Monthly Archives: June 2019

Μοίρα, Πεπρωμένο ή Ελεύθερη βούληση;

Ανάρτησα αυτό το παρακάτω άρθρο που το βρήκα αρκετά ενδιαφέρον και το μοιράζομαι μαζί σας.

Ίσως αρκετοί από εμάς να έχουμε αναρωτηθεί…Τι θα γινόταν αν;;;; Ή βρέθηκα στο σωστό μέρος την κατάλληλη στιγμή ή πως θα είχε εξελιχθεί κάποια κατάσταση εάν είχα πάρει διαφορετική απόφαση, εάν είχα λειτουργήσει διαφορετικά….αν….αν….αν… Πολλές φορές χαρακτηρίζουμε κάποιο γεγονός ως σύμπτωση, ως τυχαίο ή μοιραίο. Είναι όμως έτσι ή έτσι μάθαμε να χαρακτηρίζουμε οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή μας; Πολλοί από εμάς όταν βιώνουμε μια δύσκολη κατάσταση συνηθίζουμε να λέμε: «Τι να κάνω; έτσι ήταν γραφτό να γίνει». Ή όταν μας συμβαίνει κάτι ευχάριστο συνηθίζουμε να λέμε «Είχα τύχη βουνό»! Πόση αλήθεια όμως κρύβουν αυτές οι φράσεις; Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχει κάτι, ανεξάρτητα από το αν κάποιος το ονομάζει μοίρα, πεπρωμένο ή Κάρμα, το οποίο «εκδικείται» αν τα όρια παραβιαστούν ή τουλάχιστον ως έτσι το αντιλαμβανόμαστε, όταν δεν δείχνουμε τον απαιτούμενο σεβασμό στις σχέσεις μας ή στον εαυτό μας και αρκετές φορές δείχνει να γνωρίζει τι χρειαζόμαστε ή τι πρόκειται να χρειαστούμε για να αναπτυχθούμε ως άνθρωποι. Ας δούμε όμως τι είναι Μοίρα; «Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία οι Μοίρες ήσαν τρεις αλλά πολλές φορές παρουσιάζονται και σαν μια μοναδική τρισδιάστατη θεά. Οι Μοίρες κατοικούσαν σε μία λίμνη κοντά σε μία σπηλιά του Ουρανού. Ήσαν κλώστριες, αν και μόνο η μία από αυτές ονομάζεται Κλωθώ. Η δεύτερη ονομαζόταν «Λάχεσις» η απονέμουσα και η Τρίτη «Άτροπος» η αναπότρεπτη. Ο Όμηρος μιλάει για μία Μοίρα, μία δύσκολα υποφερτή και καταστροφική θεά που κλώθει. Αυτό που κλώθουν οι Μοίρες είναι οι μέρες της ζωής μας, από τις οποίες μία θα σταθεί η αναπότρεπτη μέρα του Θανάτου. Πόσο μάκρος θα έχει το νήμα κάθε θνητού εξαρτάται από αυτές. Ούτε και ο Δίας δεν μπορούσε να αλλάξει κάτι» H Μοίρα, προκαλεί φόβο, γιατί ο άνθρωπος έχει μία αίσθηση αδυναμίας, ανικανότητας ή ακόμη και ανεπάρκειας, χάνει την ικανότητά του να διαχειριστεί μία κρίση ή κάποιο δυσάρεστο γεγονός στη ζωή του και θεωρεί ότι δεν έχει καμία επιλογή. Μοίρα σημαίνει: Είναι γραμμένο. Κάτι το οποίο είναι γραμμένο από ένα αόρατο χέρι και που τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει είναι μία τρομακτική σκέψη. Υποδηλώνει όχι μόνο φόβο αλλά και αδυναμία αφού κάποιος άλλος ρυθμίζει τις καταστάσεις και τα γεγονότα στη ζωή μας, χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου για τις ελπίδες, τις προσδοκίες, τις επιθυμίες, την αγάπη, τα λάθη και τις παραλείψεις μας. Τότε τι αξία έχουν οι προσπάθειες του ατόμου για την καλυτέρευση των συνθηκών της ζωής του, του εαυτού του, της οικογενείας του αφού δεν μπορεί να αποφύγει αυτό που είναι γραμμένο;

