Monthly Archives: July 2013

Η κάποια μέρα, δεν αφήνει το αερόστατο μας να πετάξει.

 Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι ζουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στην 8η μέρα. Ετσι μετά από το Σάββατο και την Κυριακή υπάρχει η η κάποια μέρα.

 Οι άνθρωποι χάνουν στιγμές πολύτιμες και μοναδικές ευκαιρίες επικοινωνίας και αλήθειας με το να ζουν για την Κάποια Μέρα. Αναβάλλουμε πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε τώρα προς κάποια χρονική περίοδο στο μέλλον.
Ζούμε για την κάποια μέρα που υπάρχει λόγω της επανάπαυσης, της βαρεμάρας, της αμφιβολίας και κυρίως του φόβου…Του φόβου να είμαστε παρών στο εδώ και στο τώρα και να ζούμε χωρίς όρια. Ποσοι απο εμας λέμε καποια μερα θα έχω καταφέρει εκείνο, κάποια αλλη μέρα το αλλο, και πάει λέγοντας κι έτσι αντί να ελαφραίνουμε, βαραίνουμε. Το να είσαι παρών και δρων όμως γίνεται μόνο στο εδω και τώρα. Αν θες να κάνεις κάτι, κάντο τώρα και εδώ. Δεν υπάρχει κάποια μέρα αοριστίας αλλίως ας σταματήσουμε να λέμε “καποια στιγμη” γιατι τελικα πετυχαίνουμε εντελως αντιθετα αποτελεσματα.

Τι θα ήθελες να πείς ή να κάνεις εάν γνώριζες ότι δεν θα είσαι εδώ σαν παρουσία αύριο (ή καλύτερα την επόμενη αμέσως στιγμή) και δεν θα μάθει ποτέ ο άλλος τι ήθελες να μοιραστείς μαζί του αν έφευγες; Τι θα ήθελες να πεις ή να κάνεις αν ο άλλος δεν υπήρχε στην ζωή σου την επόμενη στιγμή; Αν χανόταν για πάντα από την ζωή σου, αν έφευγε από την ζωή; Και κυριως, τι θα ήθελες να πεις ή να κάνεις με τον εαυτό σου αν εσύ έφευγες από την ζωή αύριο;

Kανείς δεν ξέρει την στιγμή που θα φύγει και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων είναι πολύ σημαντικό στην εξέλιξή τους. Και πάνω από όλα η επικοινωνία με τον εαυτό. Ως ποτε θα κουβαλάμε αυτό το καποια μερα; Το καποια μερα είναι ένα από τα βαρίδια που δεν αφήνει το αερόστατό μας να πετάξει. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δε φεύγουν τα βάρη μας…Να είμαστε παρών στις μοναδικές στιγμές και να μην μεταθέτουμε την ουσιαστική επικοινωνία σε υποθετικά μέλλοντα χρόνο. Δεν υπάρχει αυτη η καποια μερα. Ειναι προιον του νου που ολο θελει να αναβαλλει και να μεταθετει πραγματα. Yπάρχει μόνο το εδώ και το τώρα. Η ζωή κυλάει μέσα από τα δάχτυλα σαν το νερό…ας το πιουμε!

 Οταν αποφασίσουμε να ζησουμε την ζωή στο εδώ και τώρα γίνομαστε ολοένα και πιο συνειδητοί. Να μιλήσουμε γι’ αυτό που αισθάνομαστε, να επικοινωνήσουμε χωρίς φόβο, χωρίς να περιμένουμε την όποια κάποια μέρα. Μπορείς να είσαι αληθινός και υπερήφανος που αποφάσιζεις να επικοινωνείς την κάθε στιγμή και να την απολαμβάνεις με τον εαυτό σου και με τους συνάνθρώπους σου. Αύριο μπορεί να μην ζεις ή να μην ζουν αυτοί. Γονείς, συγγενείς, σχέσεις, αγαπημένοι και αγαπημένες, φίλοι και φίλες, γνωστοί, περαστικοί…

 Ακόμα και αν δεν μας ακούσουν θα έχουμε κάνει το καλύτερο και πολλά πράγματα θα μπορούν να είναι διαφορετικά με αυτήν την σωστή και αληθινή επικοινωνία. Θα μας ακούσει πάνω από όλα η συνείδησή μας ότι πραξαμε αυτό που είναι πιο κοντά στην ψυχή. Και ετσι εξαφανιζουμε τον φόβο και την κάποια μέρα για πάντα. Είμαστε ελεύθεροι.  Θα εχουμε χρόνο διαρκώς σε κάθε στιγμή. Γιατί ζουμε αυτήν την στιγμή της ψυχής μας και μπορουμε να την μοιραστουμε με τους άλλους.

