The SAD phenomenon

It is four years and a half since I moved in Norway…My God time flies…isn’t it? I remember the excitement and the fear of the unknown that overwhelmed me before my coming here. These feelings lasted about a year after my installation here. I was so excited and at the same time so anxious because I wanted to survive here, meaning that I had to find myself any kind of job and most important learn the language so I didn’t pay attention to this SAD phenomenon..

And by SAD I mean seasonal affective disorder. Winter is quite literally depressing in Norway and most probably in all these Scandinavian countries. First described in the 1980s, the syndrome is characterized by recurrent depressions that occur annually at the same time each year. Most psychiatrists regard SAD as being a subclass of generalized depression.

When I first came here a friend told me “watch how Norwegians become frenetic and obsessed with the sun”. The first summer we were here I saw many people lied on the grass in the parks, by the riverside, wherever they would have more access to the sun. I smiled with compassion.

Poor me…The luck of sun had started to have an impact on me as well, only I hadn’t realized it by then..

But every year until now we managed to travel either to homeland or to another place during winter time so the fact that we had bought tickets made us kind of more cheerful. Besides we had a circle of friends, some of them were very good ones, so we had the chance to socialize and just hang around with people. But this year something happened to our circle. My best friend here moved for good to homeland, one other friend moved also and we discovered after a sequence of events that we cannot get along with certain friends so we drifted apart …

Therefore I have the winter blues just before Christmas time .. My behavior is quite aggressive sometimes to my partner and so is his, and I find difficult to have energy to do things and experience feelings of hopelessness. Yesterday I couldn’t sleep because of my dark thoughts. I felt like I suffocated and couldn’t breath as if I was in a dead end situation and there is no way out.

In fact I remember now that last year in a cold winter day I was out for a walk with my best friend and we went to the botanical gardens of Oslo. There were some particular tropical plants which needed lots of heat, that’s why there were installed in greenhouses with hot lamps inside. When we entered the greenhouse, this warmth -so familiar to a girl like me coming from Greece -was so soothing and rejuvenating to me that I felt immediately relaxed and at ease that I didn’t want to come out of the greenhouse! The same happened to my friend.

So I have the symptoms of SAD..but what about the Norwegians? Are they experiencing the same thing?

They do get depressed. They are affected by this luck of sun. It is in their genes and that explains why they drink too much and they go mad when they visit warmer countries like Greece.

During the dark season Norway lives indoors. It is often sludgy, slippery and very wet, and the amount of physical work that it takes just to live daily life–the constant dressing and undressing for the outdoors, trudging through a meter of snow, walking on very slippery ice paths, brushing cars of snow every day–can make a lot of people want to stay indoors. Of course when the first snow comes, they go outdoors for langrenn ski. They wear the hi tech ski uniforms and nobody can’t stop them from this. They have been training the whole year so they don’t want to miss that opportunity.

Norwegians love fire. Any chance they get they will light up a candle. It is normal to see many candles on tables and windowsills. Welcome candles are small dishes in the snow by front doors to greet visitors. Shops also use these candles to welcome customers in from the cold as well as open fire torches. Even though the sun can’t be seen, a fire always warms the soul.

By law all buildings and houses have outside lights for safety which are turned up a specific time. During the Christmas season, which lasts til the 13th of January, Christmas lights decorate houses and front garden Christmas trees. So, even the streets are very festive and beautiful in Norway. Window lamps are in every house. Most lamps only give off 40w so they don’t give really a good light. Tee lights are very common as well as a variety of candles around the house. At Christmas you’ll find the traditional 5 or 7 stick candelabra in many windows or a lighted star.

So after last “dark” night I read some things on the internet and would like to share with you.

There are several theories, none of them definitive, relate to the circadian clock or rhythm —the roughly 24-hour oscillation in our behavior and biology that influences when we feel hungry, sleepy or active. This is no surprise given that the symptoms of the winter blues seem to be associated with shortening days and longer nights, and that bright light seems to have an anti-depressive effect. One idea is that some people’s eyes are less sensitive to light, so once light levels fall below a certain threshold, they struggle to synchronize their circadian clock with the outside world. Another is that some people produce more of a hormone called melatonine during winter than in summer—just like certain other mammals that show strong seasonal patterns in their behavior.

Mental health can also take a hit during the year’s darkest days. Seasonal affective disorder (SAD) is a sub-type of depression that involves many of the same symptoms, including loss of energy, lack of interest in enjoyable activities, oversleeping and feelings of hopelessness. Decreased sunlight can cause drops in your body’s production of serotonin, a brain chemical that helps to determine mood. Lack of light can also alter the brain’s balance of melatonin, a chemical produced during the hours of darkness that helps to govern sleep patterns and mood.

So it seems only in case I find an outdoor activity to do or buy the next flight ticket to a warmer country as soon as possible, I am going to make it here. Even all kinds of extra vitamins cannot substitute the sun. And I love the candles, but it is absurd to expect from them to light your inner darkness, isn’t it?

I know I sound very depressive but to be honest it is the job that keeps me going here. But I am not going to speculate what my future will be here. After all people go through several phases in their life. Let’s find out what will be my next phase 🙂

No expectations…no limits

Expectations are my favorite/ hardest topic in my life. I have been blessed to live moments in my life that I have been so happy and free because I let myself free from expectations.

And due to/thanks to my overthinking mind I let myself feeling disappointed when things are not going my way or according to my plan.

I did a google search about expectations and here below are some quotes that I found about it:

Expectation Hangover” Defined

The myriad undesirable feelings, thoughts, and responses present when one or a combination of the following things occurs:

+ Things don’t turn out the way you thought, planned, or wanted them to.
+ Things do turn out according to your plans and desires, but you don’t feel the fulfillment

you expected.
+ You are unable to meet your personal and/or professional expectations.
+ An undesired, unexpected event occurs that is in conflict with what you wanted

or planned.” Christine Hassler

Remember that not getting what you want is sometimes a wonderful stroke of luck.” Dalai Lama

My happiness grows in direct proportion to my acceptance,

and in inverse proportion to my expectations.” Michael J. Fox

“The root of suffering is attachment.” Buddha

“What if…?” is a question that evokes a feeling of wonderful possibility or dreadful panic. Choose possibility over panic! Christine Hassler

And there are so many of those quotes…But the bottom line is to let go.

Easier said than done? Isn’t? But by letting go is not to give up, which is something that I often get

myself confused.

