίες.
17. Από το 1984, έχουν πεθάνει ετησίως από καρδιοαγγειακά νοσήματα περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες.
18. Τα καρδιακά νοσήματα είναι πρώτα στον κατάλογο αιτιών θανάτου ουσιαστικά σε κάθε βιομηχανική κοινωνία για τα περασμένα 30-40 χρόνια. Το ολικό οικονομικό κόστος για καρδιοαγγειακά νοσήματα στις ΗΠΑ το 1998 ήταν 274,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό σημαίνει 15 δισεκατομμύρια περισσότερα από το 1997.
19. Οι άνθρωποι που λένε ότι αισθάνονται άγχος ή κατάθλιψη έχουν δύο με τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν υψηλή αρτηριακή πίεση από άτομα ηρεμότερα και πιο ευτυχισμένα.
20. Μελέτες τριών δεκαετιών κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι θάνατοι από καρκίνο και καρδιοαγγειακά νοσήματα οφείλονται περισσότερο στο συναισθηματικό στρες παρά στο κάπνισμα. Οι άνθρωποι που είναι ανίκανοι να διαχειριστούν αποτελεσματικά το στρες τους είχαν 40% περισσότερες πιθανότητες θανάτου από άτομα χωρίς στρες.
21. Ο ξαφνικός θάνατος από καρδιά είναι μέχρι 6 φορές πιο πιθανός ανάμεσα σε ανθρώπους που παραπονιούνται για υψηλό άγχος παρά σ’ εκείνους που είναι πιο ήρεμοι.
22. Η πιθανότητα θανάτου λόγω στεφανιαίας νόσου για 100.000 γυναίκες είναι τρεις φορές μεγαλύτερη από την πιθανότητα θανάτου λόγω καρκίνου του στήθους (είναι η νόσος που οι γυναίκες φοβούνται περισσότερο).
23. Σε μια μελέτη του 1966 πάνω σε 240 μεσήλικες στη Φιλανδία που συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια ανημποριάς εκείνοι που ένιωθαν πιο ανήμποροι είχαν 2 με 3 φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν.
24. Μία διεθνής μελέτη 2.829 ανθρώπων ηλικίας μεταξύ 55 και 85 βρήκε ότι άτομα που δήλωσαν ότι ήταν σε υψηλό επίπεδο «κύριοι του εαυτού τους» – ένιωθαν ότι είχαν τον έλεγχο πάνω στα γεγονότα της ζωής είχαν σχεδόν 60% λιγότερο κίνδυνο θανάτου συγκριτικά με αυτούς που ένιωθαν σχετικά ανήμποροι να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής.
25. Σε μια μελέτη 5.716 μεσηλίκων, εκείνοι με τις μεγαλύτερες ικανότητες αυτοκυριαρχίας είχαν πάνω από 50 φορές περισσότερες πιθανότητες να ζήσουν και χωρίς χρόνια νοσήματα 15 χρόνια αργότερα από αυτούς με χαμηλότερη αυτοκυριαρχία.
Τι είναι η τεχνική Ακούγοντας την Καρδιά;
1. Το Ακούγοντας την Καρδιά προκαλεί μια άμεση και βαθιά αλλαγή στον τρόπο θεώρησης της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, σπάζοντας τον κύκλο του στρες με την απομάκρυνση της πηγής του.
2. Η έρευνα έχει δείξει ότι είναι η καθημερινή συσσώρευση στρες που επιβαρύνει την καρδιά παρά τα μεγαλύτερα στρεσογόνα γεγονότα στη ζωή.
3. Σταματώντας να επαναξιολογούμε και αποκτώντας διαφορετική αντίληψη, έχουμε τη δυνατότητα να δράσουμε διαφορετικά.
Πώς εφαρμόζεται η τεχνική;
1. Κάντε ένα διάλειμμα ώστε να μπορέσετε προσωρινά να απαλλαγείτε από τις σκέψεις και τα συναισθήματα ιδιαίτερα αυτά που σας προκαλούν άγχος.
2. Εστιαστείτε στην περιοχή γύρω από την καρδιά, τώρα αισθανθείτε την αναπνοή σας να μπαίνει μέσα από την καρδιά και να βγαίνει από το ηλιακό πλέγμα. Εφαρμόστε αυτή την αναπνοή μερικές φορές για να διευκολυνθείτε στην τεχνική.
3. Προσπαθήστε σοβαρά να νιώσετε ένα θετικό συναίσθημα. Αυτό μπορεί να είναι ένα γνήσιο αίσθημα εκτίμησης ή αγάπης για κάποιον ή κάτι στη ζωή σας.
4. Ρωτήστε τον εαυτό σας ποια στάση ή πράξη θα ήταν αποτελεσματική και ικανή να εξισορροπήσει και να ηρεμήσει το σύστημά σας.
5. Βιώστε ήσυχα κάθε αλλαγή στην αντίληψη ή το συναίσθημα και κρατήστε την όσο περισσότερο μπορείτε.
Τι αποτελέσματα βρέθηκαν στο εργαστήριο;
Στο εργαστήριο, βρέθηκε ότι το βίωμα αυτών των θετικών συναισθημάτων προσφέρει:
1. Αναγέννηση του αμυντικού συστήματος
2. Διευκόλυνση της υγείας και ευεξίας
3. Αύξηση της διαύγειας
4. Ικανότητα μεγαλύτερης διάκρισης
Ποιες είναι οι μορφές Εφαρμογής της τεχνικής Ακούγοντας την Καρδιά;
Στην
1. Αντιμετώπιση της χρόνιας κόπωσης υποστηριζοντας τη σωματική υγεία και ζωτικότητα
2. Βελτίωση της εξισορρόπησης του αυτόνομου νευρικού συστήματος (μεταξύ συμπαθητικού και παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος)
3. Αρρυθμία
4. Υπέρταση
5. Νόσο στεφανιαίας αρτηρίας
6. Πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας, κατάθλιψη
8. Ευερέθιστο έντερο
9. Άσθμα
9. Διαβήτης
10. Υπογλυκαιμία
11. Ινομυαλγία
12. Μεγάλη ποικιλία συναισθηματικών προβλημάτων
13. Μεγαλύτερη ικανότητα επίλυσης προβλημάτων
14. Μεγαλύτερη δημιουργικότητα
15. Ικανότητα ηρεμίας ανεξάρτητα από εξωτερικούς ενοχλητικούς παράγοντες
16. Αυξημένη ικανότητα αποδοχής και αγάπης των άλλων ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά τους