–εμπνευσμενο αρθρο απο εναλλακτικη δραση–

12 αληθειες

Καθώς κοιτάς πίσω στη ζωή σου, θα συνειδητοποιήσεις ότι πολλές φορές όταν νόμιζες ότι είχες χάσει κάτι καλό, στην πραγματικότητα κατευθυνόσουν προς κάτι καλύτερο. Δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα. Μερικές φορές πρέπει απλά να χαλαρώσεις και να έχεις πίστη ότι τα πράγματα θα πάνε καλά. Πήγαινε σιγά-σιγά και άσε τη ζωή να κυλήσει. Επειδή, μερικές φορές, οι αλήθειες που δεν μπορείς να αλλάξεις, καταλήγουν να αλλάζουν αυτές εσένα και να σε βοηθάνε να ωριμάσεις.

 


1. Όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Είναι τρελό πως καταλήγεις πάντα εκεί που προορίζεσαι να είσαι – πως, ακόμα και οι πιο τραγικές και αγχωτικές καταστάσεις τελικά σε διδάσκουν σημαντικά μαθήματα που ποτέ δεν είχες ονειρευτεί ότι θα είχες την ευκαιρία να μάθεις. Να θυμάσαι, πολλές φορές, όταν τα πράγματα καταρρέουν, στην πραγματικότητα βρίσκουν επιτέλους τη θέση τους.

 

2. Δεν μπορείς να αρχίσεις να βρεις τον αληθινό σου εαυτό, πριν χαθείς σε αυτό τον κόσμο. Το να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις χαθεί είναι το πρώτο βήμα για να ζήσεις τη ζωή που θέλεις. Το δεύτερο βήμα είναι να αφήσεις τη ζωή που δεν θέλεις. Το να κάνεις μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου είναι αρκετά τρομαχτικό. Αλλά ξέρεις τι είναι ακόμα πιο τρομαχτικό; Το να μετανιώνεις. Το όραμα χωρίς δράση είναι ονειροπόληση και η δράση χωρίς όραμα είναι ένας εφιάλτης. Η καρδιά σου είναι ελεύθερη, έχε το θάρρος να την ακολουθήσεις.

 

3. Είναι συνήθως ο πιο βαθύς πόνος που σε κάνει να αναπτύξεις πλήρως τις δυνατότητες σου. Είναι οι τρομαχτικές, αγχωτικές επιλογές που καταλήγουν να είναι οι πιο αξιόλογες. Χωρίς πόνο, δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή. Αλλά να θυμάσαι, ο πόνος, όπως ακριβώς και τα πάντα στη ζωή, έχει ως στόχο να μάθεις από αυτόν και στη συνέχεια να αφεθείς ελεύθερος.

 

4. Μια από τις δυσκολότερες αποφάσεις που θα αντιμετωπίσεις ποτέ στη ζωή είναι το αν θα φύγεις μακριά ή θα κάνεις άλλο ένα βήμα προς τα εμπρός. Αν πιάσεις τον εαυτό σου σε ένα κύκλο να προσπαθείς να αλλάξεις κάποιον ή να προσπαθείς να υπερασπιστείς τον εαυτό σου εναντίον κάποιου που προσπαθεί να σε αλλάξει, φύγε μακριά. Αλλά, αν κυνηγάς ένα όνειρο, κάνε άλλο ένα βήμα. Και μην ξεχνάς ότι μερικές φορές αυτό το βήμα θα σε κάνει να τροποποιήσεις το όνειρο σου ή να σχεδιάσεις ένα νέο – είναι εντάξει να αλλάξεις γνώμη ή να έχεις περισσότερα από ένα όνειρα.

 

5. Θα πρέπει να φροντίσεις τον εαυτό σου πρώτα. Πριν γίνεις φίλος με άλλους, θα πρέπει να είσαι φίλος του εαυτού σου. Πριν αρχίσεις να διορθώνεις τους άλλους, θα πρέπει να διορθώσεις τον εαυτό σου. Πριν κάνεις τους άλλους χαρούμενους, θα πρέπει να κάνεις τον εαυτό σου χαρούμενο. Δεν λέγεται εγωισμός αυτό, λέγεται προσωπική ανάπτυξη. Μόλις βρεις μια ισορροπία μέσα σου, μπορείς να ισορροπήσεις και τον κόσμο γύρω σου.

 

6. Μια από τις μεγαλύτερες ελευθερίες είναι το να μην νοιάζεσαι για το τι σκέφτονται όλοι οι άλλοι για εσένα. Όσο ανησυχείς για το τι σκέφτονται οι άλλοι για εσένα, τους ανήκεις. Μόνο όταν δεν απαιτείς έγκριση από οποιονδήποτε άλλο εκτός του εαυτού σου μπορείς να ανήκεις σε εσένα.