It is to do the best you can in your own way and let every outcome to serve you to move you towards greater realizations.

It means to be open to unexpected possibilities. It is to have more positive energy when you don’t have the burden of expectations. It is to act on your intention without expecting about when or how it manifests.

The expectations can only limit your perception of things and not make you see if not the whole picture, but at least a piece of the larger scheme of events where everything is really working the way it would/could.

So let’s meditate/contemplate on these quotes..

After all..”que sera, sera” 🙂


Η τετραλογία του φόβου

Περί φόβου λοιπόν το παρακάτω άρθρο απόσπασμα από το βιβλίο, Μελετώντας την τετραλογία του Φόβου του F. Riemann, σε μετάφραση του Παντελή Παπαδόπουλου.
Εσύ σε ποιο τύπο ανήκεις;

Οι βασικές μορφές του φόβου σχετίζονται με την παρουσία και τη διαβίωση μας σε έναν κόσμο, όπου επικρατούν δύο μεγάλες αντινομίες. Είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε κάτω από την επίδραση των «άλυτων» αντιθέσεων και αντιφάσεων αυτών των δύο αντινομιών.
Γεννιόμαστε λοιπόν σε έναν κόσμο, που υπακούει σε τέσσερις μεγάλες ωθήσεις. Η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο με συγκεκριμένο ρυθμό. Ταυτόχρονα περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της, κάνοντας έτσι μια «περιστροφή γύρω από τον εαυτό» της (πρώτη αντινομία).

Καθώς κινείται κατ’ αυτόν τον τρόπο, προστίθενται άλλες δύο αντιφατικές αλλά και αλληλοσυμπληρούμενες δυνάμεις, οι οποίες αφενός διατηρούν το κοσμικό μας σύστημα σε κίνηση και αφετέρου το αναγκάζουν σε συγκεκριμένη πορεία: η κεντρομόλος και η φυγόκεντρη δύναμη (δεύτερη αντινομία). Η κεντρομόλος δύναμη είναι εκείνη που κρατά τον κόσμο μας προς τα μέσα, προς το κέντρο, σαν να επιθυμεί να τον συγκρατήσει, να τον έλξει. Η φυγόκεντρος δύναμη κατευθύνεται από το κέντρο προς τα έξω και έχει την τάση να απομακρυνθεί, να αποδεσμευτεί. Μόνο η ισορροπία και των τεσσάρων αυτών ωθήσεων εξασφαλίζει τη φυσική τάξη του Κόσμου, του Σύμπαντος. Σε περίπτωση που μια από αυτές τις ωθήσεις θα υπερτερούσε ή θα χανόταν, η Μεγάλη αυτή Τάξη θα καταστρεφόταν και θα κατέληγε στο χάος.

Ας έρθουμε τώρα στο συσχετισμό μας: Ας υποθέσουμε ότι ο άνθρωπος, ως κάτοικος της γης και ένα πολύ μικρό κομμάτι του ηλιακού μας συστήματος, υποτάσσεται στους νόμους του και ότι φέρει μέσα του τις δυνάμεις που περιγράφηκαν, ως ασυνείδητες κινητήριες ενορμήσεις και παράλληλα ως λανθάνουσες απαιτήσεις. Αυτό μας οδηγεί σε πολύ ενδιαφέρουσες συσχετίσεις αν μεταφέρουμε τις δυνάμεις αυτές στην ανθρώπινη ψυχολογία,
Στην «περιστροφή γύρω από τον εαυτό» αντιστοιχεί ψυχολογικά η απαίτηση για αυτονομία, να γίνουμε δηλαδή ένα άτομο μοναδικό. Η στροφή γύρω από τον ήλιο αντιστοιχεί στην απαίτηση υποταγής σε ένα σύνολο, στον περιορισμό των δικών μας επιθυμιών.
Η κεντρομόλος δύναμη εκφράζει την τάση για διάρκεια και σταθερότητα. Ενώ η φυγόκεντρη δύναμη αντιπροσωπεύεται από την τάση για αλλαγή και μεταβολή.

Η πρώτη «απαίτηση» ( περιστροφή γύρω από τον εαυτό) είναι η ανάγκη να γίνουμε ένα μοναδικό άτομο, που θα δέχεται τη ιδιαιτερότητά του, θα θέτει όρια στους άλλους.
Η ύπαρξή μας μοιάζει με μια πυραμίδα, που ενώ η βάση της αποτελείται από τυπικά και κοινά στοιχεία, βαθμιαία διαφοροποιείται όλο και πιο πολύ, για να καταλήξει στη μοναδικότητα της στο σημείο κορυφής.
Η δεύτερη «απαίτηση» ( περιστροφή γύρω από τον ήλιο) ζητά εμπιστοσύνη στο συνάνθρωπο, στον κόσμο, στη συναλλαγή με το «μη-εγώ», με το «έξω από μένα».
Με την πρώτη αντινομία ερχόμαστε αντιμέτωποι με την παράδοξη απαίτηση της ζωής. Να βιώνουμε αφενός την αυτοπροστασία και την αυτοπραγμάτωση και αφετέρου την αφοσίωση και τον αλτρουισμό, να ξεπερνάμε ταυτόχρονα το φόβο της αυταπάρνησης αλλά και το φόβο της αυτονομίας.
Η τρίτη απαίτηση ( κεντρομόλος δύναμη) αναφέρεται στην επιδίωξη σταθερότητας και διάρκειας. Με την ανάγκη αυτή να διαρκούμε, να μπαίνουμε στο αβέβαιο μέλλον σα να έχουμε κάτι σταθερό, εμφανίζονται οι φόβοι που έχουν σχέση με την επίγνωση της παροδικότητας. Φοβόμαστε να αφεθούμε στην αιώνια ροή της ζωής. Η γνωστή ρήση ότι «κανείς δεν μπορεί να μπει στο ίδιο ποτάμι δυο φορές», το ποτάμι, όπως και ο εαυτός μας, συνεχώς μεταβάλλονται. Έτσι, ζούμε πάντα, σαν να πιστεύουμε ότι έχουμε απεριόριστο χρόνο και αυτή η εικόνα της σταθερότητας και της διάρκειας είναι μια σημαντική ώθηση που μας οδηγεί στη δράση.
Τέλος, η τέταρτη «απαίτηση» (φυγόκεντρος δύναμη) ζητά από μας να είμαστε πάντα έτοιμοι για αλλαγές, να εγκαταλείπουμε το οικείο και να ζούμε τα πάντα σαν να ήταν παροδικά. Με την απαίτηση αυτή να εξελισσόμαστε συνέχεια είναι συνυφασμένος ο φόβος της στέρησης της ελευθερίας μας, μέσα από νόμους και κανόνες. Ο θάνατος εδώ απειλεί σαν κάτι το οριστικό και αμετάκλητο.
Η αντινομία αυτή απαιτεί από μας να επιδιώκουμε ταυτόχρονα και τη διάρκεια και την αλλαγή, ξεπερνώντας τόσο το φόβο της αναπόφευκτης παροδικότητας όσο και τον φόβο της αναπόφευκτης αναγκαιότητας.