Γνωρίζατε τα ακόλουθα για την καρδιά σας;
Η καρδιά σας είναι:

1. Μια αντλία που προμηθεύει αίμα σε ολόκληρο το σώμα μας.
2. Είναι επίσης το κύριο κέντρο ηλεκτρικής ισχύος μας. Παράγει ισχύ 2,5 Βατ, δηλαδή 40 με 60 φορές περισσότερη από τον εγκέφαλο.
3. Εκπέμπει ηλεκτρικό σήμα που μπορεί να μετρηθεί σε κάθε σημείο του σώματος.
4. Αυτό το ηλεκτρικό σήμα διαπερνά κάθε κύτταρο.
5. Η ποιότητα αυτού του σήματος μπορεί να επηρεάσει τα κύτταρά μας.
6. Η ποιότητα του καρδιακού σήματος επηρεάζει πάρα πολύ τον εγκέφαλο και το νου μας και επίσης το αμυντικό μας σύστημα.
7. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Αριθμητικής της Καρδιάς, τα πιο παραγωγικά ναρκωτικά είναι μέσα στο ενδοκρινικό μας σύστημα.
Τι γίνεται με τη Δύναμη της Αδρεναλίνης;
Όπως έχει δείξει η επιστήμη, οι αγχωτικές αντιδράσεις προκαλούν την απελευθέρωση ορμονών που μπορούν να δημιουργούν ενεργοποίηση και απόλαυση προς στιγμήν, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν κενά και καταστροφές στο ανθρώπινο σύστημα μακροχρόνια. Οι αγχωτικές αντιδράσεις αναχαιτίζουν τη λειτουργία του φλοιού και, επομένως, εμποδίζουν την καθαρή, παραγωγική σκέψη.
-via enallaktikidrasi.com-

Καρκίνος: η απάντηση του εγκεφάλου στο σοκ ή στο χρόνιο στρες

http://www.youtube.com/watch?v=eYG0ZuTv5rs

Πραγματικά ενδιαφέρον και διαφωτιστικό άρθρο. Διαβάστε το.

Aποσπασματα του αρθρου αυτου που πρωτοδημοσιευτηκε στο EXPLORE.

Ο γιατρός Ρίκε Γκέερτ Χάμερ (RykeGeerdHamer) υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής σε μια γερμανική κλινική. Ο νόμος του καρκίνου που διατυπώθηκε από τον Ρίκε Γκέερτ Χάμερ είναι ο εξής:

 “Όλοι οι καρκίνοι προκαλούνται και ενεργοποιούνται από έντονες και βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις που τις βιώνουμε χωρίς να τις εκφράζουμε. Η φύση της εσωτερικής σύγκρουσης καθορίζει την περιοχή του εγκεφάλου που θα πληγεί και το όργανο στο οποίο θα εντοπισθεί η ασθένεια. “