 

7. Μπορεί να χρειαστεί να μείνεις για λίγο μόνος πριν συνειδητοποιήσεις ότι, αν και τα αντικείμενα από τις αποτυχημένες σχέσεις σου μπορεί να μην μοιράστηκαν ισόποσα, τα ζητήματα που κατέστρεψαν τις σχέσεις πιθανόν μοιράστηκαν. Γιατί, πως μπορείς να σταθείς μόνος σου με αυτοπεποίθηση ή να δεις τα ίδια ζητήματα στην νεότερη σχέση σου και να μην συνειδητοποιείς τα σπασμένα κομμάτια που σου ανήκουν; Το να συνειδητοποιείς τα ζητήματα σου και να τα αντιμετωπίζεις, θα σε κάνει πολύ πιο ευτυχισμένο άτομο μακροπρόθεσμα, από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο.

 

8. Το μόνο πράγμα που μπορείς να ελέγξεις απόλυτα είναι το πώς θα αντιδράσεις στα πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Όσο περισσότερο μπορείς να προσαρμοστείς στις καταστάσεις της ζωής, τόσο πιο ψηλά θα ανεβαίνεις και τόσο πιο γρήγορα θα είσαι σε θέση να ανακάμψεις από τις πτώσεις.

 

9. Κάποιοι άνθρωποι θα σου πουν ψέματα. Να θυμάσαι, ένας ειλικρινής εχθρός είναι καλύτερος από ένα φίλο που ψεύδεται. Δείξε λιγότερη προσοχή σε αυτά που οι άνθρωποι λένε και περισσότερη προσοχή σε αυτά που κάνουν. Οι ενέργειες τους θα σου δείξουν την αλήθεια, η οποία θα σε βοηθήσει να μετρήσεις την πραγματική ποιότητα της σχέσης σας σε μια μακροπρόθεσμη βάση.

 

10. Αν επικεντρωθείς σε αυτά που δεν έχεις, ποτέ δεν θα έχεις αρκετά. Αν είναι ευγνώμων για αυτά που έχεις, θα καταλήξεις να έχεις ακόμα περισσότερα. Η ευτυχία δεν βρίσκεται ούτε στις ιδιοκτησίες, ούτε στο χρυσό. Η ευτυχία κατοικεί στη ψυχή. Η αφθονία δεν είναι το πόσα έχεις, είναι το πώς αισθάνεσαι για αυτά που έχεις. Όταν παίρνεις τα πράγματα για δεδομένα, η ευτυχία φεύγει μακριά.

 

11. Ναι, έχεις αποτύχει στο παρελθόν. Αλλά μην κρίνεις τον εαυτό σου από το παρελθόν, δεν ζεις εκεί πια. Απλά επειδή δεν είσαι εκεί που θα ήθελες να είσαι σήμερα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα είσαι εκεί κάποια μέρα. Μπορείς να μετατρέψεις τα πάντα γύρω σου εν ριπή οφθαλμού κάνοντας μια απλή επιλογή – να σηκωθείς, να προσπαθήσεις ξανά, να αγαπήσεις και πάλι, να ζήσεις ξανά και να ονειρευτείς ξανά.

 

12. Ναι, τα πάντα θα πάνε καλά. Ίσως όχι σήμερα, αλλά τελικά. Θα υπάρξουν στιγμές που φαίνεται ότι όλα όσα θα μπορούσαν να πάνε στραβά, πάνε στραβά. Και μπορεί να νιώθεις σαν να είσαι κολλημένος εκεί για πάντα, αλλά δεν θα είσαι. Σίγουρα, ο ήλιος σταματάει να λάμπει κάποιες φορές και μπορεί να βρεθείς σε μια τεράστια καταιγίδα ή δύο, αλλά τελικά ο ήλιος θα βγει και θα λάμψει και πάλι. Μερικές φορές εξαρτάται από εμάς, να μείνουμε όσο το δυνατόν πιο θετικοί γίνεται ώστε να καταφέρουμε να δούμε και πάλι τις ακτίνες του ήλιου μέσα από τα σύννεφα.

-via ennalaktiki drasi-

Μικρή φιλοσοφία του έρωτα (μέρος γ’)

