Καλοκαιρινη μπορα

Πηγα για ενα μπανιο στη θαλασσα σημερα το πρωι, το ειχα αναγκη να κολυμπησω, να ξεπιαστουν λιγο οι μυες μου μετα απο μια ψυξη που επαθα στην πλατη εκτεθειμενη στο air-condition..
Συναντησα βεβαια κινηση στο δρομο αλλα το κολυμπι και το αραγμα στην παραλια διαβαζοντας βιβλιο με αποζημιωσε.
Ειχα μια εντονη μερα χτες κυριως συναισθηματικα και οδηγησα αρκετα στην Αθηνα κουβαλωντας μαζι αυτο το φορτιο των σκεψεων που με εκανε επικινδυνη στο δρομο…Και σημερα που αρχισα να ησυχαζω στη θαλασσα, ο θορυβος των σκεψεων μου αρχισε να καταλαγιαζει.
Τις τελευταιες μερες νιωθω οτι με εχουν κυριευσει οι νευρωσεις μου. Ειναι σε υπερλειτουργια ο εγκεφαλος μου. Συσσωρευονται η μια πληροφορια μετα την αλλη και δεν ξερω σε ποιο πεδιο να κινηθω. Και λεω νευρωση, γιατι ενας στοχος που εχω βαλει μεσα μου, μου φαινεται αλλοτε δυσπροσιτος, αλλοτε εφικτος, αλλα ουσιαστικα δοκιμαζω λιγο πολυ την ιδια μεθοδο προσεγγισης και ολα τα σημαδια μου λενε οτι πρεπει να αλλαξω τροπο αντιμετωπισης, αλλιως θα γινω νευρωτικη!…
Κι ετσι αφου αρχιζα να ησυχαζω λιγο στη θαλασσα, στην επιστροφη ξεσπασε αυτη η υπεροχη καλοκαιρινη μπορα! Κατεβηκα απο το αυτοκινητο κανοντας σταση στο μουσειο οινου που βρισκεται λιγο πριν μπεις στην αττικη οδο. Μυρισα το χωμα και διεγερθηκαν οι αισθησεις μου, και βρεγμενη καθως ημουν ακομα απο το μπανιο, δεχομουν με πολυ χαρα τις σταγονες της βροχης πανω μου.. Πηγα να ρωτησω τις ωρες λειτουργιας του μουσειου. Ηταν εκει και κατι μηχανοβιοι που περιμεναν υπομονετικα να τελειωσει η βροχη και ειχε μια υπεροχη ησυχια το μερος αυτο. Ενιωσα τοσο ομορφα που διεκοψα την πορεια μου προς το σπιτι και απλα απολαυσα λιγο τη βολτα στη βροχη, που αυτο που θελω να πω ειναι ειναι οταν νιωθουμε οτι μαλλον το εχουμε καψει, ειναι απαραιτητο να παταμε το pause κι ας αργησουμε να φτασουμε στον προορισμο μας. Ετσι κι αλλιως, πραγματικα δεν εχει σημασια ο προορισμος, αλλα το ταξιδi

Οπτιμιστρια η πεσιμιστρια?

