Ιούλιος. Στην καρδιά του καλοκαιριού.
Τα τζιτζίκια ξεκίνησαν πριν από λίγο τον γνώριμο ύμνο τους και εγώ βρίσκομαι λίγες ημέρες πριν από τα 50ά μου γενέθλια. Στο κατώφλι μιας νέας δεκαετίας.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μια ημερομηνία δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Γίνεται μια αφορμή για απολογισμό. Για ερωτήσεις. Για μια πιο ειλικρινή ματιά προς τα μέσα.
Και η ερώτηση που επιστρέφει ξανά και ξανά είναι:
«Τι έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα τώρα;»
Προσπαθώ να αφουγκραστώ την εσωτερική μου φωνή. Όλοι έχουμε μία. Το ερώτημα είναι: της δίνουμε πραγματικά χώρο να ακουστεί;
Η απάντησή μου, αυτή τη στιγμή, είναι απλή. Θέλω να είμαι καλά. Σωματικά και ψυχικά. Θέλω να απολαμβάνω μικρές, ήρεμες στιγμές. Θέλω να έχω χρόνο για όσα και όσους αγαπώ. Θέλω να συνεχίσω να εξερευνώ — νέους τόπους, νέες εμπειρίες.
Έχω ακόμη όνειρα; Ναι.
Υπάρχουν δρόμοι που δεν έχω εξερευνήσει; Ναι.
Και αυτό είναι όμορφο. Γιατί σημαίνει ότι υπάρχει ακόμη περιέργεια, επιθυμία και ζωή.
Κάπου εδώ συναντώ τη σκέψη της Brené Brown για τη μέση ηλικία. Πολλοί θεωρούν ότι η κρίση της μέσης ηλικίας αφορά τον φόβο του θανάτου. Εκείνη όμως προτείνει μια διαφορετική οπτική: ότι η μέση ηλικία είναι μια περίοδος βαθιάς μεταμόρφωσης. Είναι η στιγμή που αρχίζουμε να αποδομούμε κομμάτια του εαυτού μας που χτίζαμε για χρόνια. Ρόλους, προσδοκίες, άμυνες και τρόπους με τους οποίους προσπαθούσαμε να νιώσουμε ασφαλείς και αποδεκτοί.
Και ίσως αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση. Να αφήσουμε πίσω ό,τι κάποτε μας προστάτευσε, αλλά σήμερα μας περιορίζει.
Για χρόνια η ταυτότητά μου συνδεόταν με τους ρόλους μου: σύντροφος, κόρη, υπάλληλος, επαγγελματίας, φίλη, φροντίστρια, άνθρωπος που προσπαθεί και πετυχαίνει στόχους.
Οι ρόλοι αυτοί μου δίνουν την αίσθηση σκοπού και ανήκειν. Όμως η ζωή αλλάζει και μαζί της αλλάζουμε κι εμείς.
Και μετά έρχονται τα μοτίβα συμπεριφοράς. Αυτές οι συνήθειες και οι αντιδράσεις που κουβαλάμε για χρόνια. Ποιες από αυτές εξακολουθούν να μου χρησιμεύουν; Ποιες με προστατεύουν και ποιες πλέον με περιορίζουν; χρειάζεται να είμαι σε επαφή με τις ανάγκες μου και ανάλογα να επιλέξω συνειδητά τι θέλω να αλλάξω στις συνήθειες μου.
Οι σχέσεις εξελίσσονται. Οι προτεραιότητες μεταμορφώνονται. Κάποιες επιθυμίες που κάποτε ήταν σημαντικές χάνουν τη δύναμή τους, ενώ νέες ανάγκες εμφανίζονται.
Και ίσως αυτό το μικρό κενό που αισθανόμαστε κάποιες φορές δεν είναι σημάδι ότι κάτι πάει λάθος.
Ίσως είναι σημάδι ότι κάτι μέσα μας εξελίσσεται.
Κοιτάζοντας πίσω, νιώθω τυχερή γιατί αναγνωρίζω τη διαδρομή που με έφερε μέχρι εδώ.
Έχω αλλάξει διάφορες δουλειές και σήμερα βρίσκομαι σε μια εργασία που με γεμίζει, χωρίς να με εξαντλεί. Δεν έκανα παιδιά, όμως η ζωή μου είναι γεμάτη από τη συντροφιά και τη φροντίδα των κατοικιδίων μου. Η παρουσία τους έχει μια ξεχωριστή θέση στην καθημερινότητά μου.
Σήμερα καταλαβαίνω περισσότερο από ποτέ ότι η ταυτότητά μας δεν είναι κάτι σταθερό.
Δεν χρειάζεται να «βρούμε» τον εαυτό μας, γιατί στην πραγματικότητα δεν χάθηκε ποτέ.
Ίσως απλώς για ένα διάστημα ζούσαμε σύμφωνα με αξίες και προσδοκίες που ταίριαζαν σε μια προηγούμενη φάση της ζωής μας.
Η ταυτότητα δημιουργείται ξανά και ξανά. Μέσα από τις επιλογές μας, τις σχέσεις μας, όσα αγαπάμε και τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στις αλλαγές.
Η αυτοαγάπη και η αυτοαποδοχή δεν είναι ένας προορισμός που φτάνουμε κάποτε. Είναι μια διαρκής διαδικασία. Μια σχέση με τον εαυτό μας που χρειάζεται φροντίδα σε όλη τη διάρκεια της ζωής.
Ερώτηματα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας που θα μας βοηθήσουν να αναγνωρίσουμε τις αξίες μας:
- Τι είναι πραγματικά σημαντικό για μένα αυτή τη στιγμή;
- Σε τι συνεχίζω να λέω «ναι», ενώ μέσα μου ξέρω ότι δεν μου ταιριάζει πια;
- Σε τι θέλω να αρχίσω να λέω «όχι»;
- Πού θέλω να αφιερώσω περισσότερο χρόνο και ενέργεια, ακόμη κι αν με φοβίζει;
Όταν αναγνωρίζουμε τις αξίες μας, αρχίζουμε να βλέπουμε πιο καθαρά ποιοι είμαστε. Οι αξίες δεν είναι στόχοι ούτε ταμπέλες. Είναι η πυξίδα μας.
Και όταν ζούμε σύμφωνα με αυτές, ακόμη και μέσα στις αλλαγές και στις αβεβαιότητες, νιώθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας.
Δεν έχουμε χαθεί. Απλώς εξελισσόμαστε.