Ερωτικα παθηματα, μαθηματα ζωης

Στις αισιοδοξες στιγμες της σχεσης μας, στο σεναριο εκεινο οπου η ζωη μας ολοενα βελτιωνεται, ο ερωτας ειναι η αποδειξη οτι τελικα μαθαινουμε να ζουμε και να ευτυχουμε. Ομως πορευομαστε τις πιο πολλες φορες και ειδικα στα νεανικα μας χρονια, ασυνειδητα μην εχοντας επιγνωση για ο,τι μας συμβαινει η ο,τι προκαλουμε στον αλλο. Χωρις αμφιβολια το χειροτερο αναθεμα που μπορει να ζησει ο ανθρωπος στη συγχρονη κοινωνια ειναι η ανικανοτητα να φτιαξει μια ευτυχισμενη σχεση. Πολλες φορες οταν βλεπουμε να επαναλαμβανεται η ιδια ιστορια, ενα μοτιβο στις σχεσεις μας, αυτο λεγεται στη ψυχαναλυση “ψυχαναγκασμος της επαναληψης”. “Ψυχαναγκασμος της επαναληψης ειναι η παραλογη διαδικασια ασυνειδητης προευλεσης με την οποια το ατομο επαναλαμβανει παλιοτερες εμπειριες το πρωτοτυπο των οποιων του διαφευγει θετοντας ετσι ενεργα τον εαυτο του σε επωδυνες καταστασεις για τις οποιες πιστευει ακραδαντα οτι δικαιολογουνται πληρως απο την παρουσα συγκυρια”. Πολλοι εχουν συνδεσει ασυναισθητα τον ερωτα με την ταλαιπωρια και δεν παυουν να ευελπιστουν οτι οι ακαταλληλοι τυποι  τους οποιους εχουν επιλεξει να ερωτευτουν, θα αλλαζαν καποτε και θα τους ερωτευονταν κι εκεινοι οπως τους αρμοζε. Και η ζωη τους καταστρεφεται, επειδη καλλιεργουν την αυταπατη οτι μπορoυν να αναμορφωσουν εκεινους τους ανθρωπους που ηταν εκ φυσεως ανικανοι να ανταποκριθουν στις συναισθηματικες τους αναγκες. Κι ετσι συναπτουν αδιεξοδες σχεσεις κατα τις οποιες νιωθουν οτι ο προσωπικος αντιλαλος κοντευει να τους σπασει τα τυμπανα επειδη νιωθουν οτι δεν υπαρχει η ουσιαστικη παρουσια του αλλου για να τον απορροφησει, οτι ειναι δηλαδη μονοι  στη σχεση.Και συνεχιζουν να περιφερονται ασκοπα και σκορπια μη βρισκοντας νοημα σε κατι και σχεδον παντα να φταιει ο αλλος. Υπαρχουν δε οι περιπτωσεις ανθρωπων που τους αρεσει ο πονος και περιφερουν τα βασανα τους ως ενδειξη οτι ειναι ξεχωριστοι ανθρωποι και η σπουδαιοτητα τους εγκειται στο οτι  δεν χαιρουν κατανοησης.
“Η ψυχη πορευεται με το βημα της καμηλας”, λεει μια αραβικη παροιμια. Η ψυχη μας, η εδρα της καρδιας, στεναζει κατω απο το βαρυ φορτιο της μνημης και νοσταλγωντας αργοπορει. Εφοσον καθε ερωτικη ιστορια προσθετει το δικο της βαρος στο αγωι της καμηλας τοτε αναμενομενα η ταχυτητα της ψυχης ανακοπτεται αναλογα με τη βαρυτυτα που εχει το αχθος του ερωτα. Κι ετσι με το βαρος αυτο προχωραμε, και πολλες φορες αποσιωπουμε τα γεγονοτα, οχι μονο στους αλλους αλλα και στον εαυτο μας. 
Πρεπει ομως να νιωσουμε οτι ζουμε σε ενα κοσμο που εχει νοημα. Υπαρχει αιτια. Και η ιστορια του ερωτα μας, ειναι γραμμενη κατω απο μια αλλη ιστορια που μπορει να φτασει μεχρι τα πρωτα σταδια της ζωης μας. Σοφια αρχιζουμε να αποκταμε απο τη στιγμη που θα αντιληφθουμε οτι δεν εχουμε γεννηθει γνωριζοντας πως να ζησουμε και οτι η ζωη ειναι επικτητη δεξιοτητα που μαθαινεται οπως το να κανουμε ποδηλατο η να παιζουμε πιανο.  Και τι εχει να πει η σοφια για τον ερωτα? ειναι αραγε κατι που πρεπει να κοψουμε τελειως οπως τον καφε η το τσιγαρο? Υπαρχει μια διαφορα που θα μπορουσε να ομαδοποιηθει στις κατηγοριες του ωριμου και του ανωριμου ερωτα. Χαρακτηριστικο του ωριμου ερωτα ειναι η ενεργος επιγνωση οτι σε καθε ατομο υπαρχει κατι καλο και κακο, οτι δεν επιδεχεται εξιδανικευση, δε χωραει ζηλιες, μαζοχισμους η εμμονες, ειναι κατι σαν φιλια με σεξουαλικη διασταση ευχαριστη, ειρηνικη και αμοιβαια. Ο ανωριμος ερωτας απο την αλλη πλευρα ειναι αφηγημα με χαωδη σκαμπανεβασματα απο την εξιδανικευση στην απογοητευση, ασταθης κατασταση οπου τα συναισθηματα εκστασης και μακαριοτητας,  ειναι αναμεικτα με εντυπωσεις ασφυξιας και ναυτιας και οπου η αισθηση οτι βρηκαμε τελικα την απαντηση ερχεται ταυτοχρονα με το συναισθημα οτι πρωτοι φορα νιωθουμε τοσο χαμενοι και μονοι. Η  κορυφωση του ανωριμου ερωτα ερχεται με το “θανατο” συμβολικα. Η κορυφωση του ωριμου ερχεται με το “γαμο” με την αποπειρα να αποφευχθει ο θανατος μεσω της ρουτινας. Διοτι ο ανωριμος ερωτας δε δεχεται συμβιβασμους και απο τη στιγμη που αρνουμαστε το συμβιβασμο οδηγουμαστε και στο “θανατο”.
Με μια γερη δοση ομως περισκεψης η ακομα και ψυχοθεραπειας ο ερωτας θα μπορουσε να μετατραπει σε λιγοτερο οδυνηρη ισως και σχεδον σε υγιη εμπειρια. Η δυστυχια στη ζωη των περισσοτερων ανθρωπων βρισκεται τις πιο πολλες φορες σε καποιο συμπλεγμα σχετικο με την αυτοεκτιμηση, συμπλεγμα πατρικο, μητρικο.
Αν επιλυσουμε τα ζητηματα της παιδικης μας ηλικιας, κατανοησουμε απο που πηγαζει ο μαζοχισμος και μαθουμε οτι η επιθυμια μας να αναμορφωσουμε καποιον ακαταλληλο συντροφο ειναι καταλοιπο μιας βρεφικης φαντασιωσης να μετατρεψουμε τους γονεις σε ανθρωπους που παρεχουν αληθινη στοργη, ισως και να ευτυχισουμε
Η πορεια προς την αυτογνωσια ειναι ενας δρομος που πραγματικα το τελος του ερχεται με το τελος της δικης μας ζωης. Και σιγουρα ο δρομος της ψυχοθεραπειας ειναι κατι που κοστιζει στην τσεπη αν μη τι αλλο. Τουλαχιστον ομως ας γινει προσπαθεια απο εμας για περισυλλογη και αναληψη ευθυνων. Πρωτα να αναζητας τι φταιει και κατι δεν παει καλα σε σενα και οχι στο συντροφο αφου ετσι κι αλλιως δικη μας επιλογη ειναι.