Η λέξη Μοίρα δημιουργούσε και δημιουργεί ένα φόβο στους ανθρώπους και σε αρκετές περιπτώσεις αποφεύγουμε να την αναφέρουμε , ενώ αναφέρουμε πολύ πιο εύκολα τη λέξη Κάρμα. Ο νόμος του Κάρμα ή Νόμος της Επανάληψης ή του πεπρωμένου, είναι αυτός που συνδέει τις αιτίες με τα αποτελέσματα. Με ποιόν τρόπο όμως γίνεται αυτό; Η ζωή, μας έχει δείξει ότι όταν κάνουμε ένα λάθος, μας δίνει μία «περίοδο χάριτος». Ο επιεικής και υπομονετικός νόμος της επανάληψης ή Κάρμα μας δίνει την ευκαιρία να δοκιμάσουμε ξανά. Αν παρόλα αυτά εμείς συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη τότε ο Νόμος του Κάρμα είναι αμείλικτος. Συναντάμε συνεχώς πόνο, δυστυχία, αναποδιές και αναρωτιόμαστε γιατί να μας κυνηγάει η ατυχία και η γρουσουζιά. Όμως στην πραγματικότητα τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Δεν είναι ούτε γρουσουζιά ούτε ατυχία, απλά αγνοήσαμε τις ανώδυνες προειδοποιήσεις που μας είχαν δοθεί και με αυτόν τον τρόπο μας δίνετε η δυνατότητα να επανεκτιμήσουμε τις πράξεις μας έστω και μέσα από τον πόνο. Έτσι ο νόμος του πεπρωμένου μέσω των γεγονότων που «δήθεν τυχαία» μας συμβαίνουν, επί της ουσίας όμως εμείς τα έχουμε προκαλέσει, μας καθοδηγεί στον ορθό δρόμο για τη σωτηρία της ψυχής μας.

Κάποιες φορές θυμώνουμε με τις δυσκολίες που συναντάμε στη ζωή μας, κατηγορούμε και αποδίδουμε ευθύνες στους άλλους για όλα όσα μας συμβαίνουν και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτε δεν συμβαίνει εκεί «έξω» χωρίς τη δική μου συμμετοχή. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι εμείς είμαστε το μοναδικό εμπόδιο και η αιτία κάθε δυσκολίας ή αποτυχίας που βιώνουμε. Εμείς έχουμε δημιουργήσει όλα αυτά τα εμπόδια και τις δυσκολίες. Είναι αποτέλεσμα των δικών μας προηγούμενων σκέψεων φόβου, αμφιβολίας, ανησυχίας ή πόνου. Τα εμπόδια που συναντάμε δεν είναι τίποτε άλλο από την υλοποίηση των εσωτερικών μας φόβων και σκέψεων. Εμείς είμαστε και οι παραγωγοί και οι σκηνοθέτες των όσων συμβαίνουν στη ζωή μας. Πώς συμβαίνει αυτό; Κατά την πρώιμη παιδική μας ηλικία, όταν ακόμα δεν έχουμε αναπτύξει κριτικό νου, αποδεχθήκαμε πολλές συμπεριφορές, πεποιθήσεις, κρίσεις και αντιλήψεις του περιβάλλοντός μας και τις υιοθετήσαμε. Οι πεποιθήσεις αυτές βρίσκονται στον υποσυνείδητο νου μας και επηρεάζουν τη ζωή μας χωρίς πολλές φορές να το αντιλαμβανόμαστε συνειδητά. Σκεφθείτε κάποιον τομέα της ζωής σας που φέρνετε συνεχώς επαναλαμβανόμενα μοτίβα είτε αφορούν στον επαγγελματικό τομέα, είτε στον τομέα των σχέσεων, των συνεργασιών ή σε οποιονδήποτε τομέα της ζωής σας. Αναρωτιέστε τότε πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό πάλι σε μένα, πόσο άτυχος ή άτυχη είμαι; Αφού εγώ δεν το θέλω αυτό…Εδώ χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν κάποιες περιοριστικές πεποιθήσεις στο υποσυνείδητό μας που εμποδίζουν την ανάπτυξή μας και το ευρύτερο καλό μας. Χρειάζεται να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας και να αλλάξουμε τη ζωή μας αλλάζοντας τα αρνητικά μας πρότυπα και τις περιοριστικές πεποιθήσεις που υιοθετήσαμε από το περιβάλλον μας μέσω των πέντε αισθήσεων και που έχουν καταγραφεί στο υποσυνείδητό μας. Χρειάζεται απλά να επανατοποθετηθούμε, να δούμε τι συμβαίνει γύρω μας και με καθαρότητα σκέψης να οδηγηθούμε σε νέες επιλογές που θα μας ωθήσουν να βαδίσουμε προς μία θετική κατεύθυνση.  Πάντα πίστευα και πιστεύω ότι ο άνθρωπος έχει πλήρη ελευθερία να διαμορφώσει τη ζωή του. Εμείς οι ίδιοι είμαστε η «λύση» στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι υπάρχει κατάλληλος χρόνος για να προχωρήσουμε ή να μείνουμε λίγο πίσω πριν πάρουμε κάποιες αποφάσεις ή κάνουμε κάποιες ενέργειες λειτουργώντας μόνο με το ΕΓΩ ή παρορμητικά. Χρειάζεται να είμαστε παρόντες στο ΤΩΡΑ και όχι στο τι έγινε στο παρελθόν ή τι θα γίνει στο μέλλον. Το παρελθόν είναι χρήσιμο μόνο στο μέτρο που το χρησιμοποιούμε για να διδαχθούμε από τυχόν παραλείψεις ή λάθη και να εργαστούμε πάνω σε αυτά για να τα διορθώσουμε. Το μέλλον είναι αυτό που δημιουργούμε ΤΩΡΑ. Εάν πιστεύετε ότι η ψυχή πριν ενσαρκωθεί έχει επιλέξει τον τόπο, τους γονείς, τους συντρόφους, τους φίλους ή τι πρόκειται να βιώσει, αυτό δε σημαίνει ότι όλα είναι «γραμμένα». Εάν π.χ. έχω έρθει για να βιώσω μία εμπειρία φτώχειας, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να βιώνω φτώχεια σε όλη μου τη ζωή. Θα δω τι είναι αυτό που κάνω ή δεν κάνω και θα το αλλάξω. Δεν καταργείται η Ελευθερία της Βούλησης. Ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να δεχθεί ή να απορρίψει τις τάσεις μιας δεδομένης στιγμής ή περιόδου της ζωής του και να καθορίσει ο ίδιος το επίπεδο που θα εκδηλωθεί η κάθε εμπειρία του. Χρειάζεται να είναι ενήμερος για όλα όσα συμβαίνουν, να ζει στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, να κατανοεί ότι ο Νόμος της Επανάληψης δεν είναι εκδικητικός αλλά ευεργετικός και ότι έτσι του δίνεται η ευκαιρία να επανεξετάσει κάποιες καταστάσεις στη ζωή του, να διδαχθεί και να εξελιχθεί. Η επιλογή, βέβαια, στο δίλημμα Μοίρα, Πεπρωμένο ή Ελεύθερη βούληση είναι δική σας.