Παρατήρησε λοιπόν ότι οι ασθενείς που είχαν καρκίνο των οστών, για παράδειγμα, είχαν όλοι βιώσει κάποιο σοκ, κάποιο στρες, κάποια έντονη και βίαιη (αιφνίδια) εσωτερική σύγκρουση κατά την οποία αισθάνθηκαν υποτιμημένοι. Επιπροσθέτως, παρατήρησε ότι σε όλους τους ασθενείς που είχαν προσβληθεί από τον ίδιο καρκίνο, είχε εμφανισθεί ένα σημάδι στην ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου τους. Έτσι, ανακάλυψε ότι σε κάθε τύπο στρες αντιστοιχούσε η ίδια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου και το ίδιο συγκεκριμένο όργανο, πάντα το ίδιο. Ο καρκίνος των οστών αντιστοιχεί στην εσωτερική σύγκρουση της υποτίμησης. Ο καρκίνος των πνευμόνων στον έντονο φόβο του θανάτου. Ο καρκίνος του αριστερού στήθους σε μια γυναίκα δεξιόχειρα, στη έντονη εσωτερική σύγκρουση σε σχέση με ένα παιδί (πραγματικό, εικονικό, φανταστικό ή συμβολικό). Ο καρκίνος του δεξιού στήθους σε μια δεξιόχειρα γυναίκα αντιστοιχεί σε εσωτερική σύγκρουση γενικά με τον σύντροφο (σε μια γυναίκα αριστερόχειρα, οι αντιστοιχίες αντιστρέφονται). Ο καρκίνος του προστάτη αντιστοιχεί στη σεξουαλική εσωτερική σύγκρουση (πραγματική ή συμβολική) σε σχέση με τα παιδιά ή τους απογόνους (ή την ικανότητα δημιουργίας). Και ούτω καθεξής, για όλους τους καρκίνους. Αυτός ο νόμος έχει επιβεβαιωθεί εδώ και σχεδόν 20 χρόνια από εκατοντάδες θεραπευτές (εκπαιδευμένους από τον Χάμερ ή τους διαδόχους του), σε δεκάδες χιλιάδες ασθενείς, χωρίς εξαίρεση. Αυτό που είναι εντυπωσιακό σε αυτήν την ανακάλυψη, είναι ότι ο μηχανισμός: «σύγκρουση – εγκέφαλος – όργανο» λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις. Όσο, δηλαδή, η εσωτερική σύγκρουση είναι ενεργή, η περιοχή του εγκεφάλου που δραστηριοποιείται δίνει διαταγή στη βιολογική διαδικασία να παραγάγει καρκινικά κύτταρα στο όργανο που διαλέχτηκε για να εκφράσει την ανισορροπία.

 

Αντιθέτως, όταν το άτομο λύσει την εσωτερική του σύγκρουση (με οποιονδήποτε τρόπο και αν το κάνει αυτό) και βάλει τέλος στο έντονο στρες του,- δηλαδή ελέγξει την αρνητική του σκέψη και τη μετατρέψει σε θετική- η ίδια περιοχή του εγκεφάλου αντιστρέφει το πρόγραμμα και δίνει αμέσως διαταγή στη βιολογική διαδικασία, να σταματήσει την παραγωγή καρκινικών κυττάρων και να καταστρέψει τον όγκο που έχει δημιουργηθεί στο όργανο. Έτσι σήμερα, αρκετές χιλιάδες ιατρικοί φάκελοι θεραπειών έχουν σχηματιστεί και συγκεντρωθεί από τον γιατρό Χάμερ και τους διαδόχους του. Μέσα σε αυτούς τους φακέλους, απαριθμούνται πολλές αποθεραπείες τις οποίες η επίσημη ιατρική χαρακτηρίζει ως « αυθόρμητες, ανεξήγητες ή αξιοθαύμαστες».

 Ανιχνεύσεις (με σκάνερ), αναλύσεις αίματος, ακτινογραφίες, υποβολές εκθέσεων που έγιναν σε νοσοκομεία, αποδεικνύουν ότι ασθενείς έχουν θεραπευθεί εντελώς από καρκίνους, λευχαιμίες, σκληρύνσεις κατά πλάκας, μυοπάθειες, διάφορες εκφυλιστικές ασθένειες, κωφώσεις, σοβαρές διαταραχές της όρασης, ψωριάσεις, αλλεργίες, κ.λπ. Κατά τη διάρκεια μιας από τις αναρίθμητες δίκες εναντίον του γιατρού Χάμερστις οποίες ενάγων ήταν ο ιατρικός σύλλογος, ο δικηγόρος του Χάμερ είχε ζητήσει από το δικαστήριο να συγκρίνει το ποσοστό, σε εθνική κλίμακα, όσων επέζησαν από καρκίνο, με το ποσοστό όσων επέζησαν από καρκίνο ανάμεσα στους ασθενείς του πελάτη του (λαμβάνοντας υπόψη ότι μερικοί από αυτούς είχαν απευθυνθεί σ’ αυτόν, μερικές φορές στο τελευταίο τους στάδιο). Αυτή η σύγκριση παρουσίασε: 95% επιβίωση για περισσότερα από 5 χρόνια για τον Χάμερ, απέναντι στο 30% κατά μέσο όρο, σε εθνική κλίμακα στη Γερμανία.