Ο ερωτας μπορει να καταστει ανωδυνος για ολους αρκει να μαθουμε να αγαπαμε λιγο περισσοτερο τον εαυτο μας. Γιατι ποιος δε θελει να νιωσει εκεινο το σκιρτημα στην καρδια και να αφεθει στον ερωτα…
 

–σκεψεις και αποσπασματα απο το βιβλιο του Αλαιν ντε Μποτον “μικρη φιλοσοφια του ερωτα”–

Μικρή φιλοσοφία του έρωτα (μερος β’)

Ο φοβος της ευτυχιας

Το κακο με την ευτυχια ειναι οτι επειδη σπανιζει τοσο καταληγει να μας γεμιζει με τρομο και αγχος οταν τη δουμε να ερχεται. Γιατι ομως ζουμε ετσι? Μαλλον επειδη για να απολαυσουμε το παρον χρειαζεται να εκτεθουμε στην ατελη και εφημερη πραγματικοτητα,κρυβομαστε πισω απο τη βολικη πιστη του συντελεσμενου μελλοντα, δηλαδη με το συντροφο μου θα εχω κανει τουτο, θα εχω κανει το αλλο, βαζουμε στοχους ας πουμε. Ετσι θετουμε μια ιδεωδη ζωη για να αντικρισουμε το παρον κι ετσι γλυτωνουμε απο την αναγκη να δεσμευτουμε στην τρεχουσα κατασταση. Ποσες φορες εχουμε παρακαμψει με αναιδεια τις απολαυσεις του παροντος επικαλουμενοι ενα απροσδιοριστο μελλον κι ετσι εχουμε κρατηματα, δε δινουμε ολο μας τον ευατο.
Μα ο καημος γι αυτο το μελλον που δεν ερχεται ειναι απλως η αλλη οψη του καημου για μια εποχη που ηταν παντα παρελθον. Μηπως δεν ειναι συχνα καλυτερο το παρελθον επειδη ειναι παρελθον?
Κατι που παρατηρησα σε ενα κοριτσι που κανω μαθημα και ειναι στην εφηβεια. Οταν γραφει την ημερομηνια του μαθηματος στο τετραδιο, μονολογει “παει κι  αυτος ο μηνας, περασε ο καιρος” και ειχε την προσμονη για το καλοκαιρι. Ηρθε το καλοκαιρι συνεχιζουμε τα μαθηματα, γραφει στο τετραδιο την ημερομηνια, ειμαστε καπου στα τελη Ιουνιου και μονολογει “παει το καλοκαιρι…”Μονιμως βλεπει το ποτηρι μισοαδειο.