Έχουμε συνεπώς τέσσερις βασικές μορφές φόβου.
1. Το φόβο της αφοσίωσης, που βιώνεται ως απώλεια του Εγώ και ως εξάρτηση
2. Το φόβο της αυτονομίας, που βιώνεται ως απομόνωση και έλλειψη προστασίας
3. Το φόβο της αλλαγής, που βιώνεται ως παροδικότητα και ανασφάλεια
4. Το φόβο της αναγκαιότητας, που βιώνεται ως οριστικότητα και ως απώλεια της ελευθερίας

[…από το project ΦΟΒΟΣ -Στοιχεία επιβατών ανάλογα με τους φόβους]

Επιβάτης της πύλης Α…. σαν παιδί αντιμετωπίστηκε περισσότερο σαν ζωηρό και ενοχλητικό σε σύγκριση με τα άλλα παιδιά. Αναγκάστηκε να αποφύγει κάθε ανεπιθύμητη συμπεριφορά και οδηγήθηκε στην τελειομανία. Αντιμετωπίζει με δυσκολία την επιθετικότητα και τις παρορμήσεις του. Ελέγχει και συγκρατεί τον εαυτό του. Η αγάπη, του προκαλεί βαθιά ανησυχία και δεν του είναι εύκολο να δεχτεί ένα ισότιμο σύντροφο. Αναζητά το γνώριμο και το οικείο, οι αλλαγές τον ενοχλούν και τον κάνουν ανήσυχο. Τον χαρακτηρίζει η υπομονή , η υψηλή αίσθηση ευθύνης, η αξιοπιστία και η σταθερότητα.

Επιβάτης της πύλης Β….Σαν παιδί προκαλούσε συμπάθια, του άρεσε να είναι το επίκεντρο και να εντυπωσιάζει.. Μεγάλωσε σ ένα περιβάλλον ασταθές, με κανόνες που δεν ήταν δικαιολογημένοι και κυρίως χωρίς ισχυρά πρότυπα. Είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικός και χρειάζεται τη διαρκή επιβεβαίωση της αξίας του. Απαιτεί να του φέρονται προνομιακά δίχως να διερωτάται για την δική του συμπεριφορά. Έχει πνεύμα δημιουργικό, του αρέσει να ρισκάρει και είναι πάντα έτοιμος να στραφεί σε κάτι καινούργιο . Είναι ευέλικτος, αυθόρμητος, κινητικός και πολύ κοινωνικός.

Επιβάτης της πύλης Γ…. Σαν παιδί η μητέρα του ήταν υπερπροστατευτική και είχε πλήρη εξάρτηση από αυτήν, η αυτονομία του αντί να βιώνεται με χαρά, βιώνεται με φόβο και ενοχές. Φοβάται την απώλεια και εξαρτάται τόσο από την αγάπη που του είναι δύσκολο να εκφράσει τα επιθετικά και διεκδικητικά του συναισθήματα. Στις συναισθηματικές του σχέσεις είναι πιστός, έχει λίγες απαιτήσεις και δεν του είναι δύσκολο να υποχωρεί. Τη ζωή την αισθάνεται συνήθως δύσκολη. Τον χαρακτηρίζει η ικανότητα και η ετοιμότητα να στρέφεται στον συνάνθρωπο και να τον αποδέχεται. Του αρέσει να φροντίζει , να βοηθά και να κατανοεί.

Επιβάτης της πύλης Δ…..Σαν παιδί γινόταν αισθητό από την ενοχλητική συμπεριφορά του γι’ αυτό και συνέχεια το μάλωναν και το απέρριπταν, στην εξέλιξη του έγινε κλειστός και καχύποπτος. Έχει την τάση για αυτοπροστασία και το φόβο της αφοσίωσης. Η επιθετικότητα χρησιμεύει για αυτόν μόνο στην ανακούφιση των εντάσεων, είναι απαλλαγμένος από ενοχές και εκφράζεται ανεξέλεγκτα. Του αρέσει να είναι ανεξάρτητος, παρατηρητικός, έχει το θάρρος να βλέπει τα πράγματα όπως είναι και δεν δείχνει ανοχή στο ψέμα.

Οι προτεραιότητες στη ζωή μου

Ο καθηγητής στάθηκε μπροστά στους φοιτητές της τάξης του, της φιλοσοφικής σχολής, έχοντας μπροστά του κάποια αντικείμενα. Όταν η τάξη ησύχασε, χωρίς να πει τίποτα, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις.

Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλο, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι συμφώνησαν.

Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κουνώντας το και αυτά πήγαν στα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί κάπως σαστισμένοι είπαν πως είναι.

Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο, γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια και αφού ρώτησε τους μαθητές πάλι αν το βάζο ήταν γεμάτο αυτοί ανταπάντησαν με ένα ομόφωνο ΝΑΙ.

Τότε ο καθηγητής έσκυψε και πήρε κάτω από το γραφείο δυο κούπες καφέ και τις έριξε στο βάζο ενώ οι μαθητές πλέον γελούσαν απορημένοι.

«Τώρα», λέει ο καθηγητής, «Θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας»

Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στη ζωή σας, όπως η πατρίδα, η οικογένεια, τα παιδιά σας,
οι φίλοι σας και οι αγαπημένες σας ασχολίες, πράγματα που ακόμα και όλα τα άλλα να χαθούν, αυτά είναι ικανά να γεμίσουν την ζωή σας.
Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως τη δουλειά σας, το αυτοκίνητό σας, ένα σπίτι.
Η άμμος είναι άλλα μικρότερα πράγματα.

Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις.
Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας.