 

Πηγή: http://ellinika.omtimes.com, συγγραφέας Φαίδρα Θεοδώρου

Ηρθε η ώρα να γεμίσουμε το κενό

filling the emptiness

Εχουν περασει 5 χρονια σχεδον απο τοτε που έφυγα από την Ελλάδα για να εγκατασταθώ στη Νορβηγία.
Ναι ο χρόνος κυλάει σα νερό και σου γελάει σα μωρό καθε φορά που πας να τον ξεγελάσεις λέγοντας του έχω ακομα καιρό. Και ναι σημασία έχει το πως νιωθεις μέσα σου αλλα είναι κι άλλοι παραγοντες που σε ξεπερνούν καμια φορα και δεν θα έχεις χρόνο για όλα…Σήμερα όμως διεθεσα χρονο να γράψω στο αγαπημενο μου μπλογκ-ημερολόγιο και ειμαι χαρούμενη για αυτο.

Σε αυτο το διαστημα της πενταετιας που βρίσκομαι στη Νορβηγία έγραψα λίγες φορές στο μπλογκ μου σε σχεση με τα προηγουμενα χρόνια. Μία ηταν επειδη δεν είχα χρόνο, την αλλη επειδη δεν είχα εμπνευση, οι δικαιολογίες πολλές, το σίγουρο είναι ότι δε δίνω στον εαυτο μου χρόνο να επεξεργαστω τις σκεψεις μου, να βρεθώ λίγο με το μέσα μου. Ανατρεχοντας στις παλιοτερες αναρτήσεις του μπλογκ μου , διάβασα σε ένα παλιοτερο αρθρο μου για τα πράγματα που με κάνουν να νιωθω ευγνωμοσυνη. Ηταν ακριβως η περίοδος που μόλις είχα πιασει δουλεια στο σχολειο που ειναι διπλα στο σπιτι μου.