Η ασθένεια, είναι η τέλεια λύση που βρίσκει ο εγκέφαλος στο πρόβλημα των « εσωτερικών συγκρούσεων». Χρειάζεται να καταλάβουμε ότη η ασθένεια λειτουργεί σα «σανίδα σωτηριάς» είναι ο συναγερμός που ενεργοποιει ο οργανισμος μας για να μας προειδοποιησει. Για να το καταλάβουμε αυτό, ο γιατρός Χάμερ έδωσε πρώτα-πρώτα ένα παράδειγμα παρμένο από την ζωική βιολογία: αυτό μιας αλεπούς που βρέθηκε σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την επιβίωσή της. Ας φανταστούμε ότι μια αλεπού δεν έχει καταφέρει να πιάσει την παραμικρή λεία εδώ και τρεις μέρες. Βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλου στρες σχετικά με την σωματική της επιβίωση, όταν επιτέλους, καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ένα μικρό κουνέλι που περνάει από εκεί. Τη στιγμή που ετοιμάζεται να το δαγκώσει, να το ξεσκίσει, να το φάει, η αλεπού ακούει έναν από τους χειρότερους εχθρούς της να πλησιάζει: τον κυνηγό. Και τώρα η αλεπού μας βρίσκεται σε τρομερό δίλημμα, ανάμεσα σε δύο απειλές : εάν φάει το γεύμα της, για να ικανοποιήσει την ανάγκη της για τροφή, κινδυνεύει να σκοτωθεί με την κοιλιά γεμάτη, εάν το σκάσει, αφήνοντας τη λεία της, κινδυνεύει ίσως να πεθάνει της πείνας λίγο αργότερα. Για να βγει από αυτό το δίλημμα, αποφασίζει να καταπιεί ολόκληρο το πόδι του κουνελιού και να φύγει μακριά. Εκείνη την στιγμή, ένας άλλος κίνδυνος απειλεί την αλεπού : κινδυνεύει να πεθάνει από απόφραξη εντέρου, επειδή αυτό το ολόκληρο πόδι δεν μπορεί ούτε να ξανανεβεί από το στομάχι, ούτε να συνεχίσει τη διαδρομή του μέσα στο έντερο. Βρισκόμαστε, λέει ο Χάμερ, μπροστά σε μια έντονη και βίαιη εσωτερική σύγκρουση που σχετίζεται με την ανάγκη να χωνευτεί κάτι.

Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την τέλεια λύση που θα εξασφαλίσει την επιβίωση του ατόμου : ενεργοποιεί ένα πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων στα τοιχώματα του στομαχιού. Στόχος: η χώνεψη του ποδιού που έχει σφηνώσει στο στομάχι, να γίνει πέντε φορές πιο γρήγορα και πέντε φορές καλύτερα. Όσο ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, ο εγκέφαλος συνεχίζει να διατάζει την παραγωγή αυτών των πεπτικών υπερκυττάρων που έχουν σαφώς ανώτερες επιδόσεις από τα κανονικά. Αλλά μόλις το πόδι χωνευθεί εντελώς, μια διαδικασία βιοανάδρασης ενημερώνει τον εγκέφαλο ότι ο στόχος έχει επιτευχθεί. Στη στιγμή ο εγκέφαλος βάζει τέλος στο πρόγραμμα της παραγωγής και δίνει διαταγή να εξαλειφθούν αυτά τα υπερκύτταρα, που θα απέβαιναν επικίνδυνα εάν παρέμεναν στο στομάχι. Μερικές ημέρες αργότερα, εάν ναρκώσουμε την αλεπού και εξετάσουμε τα τοιχώματα του στομαχιού της, θα μπορέσουμε να παρατηρήσουμε ουλές, μάρτυρες της πρόσφατης εξάλειψης των υπερκυττάρων. Συμπέρασμα: Χάρη σε αυτόν τον προγραμματισμό, τον εγγεγραμμένο στη βιολογική διαδικασία εδώ και εκατομμύρια χρόνια, ο εγκέφαλος της αλεπούς διάλεξε την καλύτερη ανάμεσα σε όλες τις λύσεις, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την επιβίωσή της. Αυτά τα υπερκύτταρα είναι αυτό που κοινώς αποκαλούμε, καρκινικά κύτταρα του στομαχιού και εκκρινονται λογω του στρες.

Έτσι, σύμφωνα με τους Χάμερ και Σαμπά, βάσει επαληθεύσεων που έγιναν στο εργαστήριο, αυτό που αποκαλούμε καρκινικό κύτταρο έχει τις ίδιες λειτουργίες με ένα κανονικό κύτταρο, αλλά με πολλαπλάσιες επιδόσεις. Ένα καρκινικό κύτταρο στομαχιού χωνεύει πολύ πιο γρήγορα και δυνατά από ένα κανονικό κύτταρο. Ένα καρκινικό κύτταρο παγκρέατος παράγει πολύ περισσότερη ινσουλίνη, ένα καρκινικό κύτταρο του στήθους παράγει πολύ περισσότερο γάλα, ένα καρκινικό κύτταρο πνεύμονα έχει πολύ μεγαλύτερη ικανότητα ανταλλαγής οξυγόνου αίματος, ένα καρκινικό κύτταρο νεφρού φιλτράρει σαφώς περισσότερο, κ.λπ..

 Ας σημειώσουμε, ότι ο γιατρός Κλωντ Σαμπά (ClaudeSabbah) γενίκευσε τις ανακαλύψεις του Χάμερ αποδεικνύοντας ότι όλες οι ασθένειες, όποιες και αν είναι αυτές (από την πιο καλοήθη ως την πιο σοβαρή), είναι αποτέλεσμα κάποιου  σοκ ή χρόνιου στρες που το βιώσαμε χωρίς να το εκφράσουμε, και ενεργοποιούνται από τον εγκέφαλο, ως η τέλεια λύση για την εξασφάλιση της επιβίωσης. Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας; Τότε, θα μου πείτε, εάν οι ασθένειες είναι οι τέλειες λύσεις που είναι γραμμένες στη βιολογική διαδικασία για να εξασφαλίσουν την επιβίωσή μας, γιατί πεθαίνουμε από καρκίνο ή άλλες ασθένειες; Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουμε, ότι ο εγκέφαλος δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία. Για να το αποδείξουμε, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα.

Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο: θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (άνοδος του ποσοστού της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική πληροφορία.  Εάν, διαβάζοντας το παραπάνω παράδειγμα, φανταστήκατε τον εαυτό σας σ’ αυτή τη θέση, πιθανώς ο εγκέφαλός σας να ενεργοποίησε τις ίδιες αντιδράσεις. Εντούτοις, δεν βρισκόσαστε πραγματικά σε κίνδυνο, αφού ήσασταν καθισμένος και διαβάζατε. Ο εγκέφαλός σας όμως επεξεργάστηκε μια φανταστική πληροφορία, σαν να ήταν πραγματική. Εάν, τώρα, κατά τη διάρκεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού ή κάποιας κινηματογραφικής προβολής, το σενάριο σάς προβάλει στο χείλος μιας στέγης, με το κενό από κάτω, σκηνή τραβηγμένη από την οπτική γωνία του ήρωα, και εάν είστε αρκετά βυθισμένος, συνεπαρμένος μέσα στην εικόνα, ο εγκέφαλός θα αντιδράσει και πάλι με το ίδιο τρόπο. Εδώ, θα έχει επεξεργαστεί μια εικονική πληροφορία σα να ήταν πραγματική. Και τέλος, εάν σας ανακοινώσουν ξαφνικά ότι η επιχείρηση στην οποία εργάζεστε κήρυξε πτώχευση, τη στιγμή που εσείς έχετε μόλις πάρει ένα μεγάλο δάνειο από την τράπεζα, θα αισθανθείτε ίσως τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια σας. Ο εγκέφαλος θα ενεργοποιήσει και πάλι τις ίδιες αντιδράσεις, παρόλο που η άβυσσος που έχετε μπροστά σας, δεν είναι παρά συμβολική. Έτσι, θα έχει επεξεργαστεί μια συμβολική πληροφορία σα να ήταν πραγματική. Εάν κατανοήσετε αυτό το παράδειγμα, θα καταλάβετε εύκολα ότι ό,τι λέμε, ό,τι σκεφτόμαστε εκλαμβάνεται από τον εγκέφαλό μας ως πραγματική πληροφορία, την οποία έχει υποχρέωση να επεξεργαστεί, ως υπερυπολογιστής. Έτσι εάν, μιλώντας για ένα φίλο, πείτε: “αυτό δεν θα του συγχωρήσω ποτέ, δεν θα μπορέσω ποτέ να το χωνέψω “, και αυτή η φράση πραγματικά αντανακλά αυτό που έντονα αισθάνεστε, τότε ο εγκέφαλός σας θα λάβει αυτήν την συμβολική πληροφορία και θα την επεξεργαστεί σα να ήταν πραγματική. Εάν η σύγκρουση που βιώνετε στη σχέση σας με το άλλο άτομο είναι πολύ έντονη και δεν καταφέρνετε να εκφράσετε όλη τη δυσαρέσκεια που αισθάνεστε, είναι πολύ πιθανό ο εγκέφαλος να ξεκινήσει πρόγραμμα παραγωγής πεπτικών υπερκυττάρων  (δηλαδή καρκινικών κυττάρων) για να χωνέψει αυτό που δεν μπορείτε να χωνέψετε… Η διαφορά με την περίπτωση του ποδιού που σφήνωσε στο στομάχι της αλεπούς, είναι ότι εάν δεν συμφιλιωθείτε με τον φίλο σας, εάν παραμείνετε στις θέσεις σας, εάν δεν τον συγχωρέσετε, δεν θα μπορέσετε πράγματι ποτέ να χωνέψετε αυτό που σας έκανε. Κατά συνέπεια ο εγκέφαλός σας θα συνεχίζει να λαμβάνει το μήνυμα ότι κάτι δεν έχει ακόμη χωνευθεί. Και υπάκουα, θα συνεχίζει το πρόγραμμα της παραγωγής καρκινικών κυττάρων. Μαντεύετε τη συνέχεια. Μπορει το παράδειγμα να φαίνεται καπως απλοικο αλλα αναρωτηθειτε τα διαφορα γεγονοτα η καταστασεις που σας στρεσαρουν, η που δε μπορειτε να αποδεκτειτε. Εχει διαπιστωθει ότι ακομα κι αν γινει η επεμβαση στο πασχον τμημτα του σωματος και αφαιρεθει ο ογκος, ο εγκέφαλός σας θα συνέχιζε να δίνει την εντολή για την παραγωγή καρκινικών κυττάρων στην συγκεκριμενη περιοχή του σώματος. Κι ετσι εχουμε την υποτροπή ή μετάσταση, ενώ αυτό δεν θα ήταν παρά η συνέχιση του προγράμματος που είχε ξεκινήσει ο εγκέφαλός σας, βασιζόμενος σε μια συμβολική πληροφορία σχετικά με την οποια σύγκρουση βιώσατε.