Αν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα για σας πράγματα. Φροντίστε τα μπαλάκια του τένις πρώτα και μετά τα χαλίκια. Τα υπόλοιπα είναι άμμος»

Ένας φοιτητής σήκωσε το χέρι και ρώτησε, τι αντιπροσώπευε ο καφές.
Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε:

Ο καφές είναι για να σας δείξει πως όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας,
πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα καφέ με κάποιο φίλο.

Οποιο λινκ και να άνοιξα στο γκουγκλ σχετικά με τις προτεραιότητες έπεφτα πάνω στην ιστορία με τον καθηγητή και τα μπαλάκια του τέννις. Είναι πολυ ενδιaφέρον το τι συμβολίζoυν οι μπάλες του τέννις, τα χαλίκια, η άμμος κι ο καφές…
Το σίγουρο ειναι ότι έχω πιει εως τώρα αμέτρητους καφέδες με φίλους και θα πιω άλλους πόσους.. γιατί για μένα στη ζωή σημασία έχουν οι καλοι φίλοι. Τους φίλους να τους φροντίζεις σαν να είναι λουλούδια στον κήπο σου. Να τους ποτίζεις συχνά με νερό, να τους κλαδεύεις που και που, γενικά μην τους παραμελείς. Αν βέβαια εσύ νιώθεις παραμελημένος απο αυτούς, πολύ απλά τους το λες και βλέπεις ποιες είναι οι αντιδράσεις τους, μπορεί να εκπλαγείς.
Εκει που υστερώ είναι στα χαλίκια…δεν ειναι και τόσα πολλά. Αντίθετα η άμμος είναι μπόλικη…

Και μετά τον Τζωρτζ Μαικλ τι?

Μπαίνω κάπου κάπου στο σαιτ μου και βλέπω το τελευταιο άρθρο μου για τον Μαικλ που μας αφησε ανήμερα πέρσι τα Χριστουγεννα και μετά από αυτόν κενό, κανένα νέο άρθρο..
Η έλλειψη χρόνου με έχει βγάλει εκτος απο το γράψιμο. Τον ελευθερο χρονο μου προτιμώ να διαβασω νορβηγικα ενοψει εξετάσεων στη γλώσσα και έτσι η αρθρογραφια εχει πάει περίπατο.
Νομιζω οτι έκλεισε ο κύκλος του funnyface. Για σχεδόν 7 χρόνια κατεγραψα συναισθήματα, σκεψεις, φάσεις στη ζωη μου. Ιδέες υπάρχουν για ένα καινουργιο προτζεκτ …το θέμα είναι οτι θελει χρονο για να μπει σε εφαρμογη και να τρεξει..
Δε λεω ομως αντίο. Μπορεί να ανοιξει ένας νέος κύκλος στο γράψιμο..Ιδωμεν!
Ευχαριστώ για την ανάγνωση όλους!
Καλή συνέχεια!

Γιώργος Παναγιώτου: Praying for time

Δε μου αρέσουν οι επικήδειοι, τα δακρύβρεχτα μελό. Ομως θέλω να μοιραστω μαζι σας ότι ενιωσα όταν έμαθα για το θανατο του Τζωρτζ Μαικλ, του δικού μας Γιώργου Παναγιώτου.
Πρωτοείδα για το χαμό του Τζωρτζ Μαικλ φυσικά στο φβ. Και λέω φυσικά, γιατί καλώς ή κακώς το χρησιμοποιώ αρκετά και μέσω αυτού οι περισσότεροι απο μας ενημερώνονται για θέματα της επικαιρότητας.
Στην αρχή σκέφτηκα φάρσα είναι ας το επιβεβαιωσω στο γκουγκλ. Δεν ήταν φάρσα. Τα περισσότερα μέσα μαζικής ενημερωσης το επιβεβαιωναν. Κοίτα να δεις λοιπόν που ανήμερα Χριστουγέννων έφυγε απο τη ζωή ο αγαπημενος τραγουδιστής των παιδικών και νεανικών μου χρόνων και γενικότερα όλης της ενήλικης ζωής μου ως τώρα. Το last Christmas, η τεράστια αυτή επιτυχία που ακούμε καθε Χριστουγεννα,υπήρξε πάντα ένα θλιμμενο τραγούδι και επισφραγίστηκε τώρα και με το θάνατό του.
Για μένα είχε την πιο ζεστή, εκφραστική ανδρική φωνή με δυνατοτητες να ανεβοκατεβαίνει με άνεση τις κλίμακες. Μελαχρινος, γοητευτικός με υπέροχο χαμόγελο, ήταν ένας ωραίος ανδρας άσχετα με τις σεξουαλικές προτιμήσεις του.
Αυτό που ένιωσα όταν το έμαθα ήταν μια ξαφνική, στιγμιαία μελαγχολία. Ενα σημαντικό κομμάτι της νιότης μου, του οποίο αποτελούσε μέρος μουσικά ο Τζωρτζ Μαικλ, ανήκει στο παρελθόν. Σαν να μεγάλωσα ξαφνικά απότομα ηλικιακά. Σαν να τωρα κατάλαβα οτι πέρασαν τα χρόνια…Περίεργο?
Ημουν δημοτικό όταν τραγουδουσα με συμμαθητές μου το wake me up before you go go, ή πήγαινα στο σπίτι των ξαδέρφων μου οι οποίες ξεροστάλιαζαν δίπλα στο ραδιόφωνο ακούγοντας το careless whispers,- ενα τραγουδι που πιο μεγάλη κατάλαβα τη διαχρονική αξία του-, ήμουν έφηβη κολλημενη στην οθόνη του MTV όταν τραγουδουσα το freedom ‘90, ήμουν νέα όταν χόρευα το outside και όταν τραγουδούσα ή πιο σωστά ξελαρυγγιαζόμουν μαζί με τους Ελληνες φανς στο Ολυμπιακο σταδιο όλες τις μεγαλες του επιτυχιες το καλοκαιρι του 2007, τότε που είχε έρθει για συναυλία για πρώτη και τελευταία φορά στην Ελλάδα ο Γιωργος. Ετσι τον αποκαλουσαμε εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ. Πρώτη φορά που ειπώθηκε το όνομα του σωστά σε συναυλία από κοινό όπως δήλωσε στη συναυλία.
Ειχε ακόμα πολλά να δωσει στη μουσική ποπ σκηνη που την υπηρέτησε απόλυτα πιστά και σοβαρά μέχρι τέλους. Θα μπορούσε να συνοδευε μουσικά και την υπολοιπη ζωη μου και να μην καταλαβαινα ότι περνάει ο καιρος αν και κάτι άλλο μάλλον θα με έκανε να το καταλάβω.
Ο χρόνος όμως κυλαει σα νερό και μαζί του παίρνει όλες τις στιγμές και τις μετατρέπει σε αναμνήσεις. Aλλά φτάνει η μελαγχολία. Η ζωή συνεχίζεται και σιγοτραγουδαώ στη μεσήλικη πια ζωή μου:

All we have to do now
Is take these lies and make them true somehow
All we have to see
Is that I don’t belong to you
And you don’t belong to me yea yea

You’ve gotta give for what you take
You’ve gotta give for what you take

Η ελευθερία, είναι η μόνη ανθρώπινη περιπέτεια για την οποία αξίζει να παλεύει και να ζει κανείς

“Το φίδι και το γεράκι” του Γκορκι
Το φίδι δεν μπορεί να καταλάβει το γεράκι. «Γιατί δεν ξεκουράζεσαι εδώ στα σκοτεινά, στην όμορφη, γλιστερή υγρασία;» ρωτάει το φίδι. «Γιατί να πετάγεσαι στους ουρανούς; Δεν ξέρεις τους κινδύνους που παραμονεύουν εκεί, τη βία και την καταιγίδα που σε περιμένουν εκεί, και το όπλο του κυνηγού που θα σε γκρεμίσει και θα καταστρέψει τη ζωή σου;». Αλλά το γεράκι δεν έδειξε προσοχή. Απλωσε τις φτερούγες του και πετάχτηκε στους αιθέρες, το θριαμβευτικό τραγούδι του να αντηχεί στους ουρανούς. Μια μέρα το γεράκι γκρεμίστηκε, το αίμα ανάβλυζε από την καρδιά του και το φίδι είπε: «Ανόητε, σε προειδοποίησα, σου είπα να μείνεις εκεί όπου ήμουν, στα σκοτεινά, στην όμορφη, ζεστή υγρασία, όπου κανένας δεν μπορούσε να σε βρει και να σε βλάψει». Αλλά με την τελευταία του πνοή το γεράκι απάντησε: «Εχω πετάξει στους αιθέρες, έχω ανεβεί σε ύψη ιλιγγιώδη, έχω αντικρίσει το φως, έχω ζήσει, έχω ζήσει!» ”
“Η ελευθερία, είναι η μόνη ανθρώπινη περιπέτεια για την οποία αξίζει να παλεύει και να ζει κανείς”, Έμμα Γκόλντμαν

Eιμαστε ελευθεροι?
Τις προαλλες ημουν καλεσμενη σε ενα τραπέζι. Ανάμεσα στους συνδαιτημόνες ηταν ένα ζευγάρι μεσοκοπων Νορβηγων. Ο αγαπητός κύριος Τζον εκεινο το βράδυ υπηρξε λαλιστατος και χωρίς να έχει βαλει το χεράκι του σε αυτό το αλκοόλ. Σε καποια φάση μας εξίστορησε την περιπετεια του σε ενα ταξιδι που έκανε οταν ήταν γυρω στα 20 σε road trip με τη μηχανή με αφετηρια τη μακρινή Νορβγηγία και τερματικό σταθμό τη Θεσσαλονίκη. – Να σημειωσω οτι το ζευγάρι αυτό ειναι λάτρεις της Ελλάδας και έχουν ταξιδέψει άπειρες φορές στη χώρα μας-. Δε συγκράτησα λεπτομερειες της αφηγησης και δεν έχει σημασία στην παρόυσα φάση. Συγκράτησα το πρόσωπο και την κάθε εκφραση που επαιρνε αφηγουμενος την ιστορία του. Το ζουσε! Κι ήταν τόσο χαρουμενος, γλυκός σαν παιδί γιατι ειχε ζήσει την περιπετεια. Ηταν ελευθερος και ζουσε!
Το τραπεζι μας αποτελουνταν απο τη μια πλευρά απο Νορβηγους κι απο την άλλη απο Ελληνες. Η ελληνικη πλευρα ήταν φτωχή σε περιπετειες.. κατι είπα εγώ, κατι ειπε ο συντροφος μου, μπορει και να θαμπωθηκαμε απο τη διήγηση και να κόλλησε το μυαλό, ποιος ξερει..Εκείνο που αναρωτιεμαι είναι αν ζούμε. Το πιο πιθανό ειναι να ζουμε ενα καθημερινο αδιακόπο στρες που μας εγκλωβίζει να αφεθουμε. Ναι η ζωή ειναι έτσι, ειναι κι αλλιως. Ποσο ελευθεροι ή καλύτερα πόσο αφήνουμε τον εαυτο μας ελευθερο να ζήσουμε? Να δώσουμε την ψυχή μας σε κατι.
Βιωνω μια περίοδο οπου νιωθω οτι ανοιγονται καινουργιες προοπτικές επαγγελματικές και μέσα μου νιωθω έναν αναβρασμό. Τα παντα κινουνται και μεταβαλλονται απιστευτα γρηγορα. Και ταυτοχρονα θελω να κάνω ταξιδια μακρινά και μή, να ζήσω νεες εμπειριες, να νιωθω μικρή αλλα να μην ειμαι. Εχω μια μεγάλη περιέργεια να γνωρίσω, να μάθω. Να, είμαι σε αυτό το σημείο που ο δρόμος συνεχίζει ευθεία αλλα ειναι κι αυτη η στροφή στο βάθος που ποιος ξερει που θα με βγάλει…
Υπαρχει όμως παντα και η αλλη όψη του νομίσματος: “Ελευθερία δεν είναι πάντα να φεύγεις είναι να επιλέγεις και πότε θα μεινεις.”Ρ. Στυλιαρά