Και καπως ετσι ημουν κι εγω μικρη, ζουσα με την προσδοκια οτι θα ερθουν πχ οι διακοπες, ειχα αγχος οταν ερχονταν και τι θα κανω και που θα παμε για να περασουμε καλα, και στο τελος εμενα με καποιες ευχαριστες αναμνησεις στην καλυτερη περιπτωση, στη χειροτερη οτι δεν προλαβα να κανω οσα ηθελα…
Και μηπως ειναι καπως ετσι και στη σχεσεις? σκεφτομαι πολλες φορες τι θα κανουμε οταν συναντηθουμε, κραταω τις καλυτερες στιγμες οταν ερχεται το τελος της συναντησης μας, αλλα κατα τη διαρκεια αυτης ειμαι αγχωμενη για το πως θα περασουμε οσο γινεται καλυτερα το χρονο μας και αντιμετωπιζω ετσι ενα παρον που δεν φτανει στο υψος της προσδοκιας η της αναμνησης.
Η ανικανοτητα μας να ζουμε στο παρον εγκεται μαλλον στο οτι φοβομαστε να αποδεκτουμε οτι ισως επιτελους συμβαινει εκεινο που περιμεναμε, φοβομαστε να εγκατελειψουμε τη σχετικα προφυλαγμενη θεση της προσμονης η της αναμνησης και αρα να παραδεκτουμε σιωπηρα οτι αυτη κατα πασα πιθανοτητα ειναι η μονη ζωη που θα ζησουμε.
Θα παραφρασω την παροιμια “οπου ακους πολλα κερασια, κρατα μικρο καλαθι”, και αντι για κερασια, ας υποθεσουμε οτι εχουμε αυγα. Αν υποθεσουμε οτι η αφοσιωση μας ειναι τα αυγα, τοτε το να αφοσιωθουμε στο παρον ειναι σαν να διακινδυνευουμε να αποθεσουμε ολα μας τα αυγα σε ενα καλαθι, κι ετσι τα μοιραζουμε και στα καλαθια του παρελθοντος και του μελλοντος. Εν ολιγοις δε ρισκαρουμε να βαλουμε ολα μας τα αυγα στο καλαθι της σχεσης μας και κραταμε πισινη..
Η βαρυτητα των μομφων που μπορει να προσαπτουμε στο αλλον σε ενα καβγα, το γεγονος και μονο οτι ειναι ανυποστατες δειχνουν οχι οτι καβγαδιζουμε απο μισος αλλα απο υπερβολικο ερωτα. Η ευχαριστηση οταν μπορεις να βασιζεσαι στον αλλο σβηνει μπροστα στον καθηλωτικο τρομο που εμπεριεχει αυτο ως εξαρτηση. Μηπως οταν καβγαδιζουμε κρυβει τη διαστροφη να δοκιμασουμε τις αντοχες του αλλου να επιβιωνει απο τον καβγα? μονο αν εχουμε προσπαθησει ματαια να αλληλοεξοντωθουμε θα ειμαστε βεβαιοι οτι δεν κινδυνευουμε να το διαλυσουμε…
Ειναι το πιο ευκολο πραγμα να δεχομαστε την ευτυχια οταν προκυπτει μεσα απο κατι που μπορουμε να το ελεγξουμε, κατι που το κατορθωνουμε με μεγαλη προσπαθεια με τη βοηθεια της λογικη. Αλλα η ευτυχια του ερωτα δεν ειναι απορροια προσωπικου επιτευγματος, εκπορευεται  χαρη σε ενα θεοσταλτο θαυμα, οτι βρισκουμε δηλαδη εναν ανθρωπο που η συντροφια του ειναι για μας η πολυτιμοτερη απο την παρεα σχεδον ολων στον κοσμο. Αυτη η ευτυχια ειναι επικινδυνη, επειδη της λειπει η αυταρκης μονιμοτητα. Δυσκολευομαστε να αποδεκτουμε την ευτυχια που εκπροσωπει ο ανθρωπος μας γιατι δε συμμετεχουμε στην αιτιακη ακολουθια απο την οποια παραγεται και αρα δεν ασκουμε ελεγχο στο στοιχειο που προσδιδει ευτυχια στη ζωη μας. Και αλιμονο αν παμε να ασκησουμε ελεγχο στο προσωπο αυτο, μπαινουμε σε ξενα εδαφη. Κατα συνεπεια υπαρχει ο αρχεγονος φοβος της θειας νεμεσις.
Οι ερωτευμενοι ειναι παντα πιθανον να δολοφονησουν την ερωτικη τους ιστορια επειδη αδυνατουν να ανεκτουν την αβεβαιοτητα, το ρισκο που αποφερει ο πειραματισμος τους με την ευτυχια.
Και υπρχει αυτη η απορια σχεδον παντα. Πως θα τελειωσει? Η διαφορα αναμεσα στο τελος του ερωτα και στο τελος της ζωης, ειναι οτι στο δευτερο μας παρεχεται μια ανακουφιστικη σκεψη οτι δεν αισθανομαστε κατι μετα το θανατο. Τετοια παρηγορια δεν εχει ο ερωτευμενος, διοτι γνωριζει οτι το τελος της σχεσης δε θα ειναι κατα αναγκη το τελος του ερωτα και οτι κατα πιθανοτητα ουτε το τελος της ζωης..