Συμπερασματικά, αν είμαστε συνειδητοί στην κάθε μας κίνηση και στιχομυθία, και έχουμε επίγνωση θα μπορέσουμε να παρουμε τον ελεγχο της καταστασης και να αλλαξουμε το προγραμμα του εγκεφαλου μας. Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από όλα αυτά είναι, ότι από τη μια, ο εγκέφαλος δε σφάλει ποτέ (εφοσον στη συγκεκριμενη συγκρουση εκκρινε τα υπερκυτταρα προκειμενου να διευκολυνει τη «χωνεψη» και από την άλλη, ότι αυτός είναι που ενεργοποιεί όλες τις «ασθένειες» έτσι ώστε να εγγυηθεί στο άτομο τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης. Είναι φανερό ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας θεώρησης είναι τεράστιο. Πράγματι, για πρώτη φορά στην ιστορία της ιατρικής, καμιά πάθηση, καμιά ανισορροπία μας δεν οφείλεται στην τύχη. Όλα εκδηλώνονται σύμφωνα με τους αμετάβλητους νόμους της Βιολογίας των Ζωντανών Όντων, συμφωνα με τον γιατρό Κλωντ Σαμπά.

Οι βασικες αναγκες επικοινωνίας τις οποίες κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να κατέχει ειναι: το να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά του, να τολμά να αντιπαρατίθεται στους άλλους (με σεβασμό βέβαια), να αναγνωρίζει και να δέχεται την πραγματικότητα όπως αυτή είναι, οι πράξεις του να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα, να τελειώνει τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχει με τους άλλους, να συγχωρεί.  Ας πάρουμε αυτές τις αρχές μία μία, για να εξετάσουμε με ποιο τρόπο μπορούν να μας κάνουν να αποφύγουμε τις ασθένειες ή να μας θεραπεύσουν… – να εκφράζουμε τις ανάγκες μας : πολλές απογοητεύσεις, πολλές καταστάσεις στρες προέρχονται από το γεγονός ότι αφενός, λίγοι είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουν συνειδητά τις αληθινές ανάγκες τους και αφετέρου, ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι που έχουν την ικανότητα να τις εκφράσουν με κατάλληλο τρόπο. Συνεπώς, συσσωρεύουμε μίση και μνησικακίες, μένουμε μπλοκαρισμένοι σε αδιέξοδα. Αισθανόμαστε βέβαια ότι κάτι δεν μας ταιριάζει, αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να ξεφύγουμε. Μας συμβαίνουν συχνά απαράδεκτα πράγματα. Εντούτοις τα δεχόμαστε, επειδή δεν γνωρίζουμε ούτε καν τα όριά μας, σχετικά με το τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε. Το να ξαναμάθουμε να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και τα όριά μας για όσα δεν θέλουμε πια, το να είμαστε ικανοί να τα εκφράσουμε στους συνομιλητές μας, χωρίς να φοβόμαστε τις συνέπειες, αυτό είναι ένας από τους τρόπους που μπορεί να προλάβουν ή να θεραπεύσουν τις ασθένειες που προκαλούνται από τις ανθρώπινες εσωτερικές συγκρούσεις και τις απογοητεύσεις. – να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας : Το συναίσθημα μοιάζει με το σύμπτωμα. Είναι ο δείκτης του βαθμού ικανοποίησης ή μη ικανοποίησης των αναγκών μας. Μια ανάγκη μας ματαιώνεται· εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα (θυμός, θλίψη, φόβος, κ.λπ.). Μια ανάγκη μας ικανοποιείται· ένα ευχάριστο συναίσθημα θα εκδηλωθεί (χαρά, ευχαρίστηση, κ.λπ.). Δυστυχώς, η παιδεία μας μας έχει διδάξει, να αντιμετωπίζουμε τα συναισθήματά μας όπως η ιατρική αντιμετωπίζει τα συμπτώματα : να τα αρνούμαστε, να τα απορρίπτουμε, να τα εξαφανίζουμε. Με αυτό τον τρόπο στερούμαστε τα καλύτερα σημάδια, που έχουμε στη διάθεσή μας για να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι είναι καλό για μας και τι δεν είναι. Αυτή η άγνοιά μας μάς οδηγεί στην απογοήτευση, αφού μην έχοντας πια τους φωτεινούς δείκτες στον πίνακα ελέγχου, δεν ειδοποιούμαστε καν ότι μια ή περισσότερες ανάγκες μας ματαιώνονται. Σ’ αυτό το σημείο ο εγκέφαλος παίρνει αναγκαστικά τα ηνία, για να εγγράψει στη βιολογική διαδικασία των οργάνων τις ίδιες πληροφορίες που μας είχαν δώσει τα συναισθήματα.