Σχετικά με τους ταξιδιωτικούς χώρους. β’μερος: το τρένο


Πριν τρία χρόνια περίπου είχα γράψει το πρώτο μέρος σχετικά με τους ταξιδιωτικους χώρους και είχα ξεκινησει με το αεροπλάνο. Αφορμη ήταν το βιβλίο του Αλαιν ντε Μποτον “ η τέχνη του ταξιδιου”. Σκέφτηκα να γράψω κι εγώ τις δικές μου σκέψεις σχετικά με διαφορες πτυχές του ταξιδιου όπως είναι η προσμονή, οι ταξιδιωτικοι χώροι και oi προορισμοι. Οι προσδοκίες απέναντι στην πραγματικότητα.
Η εμπειρια μου με το τρένο ξεκινησε απο την Ελλάδα φυσικά και το δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονικη. Μόλις ειχα μαθει οτι μπήκα στη σχολή της Γαλλικής Φιλολογίας Θεσσαλονικης και πήγα με τη μητέρα μου να γραφτώ στη σχολή. Το ταξίδι πραγματοποιηθηκε κάτω απο αβολες συνθηκες για μένα και τη μητερα μου καθότι ήταν νυχτερινό ταξιδι, παλιά αμαξοστοιχία που πηγαινε αργά και σταματούσε σε καθε σταθμό σχεδόν, γεμάτα καποια βαγόνια με φαντάρους, εντελως άπειρη και άβγαλτη εγω και δεν μπορουσες να χαζέψεις τίποτα απο το παράθυρο γιατί ήταν βράδυ…Το μονο που μπορούσες να κάνεις είναι να χαζευεις τον απεναντι σου με τροπο..να μην το καταλαβει. Το κύριο θέμα της συζητησης που είχαν οι συνεπιβάτες μας (αν θυμαμαι καλα ήμασταν 4 μέσα στη καμπινα )ήταν τα Ιμια…Δεν μπορουσαμε να κοιμηθουμε, προσπαθησα να ακουμπήσω το κεφάλι μου πίσω στο κάθισμα άλλα όπως και να το κάνουμε ήταν αβολα..Δεν έχω καλές αναμνησεις. Και ως πολύ νέα τοτε έλεγα “ αντε πότε θα ερθει η στιγμη να ταξιδέψω με το ιντερέιλ και να κάνω το γύρο της Ευρώπης..”
Πέρασαν πολλά χρόνια, στο ιντερειλ δε μπηκα ποτέ, παρά μόνο ακολουθησαν καποια εσωτερικά δρομολογια στο μεταξύ στην Ελλάδα, μέχρι που πέρσι το καλοκαίρι έκανα τη διαδρομη απο το Μπάρι της Ιταλίας μέχρι το Μάλμε της Σουηδιας. Η προσμονή μου τόσα χρόνια για ένα μεγάλο ταξιδι με το τρενο επιτέλους έφτασε στο τέλος.-παραπομπη στο άρθρο “σχετικά με την προσμονή”

Σχετικά με την προσμονή

Στο Μπαρι φτάσαμε με το πλοίο από Ηγουμενίτσα. Καυτός αερας μας υποδεχτηκε στο λιμάνι. Αργά κουβαλωντας τις αποσκευες μας φτάσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μπάρι. Απο τα μεγαφωνα ακουγονταν ανακοινωσεις σχετικά με τα δρομολογια στα ιταλικά -τη γλωσσα που πάντα ηθελα να μάθω αλλά ως τώρα δεν εχω καταφέρει να το ππραγματοποιησω.. μπορει στο μέλλον- και ενιωθα τρελό ενθουσιασμό να με κυριευει, εκσταση σχεδόν. Λίγες ωρίτσες και το ταξιδι μας ξεκινα!..
Το τρένο θα μας πηγαινε μέχρι τη Μπολόνια όπου θα διανυκτερεύαμε. Για πολύ καλή μας τύχη είχαμε ολοδική μας την καμπινα του τρένου και το αιρκοντισιον δουλευε μια χαρά. Μεσα στη καμπινα μπορουσες να φορεσεις και το ζακετακι σου, στο διάδρομο ομως έσκαγες απο τη ζέστη αν ήθελες να πας τουαλέτα ή να σεργιανισεις μεσα. Η διαδρομή ήταν κατα μήκος της Αδριατικής θάλασσας, κατακαλόκαιρο και βλέπαμε τις διαφορες λουτροπολεις και παραλίες με λουόμενους. Το τοπίο άλλαζε οσο ανεβαίναμε προς το βορρά. Περισσοτερη ξεραίλα και πιο απλά σπίτια στο νότο, περισσότερη βλάστηση και περίτεχνες αγροικίες και επαύλεις καθως ανεβαιναμε προς το βορρα. Νιωθαμε άρχοντες γιατί ήμασταν μόνοι μας στο βαγόνι και είχαμε ελευθερια κινήσεων αλλα απο οτι θυμάμαι ήταν και μισοοάδειο το τρένο. Ο κόσμος προτιμάει φαινεται το αυτοκινητο ως μέσο μεταφοράς.
Στη συνέχεια απο τη Μπολονια μέχρι το Βερολινο με μια μικρή στάση στη Βενετία αρχίζει η μεγάλη ταλαιπωρια…Καταρχάς είχαμε κάνει λαθος με την κράτηση και δεν κλεισαμε κουκέτα παρα θεσεις σε καμπινα. Το δρομολογιο ήταν κατα το μεγαλύτερο κομμάτι νυχτερινό. Και το αποκορύφωμα ήταν ότι ο αντίστοιχος οσε της Γερμανίας είχε κανει υπερκράτηση. Είχε κλεισει θέσεις για άτομα που ταξιδευαν όρθια -στην προκειμενη περίπτωση ειχαν καταλάβει τους διαδρομους ξαπλωτοι και η καμπίνα μας φυσικά ήταν πλήρης. Δε μπορουσες να κάνεις κιχ! Από οτι μαθαμε μετά είχε λεει χαλάσει το συστημα κρατήσεων. Η εύλογη απορία που μας γεννηθηκε ήταν, είναι αν ειχε χαλάσει πως συνεχιζεις να κλεινεις θεσεις? Δε θα μαθουμε ποτε τι εγινε…Το μονο που θυμάμαι ήταν οτι μετά τη χλιδη της Ιταλίας σε ολα τα επιπεδα- εχω περιγραψει το ταξιδι στην Ιταλία σε προηγουμενο άρθρο του funnyface

Ιταλια: η τέχνη του να ζεις

– ακολουθησε η αυπνία και το παρελκομενο της, η γκρινια…-οπου σας παραπεμπω να διαβασετε το άρθρο μου “όταν μεταφερουμε τον καθημερινό μας εαυτό στο ταξιδι”