Μετά απο πολυ κόπο καταφερα να βρω τη δουλεια που είχα οραματιστει οτι θα έκανα με τον ερχομό μου εδω. Να κάνω δηλαδή γιογκα στα πιτσιρικια και να είμαι ενεργή στις δραστηριοτητες της δημιουργικης απασχολησης του ολοημερου σχολειου. Με τη νορβηγική γλώσσα δε, επικοινωνω σε πολυ καλο επιπεδο, καταλαβαινω τις διαλέκτους και τη slang γλώσσα των νέων. Παράλληλα δουλευω συχνα πυκνά ως αναπληρωτής δάσκαλος ή βοηθος δασκάλου τις πρωινές ώρες που σημαινει οτι έχω μια πολύ καλή εικόνα του εκπαιδευτικου συστηματος, συγκεκριμένα σε οτι έχει να κάνει με τη δομή και τη λειτουργία του δημοτικού σχολείου στη Νορβηγία. Μάλιστα απο τη νέα σχολική χρονιά θα δουλεύω σε ένα αλλο δημοτικό σχολειο. Καινουργιο περιβάλλον, νεές εμπειρίες. Επίσης έγινα πια διπλωματούχος δασκάλας γιογκα για παιδιά πιστοποιημενη απο νορβηγική σχολή.
Κι όμως νιωθω μέσα μου κενό. Ακόμα υπάρχει η αμφιταλαντευση του αν θα παραμεινουμε στη χώρα αυτη ή θα γύρισουμε πίσω και πότε θα γίνει αυτο. Το ερωτημα ειναι γιατι να γυρισουμε πίσω; Γιατί η ζωη εδω είναι μονο η δουλεια σου ουσιαστικά. Το κρύο είναι ανυποφορο και ατελειωτο. Το σκοτάδι του χειμωνα και ο εκτυφλωτικός ήλιος του καλοκαιριου-οταν έχει ηλιοφάνεια-προκαλούν ψυχικη ανισορροπία. Κερδίζεις χρήματα και το μονο που σκέφτεσαι είναι πότε θα πας διακοπες. Πιανω τον εαυτο μου να χαζευει διαφορα σάιτ που πουλουν ρουχα ή καλλυντικά και υπολογιζω τους ποντους που έχω μαζευψει απο τις αγορές μου για να κερδίσω καποιο μπονους…Καταναλωτισμός..
Διαβαζα ένα αρθρο προχτές για το καταναλωτικό συνδρομο του Ντιντερό. Ο Ντιντερό ο διάσημος αυτός Γάλλος φιλόσοφος και Διαφωτιστής έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του σε συνθήκες φτώχειας, όμως όλα άλλαξαν το 1765. Παρά την έλλειψη πλούτου, ο Ντιντερό ήταν γνωστός ως συνιδρυτής της Encyclopédie, μιας από τις πιο περιεκτικές εγκυκλοπαίδειες της εποχής. Όταν η Μεγάλη Αικατερίνη, η Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, έμαθε για τα οικονομικά του προβλήματα προσφέρθηκε να αγοράσει τη βιβλιοθήκη του έναντι 1.000 στερλινών (περίπου 50.000 σημερινά δολάρια). Στην πραγματικότητα του είπε να κρατήσει τη βιβλιοθήκη στο σπίτι του και τον προσέλαβε ως βιβλιοθηκάριο με 25 χρόνια αμοιβής. Ξαφνικά, ο Ντιντερό είχε χρήματα να ξοδέψει και απέκτησε έναν κόκκινο μανδύα. Και τότε ήταν που όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά. Ο κόκκινος μανδύας ήταν πολύ όμορφος αλλά δεν ταίριαζε με τα υπόλοιπα υπάρχοντα του Ντιντερό. Σύμφωνα με τον ίδιο, δεν υπήρχε “συντονισμός” ούτε “ενότητα” μεταξύ του μανδύα και των υπόλοιπων αντικειμένων του. Έτσι, ο φιλόσοφος ένιωσε την επιθυμία να αγοράσει νέα πράγματα για να ταιριάζουν με τον μανδύα του. Αντικατέστησε τα πάντα ακόμα και τους πίνακες ζωγραφικής που είχε στους τοίχους. Τελικά υποχρεώθηκε να χρεωθεί αναγνωρίζοντας ότι έγινε δέσμιος περιττών επιθυμιών και περιέγραψε την κατάσταση στο δοκίμιό του, “Μετανοώ που αποχωρίστηκα το παλιό μου ρούχο“.