–σκεψεις και αποσπασματα απο το βιβλιο του Αλαιν ντε Μποτον “Μικρη φιλοσοφια του ερωτα”–

Μικρή φιλοσοφία του έρωτα (μερος α’)

 “Η επιβεβαιωση του εγω”

“Τα παντα μπορει να αποκτησει ο ανθρωπος με τη μοναξια εκτος απο χαρακτηρα” Στανταλ

Ο χαρακτηρας διαμορφωνεται απο τις αντιδρασεις των αλλων προς τον εαυτο. Επειδη το εγω δεν ειναι ολοκληρωμενη δομη, στη ρευστοτητα του απαιτει το περιγραμμα που παρεχεται απο την παρουσια του αλλου. Υπαρχουμε πραγματικα παρα μονο απο τη στιγμη που μας βλεπει και καποιος αλλος, δε μπορουμε να μιλησουμε σωστα παρα μονο οταν βρεθει καποιος που κατανοει τι λεμε. Στην ουσια δεν ειμαστε ολοκληρωτικα ζωντανοι χωρις καποιον να μας αγαπαει.Με τον ερωτα επιβεβαιωνουμε το εγω. Γι’ αυτο και ο συντροφος μας ειναι κατι σαν αυτοπτης μαρτυρας στην πορεια της ζωης μας.

Οταν ο συντροφος μας, μαθαινει τις προτιμησεις, τις συνηθειες, τις μηχανικες μας αντιδρασεις επειδη ειναι ερωτευμενος και ως εκ τουτου, ενδιαφερεται για μας, δρα σα το γαντι που δειχνει το περιγραμμα του χεριου. Η παρουσια του αλλου κινητοποιει μια διαδικασια ωριμανσης καθως μας τροφοδοτει με τις διορατικες παρατηρησεις του φτανει να ειμαστε δεκτικοι σε αυτες. Αν με τον ερωτα βλεπουμε το ειδωλο μας, τοτε η μοναξια ειναι σαν να μας στερειται η χρηση καθρεπτη. Ο,τι προβλημα κι αν εχουμε, ο καθρεπτης μας παρεχει αν μη τι αλλο μια αισθηση εαυτου.  Γι αυτο και οι αλλοι λειτουργουν ως καθρεπτες οπως λεμε, και μας ειναι απαραιτητοι γιατι μας προσφερουν κατι που αδυνατουμε να συλλαβουμε μονοι μας, την απροσδιοριστη αισθηση των οριων μας, μια αισθηση του χαρακτηρα μας. Ο συντροφος μας, (αυτος ο καθρεπτης μας μεταφορικα) ψαχνει να βρει την εικονα μας, διερευνα, προσπαθει να συλλαβει τις διαστασεις μας, το συνθετο χαρακτηρα μας.

Το επικινδυνο στην επιβεβαιωση του εγω ειναι οτι εφοσον χρειαζομαστε τους αλλους για να κατοχυρωνεται η υπαρξη μας, επαφιεμεθα στη διακριτικη τους ευχερεια να σχηματιζουν ακριβη εικονα για μας. Τι γινεται ομως στην περιπτωση που το προσφιλες προσωπο προβει σε θλιβερες παρερμηνειες? Εφοσον οι καθρεπτες ειναι ανθρωποι, αρα μπορει να μας στρεβλωνουν ποτε προς το καλυτερο και ποτε προς το χειροτερο.