Οταν μεταφέρουμε τον καθημερινό μας εαυτό στο ταξίδι

Νιώσαμε σα βασιλιάδες στο τρενο στην Ιταλια και ό,τι γεύτηκαμε και ειδαμε στη χωρα αυτη και μετα και μονο που ακουγες τις ανακοινωσεις απο τα μεγάφωνα στο τρένο απο τον Γερμανό εκφωνητη στη γλώσσα της αυστηρότητας και όταν ήρθε ο ελεγκτης για τα εισιτηρια μόνο που δεν έβγαλε το μαστιγιο…ηταν καπως ανωμαλη η προσγειωση. Μπορει και να πεσαμε και στην περιπτωση καθότι ειχαμε και μια καθυστερηση πάνω απο μια ωρα για ελεγχο διαβατηριων στη Βιεννη γιατί υπηρχαν στο τρένο πολλοι λαθραιοι μεταναστες απο τη Συρία..
Φτάνοντας στο πολυ μοντερνο σιδηροδρομικο σταθμο του Βερολινου νιωσαμε την αναγκη να κανουμε ντους στις ντουζιερες του σταθμου όπου οι άνθρωποι της καθαριοτητας σου έδιναν καθαρές πετσετες και πληρωνες 7 ευρω για την υπηρεσια να διατηρουν το χώρο καθαρό. Μια νύχτα έμενε ακόμη και μετά θα φτάναμε στον προορισμο μας, το Οσλο. Ευτυχως ειχαμε κανει σωστά την κράτηση για κουκέτες κι έτσι από το Βερολινο μέχρι το Μάλμο είχαμε καπου να ξαποστάσουμε. Το συγκεκριμενο τρενο μπαινει μέσα σε καραβι! Απο το λιμάνι του Μπανχοφ της Γερμανιας σε μεταβαινει στο Τρελεμποργκ της Σουηδίας. Αλλος κοσμος, αλλη ατμοσφαιρα πια. Σκανδιναβικη. Στο καραβι αν και ειχε κρυο οι περισσοτεροι ταξιδιωτες ήταν στο καταστρωμα και φυσικά επιναν..
Εμεις κουρασμενοι πια ανυπομονουσαμε να φτασουμε σπίτι. Το βράδυ πηγαμε για ύπνο στην κουκετα καιμετά απο μερικές ώρες ξεκουρασης, ξυπνάω καταιδρωμενη απο τη ζεστη και μια αίσθηση ασφυξίας. Γιατι; συνειδητοποιώ ότι ήμασταν ακομα μέσα στο αμπαρι του πλοιου, ενω το υπολοιπο γκαράζ ειχε αδειασει απο τα άλλα επιβατηγα αμάξια και τα φορτηγα. Ξυπναω τον καλό μου με κρίση, πανικου; κλειστοφοβιας; τι γινεται; γιατι εμεινε το τρένο στο αμπαρι χωρις τη μηχανή;
Γιατι οπως μάθαμε λίγο αργότερα ο σιδηροδρομικός σταθμος άνοιγε στις 07.00. Το πλοίο είχε φτασει στο λιμάνι ήδη απο τις 04.00 και έπρεπε υποχρεωτικά το τρενο να περιμενει στο λιμάνι..Σουρεαλ!
Πάντα θα αναπολώ ταξίδια με το τρενο όπως θα ήταν ένα ταξιδι με το Οριεντ Εξπρες ή καποιο άλλο αντιστοιχο τρένο με τις περιποιημενες τραπεζαρίες και μπαρ και τα πολυ φροντισμενα βαγκον λι. Και πάντα θα μου αρέεσουν οι ταινίες που εξελισσονται σε τρένα. Η αληθεια ειναι ότι για να ευχαριστηθεις πραγματικά ένα ταξίδι με τρενο, χρειαζεσαι άπειρο χρόνο και φυσικά χρημα…που ξέρεις μπορεί αργότερα..

Φθινόπωρο μελαγχολικό

Κιτρινα, κοκκινα, πορτοκαλι φύλλα παντού δημιουργούν ένα τεράστιο φυσικό χαλί έτοιμο να το πατήσεις. Παιδιά παίζουν με τα φύλλα και πλέκουν στεφάνια ή πλεκουν τα μαλλία τους πλεξιδες με τα κλαδακια στην αυλη του σχολειου..
Μυρίζει βροχή και υγρασία.
Εξω κυκλοφορούν άνθρωποι είτε βιαστικοι κολλημένοι στο κινητο τους, είτε προπονούνται κάνοντας τρέξιμο μεσα στη βροχη και το κρύο. Τρέχουν μεσα στο χρυσο τους κλουβι πάνω κάτω..
Καθε πρωι ξυπνουν μια συγκεκριμενη ώρα, στελνουν τα παιδια τους στο σχολειο και παιρνουν το αυτοκινητο μεχρι το μετρο ή το λεωφορειο για να πανε στις δουλειες τους. Στη δουλεια ανυπονομουν ποτε θα ερθει το διαλλειμμα…και σκεφτονται πότε θα παρουν την επομενη τους αδεια και ποιο ταξιδιωτικο προορισμο να διαλεξουν. Η χρυση μπογια του καλοκαιριου έχει ετσι κι αλλιως ξεφτισει. Μπροστα έρχεται ένας χειμωνας σκοτεινος πολυ και παγερος. Τρεχουν να μαζεψουν τα χρηματα για να έχουν τη δυνατοτητα να φύγουν, να “φορτισουν” τις μπαταρίες τους με ήλιο και να επιστρέψουν στην καθημερινοτητα.
Ολοι προσπαθουμε να ομορφυνουμε το χρυσο μας κλουβι σε αυτη τη ζωη και ολοι έχουμε τάσης φυγης απο αυτο …
Φθινοπωρο μελαγχολικό που όμως η φύση βρίσκει ευκαιρία και εκστασιάζεται με τα χρώματα που παίρνει και γινεται πηγη έμπνευσης για τους καλλιτεχνες. Γιατι η σταδιακή απωλεια του ήλιου,η βροχη και το κρυο σβήνουν το πρασινο χρωμα των φυλλων και το αφηνουν να ξεθωριασει σε πορτοκαλο-καφε-κιτρινο-κοκκινες αποχρωσεις.. Ετοιμαζεται η φυση να πεσει σε ενα χειμερινο ύπνο για να αναγεννηθει την ανοιξη. Αυτό που χρειάζονται τώρα οι ανθρωποι είναι περισσοτερη ξεκουραση και χαλαρωση ωστε να “ανθισουν” οπως τα λουλουδια ξανα την ανοιξη. Αφουγκράσου τη φύση, έχει κάτι να σου πει….

Τι θα γίνει τελικά με αυτές τις προσδοκίες?

Τι θα γίνει τελικά με αυτές τις προσδοκίες? Πότε θα σταμάτησουμε να περιμενουμε κάτι από κάποιον? Πότε θα ελευθερωθούμε από τα δεσμά των προσδοκιών?