Συμφωνα με το άρθρο αυτές οι “αναγκαστικές” αγορές είναι σήμερα γνωστές ως “φαινόμενο Diderot”. Εκφράζει αυτό που λένε οι οικονομολόγοι: η κατανάλωση αγαθών φέρνει κατανάλωση συμπληρωματικών αγαθών. Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι νέες αγορές είναι χρήσιμες, άλλωστε ποτέ δεν υπήρχαν στις αρχικές επιθυμίες μας. Καταλήγουμε να θέλουμε κάτι που οι προηγούμενοι εαυτοί μας δεν χρειάζονταν για να αισθάνονται χαρούμενοι. Θέλουμε καινούργια πράγματα μόνο και μόνο για να ταιριάζουν με τα υπόλοιπα. Αγοράσατε νέο καναπέ; Ξαφνικά αμφισβητείτε την διάταξη ολόκληρου του σαλονιού σας. Αυτές οι καρέκλες; Αυτό το τραπέζι; Αυτό το χαλί; Πρέπει όλα να αλλάξουν. Αγοράσατε νέο φόρεμα; Πρέπει να πάρετε παπούτσια και παλτό που να πηγαίνουν με το φόρεμα. Η επιθυμία απόκτησης νέων πραγμάτων μπορεί γίνει αλόγιστη και να φέρει μεγάλη αναστάτωση. Όπως έγραψε και ο Ντιντερό, “Αφήστε το παράδειγμά μου να σας διδάξει ένα μάθημα. Η φτώχεια έχει τις ελευθερίες της, η πολυτέλεια έχει τα εμπόδια της…”
Θα μου πεις αν ήμουν στην Ελλάδα και δουλευα δεν θα ήταν το ίδιο; Δε θα έμπαινα σε καταναλωτικά τριπάκια;  Απλά εδώ μέσα σε όλα αυτά έρχεται και το ότι είσαι ξένος. Κι όταν πάω στην Ελλάδα παλι νιωθω ξένη. Στο μυαλό όλων των φίλων μου εκει είναι οτι εγω πια ειμαι εγκατεστειμενη στο εξωτερικό. Και στο δικό μου το μυαλό ειναι οτι νιωθω οτι είμαι στην εξορία. Νιωθω εντονα την απομονωση σε αυτο το μέρος. Ο σύντροφος μου με στηρίζει αλλά κι αυτός αντιμετωπίζει πολλά ζόρια το τελευταιο διαστημα. Ζω μια τελειως διαφορετική πραγματικοτητα με την εργασία μου στο δημόσιο από αυτη που ζει ο ιδιος με το ελευθερο επαγγελμα που ασκει στο χώρο της οικοδομης. Εκείνος δεν βιωνει τι σημαίνει το συνδρομο Ντιντερο που μόλις περιεγραψα.
Το κενό συναίσθημα, αυτή η αίσθηση κενού, είναι ίσως γνωριμο σε όλους. Τις περισσότερες φορές δεν του δίνουμε σημασία. Είναι τις φορές που δεν είμαστε καλά και πρέπει οπωσδήποτε να βγούμε έξω με κάποιον οικείο, που έχουμε ένα υπερφαγικό επεισόδιο, που χρειαζόμαστε άμεσα κάτι έντονο στη ζωή μας και μετά από λίγο τσακωνόμαστε με το σύντροφό μας, επειδη περνάει ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Πολύ συχνά το κενό συναίσθημα περιγράφεται ως βαρεμάρα. Τις περισσότερες φορές συνδέεται με δυσφορία και ανηδονία.
Το κενό συναίσθημα συνδέεται συχνά με την αναζήτηση νοήματος. Θέλω να προχωρησω, να πάω παραπέρα αλλά πέφτω στις παγίδες που έχω καλοστησει στον εαυτο μου. Χάνω την υπομονή μου, αφήνω το μυαλό μου να προτρέχει και να μπλέκεται σε διάφορες σκεψεις παθαινοντας βραχυκυκλωμα και καταληγω να φωναζω με παράπονο οτι δεν γινομαι κατανοητη κι έχω νευρα. Και νιωθω αυτό το κενό μέσα μου ή αλλιως είμαι σε αναζήτηση νέων στόχων απλά δεν έχω βρει τη κατευθυνση που θελω να κινηθω.
Δυσκολευομαι να αποδεκτώ καταστάσεις. Με πιανω συχνα να αναπολω το παρελθον που ήμουν πιο ξέγνοιαστη και φυσικά πιο άπειρη.. Αλιμονο όμως να έμενα κολλημένη στο χρονο. Αλλη η χάρη των 20, άλλη των 30, άλλη των 40! Απλά τώρα εχω ζήσει πιο πολλά χρόνια και άρα έχω πιο πολλες εμπειρίες. Οι εμπειρίες μου είναι η σοφία μου κι όχι βάρος. Οσο πιο πολύ χρόνο αφήνω στον εαυτο μου να ζήσει τη στιγμή, τοσο πιο πολύ θα έρχονται ιδέες και οράματα για το μέλλον!