 Ειμαι απο τους ανθρωπους που αρνουνται κατηγορηματικα να ανοιξουν την τηλεοραση, ειδικα οταν προβαλλει δελτια ειδησεων. Αυτην την περιοδο με την εισοδο της Ελλαδας στο ΔΝΤ νομιζεις οτ η ωρα της κρισης ηρθε. «Παραλυουν αυριο ιδωτικος τομεας και δημοσιος τομεας με γενικη απεργια», «μειωνεται ο κατωτερος μισθος απο 740€ σε 600€» ειναι μερικες ειδησεις που βλεπουμε στις οθονες μας. Η ενημερωση ειναι τοσο επιλεκτικη, δινεται π.χ. τετοια εμφαση στους εμπρησμους που εγιναν στην τραπεζα Μαρφιν κι οχι οτι υπηρχαν και καποιοι διαδηλωτες και μαλιστα μεταναστες απο οτι εμαθα, που προσπαθησαν να διασωσουν τους εγκλωβισμενους της οδου Σταδιου που αυτο απο μονο του ειναι ενα πολυ θετικο γεγονος που δεν δημοσιοποιηθηκε ιδιαιτερα.
Η κοινη συνισταμενη ολων αυτων ειναι οτι προσπαθουν απροκαλυπτα να ενοχοποιησουν ολους μας για την κατασταση στην οποια εχει περιελθει η Ελλαδα. Φταιει κι ο ψιλικαντζης κι ο μεγαλοεπιχειρηματιας και ο συνταξιουχος και ο γκολντεν μποι. Κι αφου φταιμε ολοι λοιπον, απαγορευται και να θυμωσουμε αρα να πως καταληγουμε να νιωθουμε αυτοαπορριψη και να πως σιγα-σιγα αποδεχομαστε τα μετρα. Βοηθα βεβαια, οτι συνεχεια μας βομβαρδιζουν με στατιστικες «το 20% ζει κατω απο το οριο της φτωχειας», «1.000.000 ανεργοι» κλπ, κι ετσι περνουν το μηνυμα οτι οποιαδηποτε διαδηλωση και να κανουμε ειναι ακυρη και ακαιρη και γενικα οτι τα μετρα ειναι μονοδρομος.
Δε θελω να μπω στη διαδικασια να σχολιασω αν πρεπει η οχι να μπουμε στο ΔΝΤ. Δεν ειμαι αρμοδια για κατι τετοιο. Εκεινο που θελω να πω ειναι οτι σε μια τετοια περιοδο κρισης μπορει πραγματικα να αποτελεσει μια καλη ευκαιρια να επανεκτιμησουμε καποιες αξιες, να ψαχτουμε περισσοτερο και να γινουμε πιο συνειδητοι στις επιλογες μας. Να κανουμε μια σταση και να κατεβουμε λιγο απο αυτο το τρενακι που τρεχει με ιλιγγιωδη ταχυτητα και ειναι σαν να ειμαστε οι επιβατες-φαντασματα αφου ειμαστε αποντες στα δρωμενα, και να επεξεργαστουμε περισσοτερο ο,τι πληροφορια μας δινεται, να παρατηρουμε με διαυγεια τι συμβαινει γυρω μας και σε μας τους ιδιους.
Ειπα μια μεγαλη κουβεντα: διαυγεια. Ειναι τοσο δυσκολο για το νου να σταματησει να αναλωνεται σε σκεψεις που αφορουν το παρελθον η το μελλον του και να επικεντρωθει στο εδω και τωρα. Αλλα μονο ετσι θα αισιοδοξησουμε. Να αρχισουμε να βγαινουμε απο το καβουκι μας, να αρχισουμε να απολαμβανουμε τα απλα πραγματα, που αυτο μπορει να σημαινει απο το να βγαλουμε βολτα το σκυλο μας το πρωι, μεχρι να δοκιμασουμε μια νεα συνταγη μαγειρικης, να μαζευομαστε στα σπιτια και να φερνει ο καθενας μας απο κατι για να βοηθησει το νοικοκυρη που ανοιγει το σπιτι του, η να μπαινουμε 3-4 ατομα σε ενα αμαξι για να παμε σε εναν κοινο προορισμο. Πιστευω οτι οι ανθρωποι θα ερθουμε πιο κοντα ετσι και ειναι τοσο ομορφο αυτο.
Αισιοδοξη η απαισιοδοξη λοιπον; Ειμαι ανθρωπος αρκετα κυνικος, και δε λεω, αρκετα συχνα πεφτει η διαθεση μου, μαλιστα τοσο που η γλωσσα του σωματος μου το εκπεμπει απο μακρια. Αλλα παντα μεσα μου μια φωνη μου λεει οτι θα τα καταφερεις κι οτι θα περασει κι αυτη «μπορα», και ειθισται να την ακουω, οποτε ναι, ειμαι αισιοδοξη. Εσεις;

Jackie Brown

Aπο την πρωτη σκηνη που πεφτουν οι τιτλοι και βλεπουμε την Παμ Γκριαρ την πρωταγωνιστρια της ταινιας να βρισκεται πανω στον κυλιομενο διαδρομο ενος αεροδρομιου και να εχει αυτο το βλεμμα γεματο αυτοπεποιθηση και αυταρεσκεια, ηξερα οτι αυτη η ταινια θα μου αρεσει παρα πολυ!
Κι ετσι εμαθα και τον Μπομπυ Γουομακ και το τραγουδι 110th street που ειναι το τραγουδι που ξεκινα η ταινια..ωραιο φανκ μπιτ, ζεστη φωνη και βραχνη και αγαπημενο old time soul classic, enjoy!