Καθε ανθρωπος μας επιστρεφει μια διαφορετικη αισθηση του εαυτου μας, γιατι μαζι του γινομαστε κατα τι αυτο που εκεινος πιστευει οτι ειμαστε. Θα μπορουσε ο εαυτος μας να παρομοιαστει με αμοιβαδα που εχει ελαστικα τοιχωματα και αρα προσαρμοζεται στο περιβαλλον της. Εκεινο που της λειπει δεν ειναι οι διαστασεις αλλα το προσδιορισμενο σχημα. Ενας φαιδρος ανθρωπος θα με κανει να δειξω τη φαιδρη μου πλευρα, ο σοβαρος τη σοβαρη και παει λεγοντας. Ετσι κανενα βλεμμα δε μπορει να συλλαβει ολοκληρο το εγω μας. Παντα αφηνει κατι απεξω αλλοτε μοιραια, αλλοτε οχι. Ερμηνευουμε τους αλλους πολλες φορες μεσω των προηγουμενων εντυπωσεων μας για την ανθρωπινη φυση η οσα εχουμε καταληξει να περιμενουμε απο τους αλλους, τα λεγομενα στανταρντς. Κι ετσι υπαρχουν περιοχες στο χαρακτηρα του αλλου που κοβουμε δρομο, που απλουστευουμε, γιατι δεν εχουμε τη διαθεση ή την ωριμοτητα να κατανοησουμε. Κι ετσι συνοψιζουμε. Μπορουμε να μετεχουμε μονο στην ζωη του αλλου εξωθεν, και συνεπως εικαζουμε την εσωτερικοτητα του. Αλιμονο αν μετειχαμε σε αυτην, θα ηταν η απολυτη καταπατηση του εγω.
Δε ζηταμε εναν ερωτα που θα μας συνοψιζει με 4-5 χαρακτηριστικα, επειδη μας πνιγουν οι ετικετες και οι χαρακτηρισμοι και δε θελουμε να μας βαζουν σε ενα καλουπι. Η ερωτικη σχεση υπαρχει, οσο μας δινεται αρκετος χωρος για να εκτεινομαστε κατα πώς απαιτει η εσωτερικη μας ρευστοτητα.

–σκεψεις και αποσπασματα απο το βιβλιο του Αλαιν ντε Μποτον “μικρη φιλοσοφια του ερωτα”–

Μια zumba αλλιωτικη απο τις αλλες

Την προηγουμενη Κυριακη 2 φιλες μου που ειναι πολυ φαν της ζουμπα, θα εκαναν μια εμφανιση με τη δασκαλα τους και με αλλες δασκαλες στον υπαθριο χωρο του ιδρυματος Παμμακαριστος και με καλεσαν να τις δω. Προσωπικα δεν τρελαινομαι για τη ζουμπα αλλα σκεφτηκα οτι ειναι ευκαιρια να τα  πουμε απο κοντα μιας και ειχαμε καιρο να βρεθουμε.
Ειχαν στησει τραπεζια μπροστα απο το χωρο που θα χορευαν οι συμμετεχοντες και μαλιστα εψηναν σουβλακια κι αλλους μεζεδες σε μια ψησταρια λιγο πιο κει στο χωρο του ιδρυματος. Ξεκινησε το προγραμμα που οφειλω να ομολογησω οτι ηταν πολυ καλο και αντικειμενικα οι φιλες μου ηταν πολυ ανετες μια ωρα που κρατησε το προγραμμα. Πρεπει εδω να αναφερω οτι το ιδρυμα Παμμακριστος φιλοξενει παιδια ηλικιας απο 3 εως 30 ετων με αναπτυξιακες διαταραχες τυπου αυτισμου, νοητικη υστερηση ή και τα δυο
Εκεινο που μου εκανε ομως την περισσοτερη εντυπωση και το χαρηκα πιο πολυ ηταν μια κοπελιτσα μελαχρινη, ντυμενη με μια γαλαζια παντελονοφορμα η οποια χορευε στο δικο της ρυθμο μαζι με τις κοπελες κοιτωντας με το απλανες, χαμενο στο διαστημα βλεμμα της. Το κοριτσι αυτο ηταν ενα τετοιο πλασμα. Μετα το διαλλειμμα ακολουθησε ενα μουσικο λαικο προγραμμα και σηκωθηκαν να χορεψουν εκτος απο τους παρευρισκομενους και καποια απο τα παιδια αυτα. Το τι χαρα και χαμογελα σκορπουσαν στο κοινο ηταν απεριγραπτο.Η νοητικη αυτη υστερηση τα εχει αφησει αθωα, αγνα ολο καρδια… Οσοι τα συνοδευαν στο χορο ηταν κι αυτοι χαμογελαστοι γιατι το χαμογελο ειναι μεταδοτικο.
Μια βραδια λοιπον διαφορετικη ηταν αυτη της Κυριακης, ζεστη, ανθρωπινη, που μ’ εκανε να αναρωτηθω για ολους εμας που ειμαστε πνευματικα επαρκεις πώς αλλοτριωνομαστε ετσι, ακολουθουμε το νου και ξεχναμε τι λεει η καρδια μας..

 

New York Jazz

Ημουν σε ενα τζαζ κλαμπ πριν 3 χρονια και ελεγα στην παρεα διπλα μου “τσιμπα με, ειναι αληθεια,βρισκομαι σε jazz club  απολαμβανοντας το ποτο μου, ακουγοντας ωραιες μουσικες και βλεποντας τη νυχτερινη Νεα Υορκη με θεα το Σεντραλ Παρκ!”

Οπως βλεπετε στη φωτογραφια πισω απο την εξεδρα των μουσικων υπηρχε αυτη η τεραστια τζαμαρια με αυτη τη θεα…