 

Ένα ωραιο παραδειγμα  : Ειμαστε στο αυτοκίνητο. Εάν οι φωτεινοί δείκτες του πίνακα ελέγχου –οι οποιοι συμβολιζουν  τα συναισθήματα δεν λειτουργούν πια ή δεν ληφθούν υπόψη, η βλάβη θα εκδηλωθεί στα όργανα της μηχανής του αυτοκινητου που επιβαινουμε εμεις.( –το αυτοκινητο συμβολιζει τα όργανα του σώματος). Το να ξαναμάθουμε λοιπόν να ακούμε τα συναισθήματά μας, να τα αναγνωρίζουμε και να τα δεχόμαστε, να τα ευχαριστούμε μάλιστα που επαγρυπνούν για μας, είναι ένας πρώτος σταθμός για να αποφεύγουμε τις καταστρεπτικές εσωτερικές συγκρούσεις και το στρες. Εάν, επιπλέον, μπορούμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας με τρόπο κατάλληλο, υπεύθυνα, χωρίς να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη, θα μπορέσουμε πολύ γρήγορα να ξαναβρούμε την ισορροπία μας. – να τολμούμε τις αντιπαραθέσεις, με σεβασμό στους άλλους : Πόσες φορές, σε δύσκολες, τεταμένες, δυσάρεστες καταστάσεις, δεν συνέβη να μη τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα στον άλλο, με σεβασμό, αλλά και σταθερά, με θάρρος ; Πόσες φορές δεν κατάπιαμε τα λόγια μας από φόβο μην προκαλέσουμε σύγκρουση ; Φοβόμαστε συχνά να πούμε δυσάρεστα πράγματα, επειδή πιστεύουμε ότι είναι προτιμότερο να διατηρούμε την ειρήνη ανάμεσα στους ανθρώπους. Όμως αυτή η ειρήνη είναι απατηλή, αφού μέσα μας μπορεί να γεννιέται ένα ισχυρό βίαιο συναίσθημα. Σημειώστε ότι ακόμη και ο υπολογισμός είναι λανθασμένος : θέλοντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν λέμε αυτό που θα έπρεπε να ειπωθεί. Όμως, μην λέγοντας τίποτα, αυξάνουμε την αίσθηση απογοήτευσης και μνησικακίας μέσα μας, μέχρι που η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Τότε, είτε ξεσπάμε βίαια πάνω στον άλλο, οπότε συμβαίνει αυτή η σύγκρουση και η ρήξη που ακριβώς θέλαμε να αποφύγουμε, είτε καταπίνουμε τα συναισθήματά μας για άλλη μια φορά, και τότε συμβαίνει ο καρκίνος ή η οξεία ασθένεια, που μας καλεί να εξετάσουμε προσεχτικά την ανισορροπία που έχουμε δημιουργήσει . Το να τολμάμε την σύγκρουση, είναι το να μάθουμε να μιλάμε για τα πράγματα που μας ενοχλούν, ήρεμα, χωρίς υπεκφυγές. Το να μάθουμε να εκφράζουμε με ειλικρίνεια το τι μας συμβαίνει, είναι ο καλύτερος τρόπος για να φροντίζουμε τις σχέσεις μας με τους άλλους. – να αναγνωρίζουμε και να δεχόμαστε την πραγματικότητα όπως αυτή είναι. Και όσο περισσότερο μαχόμαστε την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο ενισχύουμε την επιρροή της και τη δύναμή της πάνω μας, μέχρις ότου εξαντληθούμε. Χωρίς να είμαστε καθόλου μοιρολάτρες (το θέμα δεν είναι να είμαστε ανθρώπινα ράκη που δέχονται τα πάντα χωρίς αντίδραση, αντιθέτως), το να δεχόμαστε την πραγματικότητα είναι το να τολμάμε να την κοιτάμε κατάματα, αντικειμενικά, χωρίς να κρίνουμε. Είναι επίσης το να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τα γεγονότα, θεωρώντας τα ούτε καλά, ούτε κακά :  να θεωρούμε μάλλον ό,τι μας συμβαίνει σαν ευκαιρίες που μας προσφέρονται για να μάθουμε κάτι καινούργιο. – οι πράξεις μας να είναι προσαρμοσμένες στην πραγματικότητα. Πράγματι, δεν υπάρχει θεραπεία εάν δεν δράσουμε πραγματικά. Συχνά, μένουμε εγκλωβισμένοι στις εσωτερικές συγκρούσεις μας και τα στρες, επειδή δεν τολμάμε να δράσουμε. Να ολοκληρώνουμε τις όποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες έχουμε με τους άλλους. Αυτή η έννοια εκφράστηκε για πρώτη φορά από την Ελίζαμπεθ Κίμπλερ Ρος (KüblerRoss), την ελβετίδα γιατρό που μετανάστευσε στις Η.Π.Α, από όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της φροντίδας για την ανακούφιση των βαριά ασθενών, που σήμερα είναι διαδεδομένη σε ολόκληρο τον κόσμο. Έλεγε, ότι πολλοί ασθενείς, στο τέλος της ζωής τους, αισθανόντουσαν την απόλυτη ανάγκη να συμφιλιωθούν με αυτούς με τους οποίους είχαν έρθει σε ρήξη. Παρατήρησε χιλιάδες φορές, ότι μόλις αυτές οι εκκρεμείς υποθέσεις έκλειναν, οι ασθενείς πέθαιναν την ίδια νύχτα, νηφάλιοι και γαληνεμένοι. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να περιμένουμε το τέλος της ζωής μας, στο τελευταίο στάδιο μιας μακράς και επίπονης ασθένειας για να το κάνουμε αυτό. Από προσωπική εμπειρία ξέρω, ότι κλείνοντας ταχτικά τις εκκρεμείς υποθέσεις μου, με βοηθάει να διατηρώ την ισορροπία μου και να μην δημιουργώ άχρηστες και επιζήμιες πηγές άγχους. – να συγχωρούμε : τέλος, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, να συγχωρούμε. Όχι, να συγχωρήσουμε τον άλλο για το κακό που μπορεί να μας έχει κάνει, αλλά να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τον πόνο που δεχτήκαμε να ζήσουμε τόσο καιρό, μέχρις ότου χαλαρώσουμε, μέχρις ότου εκφράσουμε στον άλλο τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, μέχρις ότου τολμήσουμε την αντιπαράθεση, μέχρις ότου, επιτέλους, αναγνωρίσουμε και δεχτούμε την πραγματικότητα, μέχρις ότου κλείσουμε τις εκκρεμότητές μας. Όσο και αν μας εκπλήσσει, υπεύθυνοι για τα σοκ, τις εσωτερικές συγκρούσεις, το στρες μας, δεν είναι ποτέ οι άλλοι, ούτε τα γεγονότα. Ο τρόπος που δεχτήκαμε το γεγονός, ο τρόπος που το αντιληφθήκαμε, το ερμηνεύσαμε, το φιλτράραμε, αυτός είναι πάντα που γεννάει τον πόνο μας ή την χαρά μας. Δηλαδή, τελικά, με πολλή αγάπη, χιούμορ και ταπεινότητα, θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας για την ηλιθιότητά μας και να μας συγχωρήσουμε για το κακό που μας κάναμε. Συμπεράσματα:

 Στόχος μου ήταν να σας προτείνω μια θεώρηση του πώς θα είναι πιθανώς στο μέλλον η κατανόηση της ασθένειας και της θεραπείας. Εάν κάποια από αυτές τις ιδέες βρήκε απήχηση μέσα σας, σας προσκαλώ να εμβαθύνετε την έρευνά σας, να ενημερωθείτε, να διαβάσετε τα βιβλία που αρχίζουν τώρα να βγαίνουν σχετικά με το θέμα … Και κυρίως, να πειραματιστείτε μόνοι σας με τον εαυτό σας. Έπειτα, αυτή η θεώρηση μας κομίζει ένα εξαιρετικά καλό νέο : η ασθένεια δεν είναι μοιραία, δεν συμβαίνει ποτέ τυχαία. Που θέλει να πει, ότι αλλάζοντας τις συνήθειες συμπεριφοράς μας, τους τρόπους σκέψης μας, τη συναισθηματική ζωή μας, μπορούμε να εξαλείψουμε οριστικά την επήρεια των ασθενειών πάνω μας. Επιπλέον, ακόμα και αν κάπου κάπου αρρωσταίνουμε, δεν θα εξαρτόμαστε πια από τους θεραπευτές που βρίσκονται σε θέση εξουσίας σε σχέση με μας. Ξαναβρίσκουμε, επιτέλους, την αυτονομία μας, την ελευθερία μας, την αυτοκυριαρχία μας. Και τέλος, ως ασθενείς και ως πολίτες, έχουμε όλοι το καθήκον να ενημερώνουμε τον περίγυρό μας, όσο περισσότερο μπορούμε, γύρω από αυτές τις νέες έρευνες, έτσι ώστε η τρέλα που έχει καταλάβει την ιατρική, πολιτική και οικονομική εξουσία σε σχέση με κάθε τι το εναλλακτικό, να γελοιοποιηθεί, να αποδειχθεί ακατάλληλη, ξεπερασμένη. Όταν βλέπω τις διώξεις τις οποίες υφίστανται πολλοί θεραπευτές που έχουν επιλέξει να υπηρετήσουν πραγματικά την υγεία και τον ασθενή (και επομένως να μην υπηρετούν πια τα συμφέροντα των μεγάλων φαρμακευτικών ομίλων), γνωρίζω ότι αυτή η νέα μορφή ιεράς εξέτασης δεν θα σταματήσει παρά μόνο όταν θα είμαστε αρκετοί για να πούμε ευθέως στους κλασσικούς γιατρούς μας, αυτό που πραγματικά μας θεράπευσε. Αλλιώς, η ασθένεια θα παραμείνει για πολύ ακόμη στα χέρια αυτών που έχουν πάρει την εξουσία πάνω στη ζωή μας και το σώμα μας. Έχουμε τον κόσμο που μας αξίζει. Θα έχουμε τον κόσμο που δικαιούμαστε; Αυτό θα εξαρτηθεί από μας.” *

CarolineMarkolin, Ph.D, είναι καθηγήτρια της ΝΓΙ, εκπαιδευμένη και αναγνωρισμένη από τον Dr. Hamer. Ζει στον Καναδά και προσφέρει σεμινάρια πάνω στην ΝΓΙ σε τακτική βάση στο Μοντρεάλ και το Βανκούβερ του Καναδά. Για περισσότερες πληροφορίες για την ΝΓΙ, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα http://learninggnm.com Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό EXPLORE! Vol. 6/Nr. 3 – τον Μάϊο του 2007)

Μετάφραση: Φίλ. Κότσης Πηγή: lifo