Τροφή για σκέψη σήμερα…Και όλα ξεκίνησαν από ένα μάθημα γιογκα που είχα με τα παιδιά στο σχολείο σήμερα. Το μάθημα το είχα αφιερωσει στην πανσεληνο που είχαμε πρόσφατα και τους έμαθα το χαιρετισμό στη σελήνη. Πριν ξεκινησω το μάθημα τα ρωτησα “ποιες είναι οι προσδοκίες σας για σήμερα?”. Εννοειται ότι τα περισσότερα δεν ήξεραν τι σημαίνει καν η λέξη. Και τους φερνω ως παραδειγμα για να καταλάβουν οτι η δασκάλα τους προσδοκεί σήμερα να είναι τελειως ήσυχα στη χαλάρωση.
Φυσικά και δεν ήταν τελειως ήσυχα, μάλιστα ήταν 3-4 που κατέστρεφαν την ησυχία των άλλων και αναγκαστηκα να τα βγάλω εξω απο την τάξη! Και η ειρωνεια ήταν οτι 2 παιδιά που δήλωσαν συμμετοχη για πρώτη φορά και έχουν παντελή ελλειψη συγκέντρωσης και πάντα ειναι ανήσυχα και που περίμενα ότι θα κατεστρεφαν τη ροή της τάξης ..αυτά τα 2 είχαν ησυχάσει τόσο που δεν ήθελαν να ξεκολλησουν απο το στρωματακι τους! Και ήταν μια έκπληξη για μένα, ήταν αναπαντεχο…

Πρωτα απο ολα ειναι τρομερά στρεσογόνο όταν εχει καποιος προσδοκίες. Εχεις μια φιξαρισμενη ιδεα στο μυαλο και κολλάς σε αυτην ότι ετσι πρεπει η δεν πρεπει να γινουν τα πραγματα και τελικα γίνεσαι αιχμαλωτος της! Και απογοητευεσαι και θυμωνεις και λυπασαι επειδη δεν πηγαν οπως τα σχεδιασες. Αν ομως σκεφτεις οτι στην πραγματικοτητα οι προσδοκιες δεν ειναι τιποτε αλλο απο προκαθορισμενες γνωμες και πιστευω, τοτε θα καταλαβεις οτι ειναι αναγκη να τις εγκαταλειψεις γιατί έτσι θα αφήσεις χώρο και χρόνο στο όποιο αποτελεσμα να συμβει. Διαφορετικά πιεζεις τις καταστασεις και πιεζεις τον εαυτο σου και χάνεις την ηρεμία σου.
Αλλά με τις σχέσεις τι γίνεται?

Εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι πάρα πολυ.
Πολλές φορές αναρωτιεμαι γιατί δε χαλαρώνω.. Καταλαβαινω ότι οι παρούσες καταστασεις στις οποιες βρίσκομαι το τελευταιο διαστημα με εχουν κανει να θελω να σχεδιάζω συνέχεια, να θέλω να ελέγχω. Ομως ειναι διαφορετικό πράγμα ο σχεδιασμός, αλλο πραγμα η φαντασία κι άλλο ο οραματισμος. Σχεδιαζω πχ, απο το τι φαγητο θα φαμε την επομενη, ή πως θα κανω ένα σχεδιο μαθήματος. Αλλά μένω ανοικτη σε αυτοσχεδιασμους και εκπληξεις.
Η φαντασία πάλι σε θέματα πνευματικής εργασίας είναι απαραίτητη, αλλά στις σχέσεις? Το να προσδοκείς να γίνει κατι επειδη ετσι το φανταστηκες και στο τελος να απογοητευσαι ειναι επωδυνο. Ομως το να οραματιστεις τι θέλεις, απαιτει απο σενα απολυτη συγκεντρωση σε ένα τομέα, όχι διασπαση προσοχης. Και για να πετυχεις κατι ανωτερο, κατι βαθυ για σενα χρειαζεται να οραματιζεσαι για να ερθει καποια στιγμη αναπαντεχα. Ενω με τη φαντασία μπορεις να επιθυμησεις εκατό πραγματα και τελικά να έχεις αποτελεσμα σχεδόν κανενα.
Για να μην υπαρχει οποιαδηποτε συγχυση λοιπον, σημασία εχει να είσαι παρών στο τώρα. Ολες οι επιλογες που κάνεις και οι αποφασεις να εχουν να κανουν με το εδω και τώρα. Οταν κολλάς στις προσδοκιες, κολλας στο παρελθον που σκέφτηκες ότι ηθελες ετσι να γινουν τα πραγματα και εγκλωβιζεις το μελλον.
Κανε τα πραγματα απλα. Ρώτα τον εαυτό σου τι θελεις τωρα να κανεις με σένα ή με τον ανθρωπο σου. Πραξε αναλογα. Δες τι θα γινει, μετά. Και συνεχισε. Μπορει να ζητησεις κατι απο τον συντροφο σου και κεινος να μην ειναι σε διαθεση. Απλα το αποδεχεσαι.
Αρχισε να σκεφτεσαι πιο αργά, δε χρειαζονται να γινονται τοσοι συνδεσμοι ταυτοχρονα στον εγκεφαλο…θα κρασαρει. Κανε reboot, ξανα και ξανα. Ακου τον εαυτο σου. Πχ, θες τωρα να δεις ταινια με το φιλο σου ή πρεπει να δειτε γιατι δεν εχετε κανει μαζι κατι ως εκεινη τη στιγμη? Δε χρειαζεται να πιεζεις τον εαυτο σου ή τον αλλο επειδη ετσι ειθισται να γινεται. Ετσι γινεσαι υπεθυνος πιο καλα με την αποφαση που πηρες τη δεδομενη στιγμη και δε βαζεις τον αυτοματο πιλοτο να ενεργει για σενα. Ασε τα πρεπει στην ακρη, ασε τη δραση αυτη του εγκεφαλου που θελει να βιαζει το αποτελεσμα και την ανταποκριση των αλλων ανθρωπων, να βιαζει το μελλον, να βιαζει τον ιδιο σου τον εαυτο στην τελικη. Μεινε στη στιγμη. Δε μας νοιαζει αυτη τη στιγμη τι σκεφτονται οι αλλοι και τι θα γινει τελικα. Και ειναι τοσες πολλες οι στιγμες μέσα σε ενα λεπτό…