Sensitive kind

Don’t take her for granted, she has a hard time
Don’t misunderstand her or play with her mind
Treat her so gently, it will pay you in time
You’ve got to know she’s the sensitive kind
Tell her you love her, each and every night
And you will discover she will treat you right
If you believe, I know you will find
There ain’t nothing like the sensitive kind
She gets lonely waiting for you
You are the only thing to help her through
Don’t take her for granted, she has a hard time
You’ve got to know she’s the sensitive kind

For all us,  the sensitive ones!…

Αφιερωμενα σε 2 ψυχες

I’ve been loving you too long to stop now
There were time and you want to be free
My love is growing stronger, as you become a habit to me
Oh I’ve been loving you a little too long
I don’t wanna stop now, oh
With you my life,
Has been so wonderful
I can’t stop now
There were times and your love is growing cold
My love is growing stronger as our affair grows old
I’ve been loving you a little too long, long,
I don’t want to stop now
oh, oh, oh
I’ve been loving you a little bit too long
I don’t wanna stop now
No, no, no
Don’t make me stop now
No baby
I’m down on my knees
Please, don’t make me stop now
I love you, I love you,
I love you with all of my heart
And I can’t stop now
Don’t make me stop now
Please, please don’t make me stop now
Good god almighty I love you
I love you, I love you, I love you
I love you, I love you
I love you in so many different ways…
I love you in so many different ways….
–για την Ν.–

Ohhh she may be weary
Young girls, they do get weary
Wearing that same old shaggy dress
But when she gets weary
Try a little tenderness

You know she’s waiting
Just anticipating
The things that she’ll never
Never ever possess
While she’s there waiting
Try a little tenderness
That’s all you gotta do

It’s not, just sentimental, no
She has her grief & cares
But the soft word,
They are spoke so gentle
Makes it easier, easier
Easier to bear
Ohhhh now, you wont regret it
Young girls, they don’t forget it
Love is their only happiness
But it’s all so easy
All you got to do is
Try a little tenderness
You got to squeeze her
Don’t tease her
Never leave her

Try a little tenderness
Hey! Hey! Yeah! Yeah
Hey! Hey!
It’s all you gotta do now
–για τον Π.–

Σεξ, ψεματα & βιντεοταινιες

Δεν ειναι το κανονικο τρειλερ αυτο της ταινιας. Καποιος fun της ταινιας εκανε αυτη την ωραια δουλεια μονταροντας σκηνες μεταξυ των ηθοποιων σπειντερ και μακ νταουελ υπο τη συνοδεια του κλασσικου τραγουδιου slave to love.

Για μενα ειναι η πιο αγαπημενη ταινια του σοντεμπεργκ. Μου ειχε κανει εντυπωση η απιστευτη φυσικοτητα με την οποια επαιζαν οι ηθοποιοι, εντελως αβιαστα, και η καμερα ειναι σαν να χαιδευει τα προσωπα των ηθοποιων, απεικονιζοντας καθε τους συναισθημα. Πολυ ανθρωπινη αλλα και ιδιαιτερα αισθησιακη ταινια.

When Harry met Sally

Φανταζομαι ολοι λιγο-πολυ εχετε δει αυτην την ταινια, η τηλεοραση την εχει δειξει απειρες φορες.
δειτε ομως το τρειλερ αυτο: νομιζεις οτι η ταινια ειναι ερωτικο θριλερ!
κι ειναι πραγματικα μια απο τις αγαπημενες μου ταινιες, οσες φορες και αν την εχω δει μου αφηνει πολυ γλυκα, θετικα συναισθηματα..κι η σκηνη της ερωτικης εξομολογησης του χαρυ στην σαλυ ειναι απο τις καλυτερες ever.
αλλα βλεποντας το τρειλερ αυτο σκεφτομαι οτι, ναι, θα μπορουσε να ειναι και θριλερ, αφου τους πηρε πανω απο 10 χρονια για να καταλαβουν οτι αγαπιουνται κι οτι θελουν να ειναι μαζι!
αυτη η ελλειψη συντονισμου που υπαρχει στις σχεσεις ειναι θεμα που σηκωνει συζητηση: αλλα ακομα και 10 χρονια να περασουν, οταν συμβαινει να συντονιζονται ενας ανδρας και μια γυναικα ειναι κατι υπεροχο!κατι μαγικο! και ναι, πιστευω στη μαγεια!

Sea of love

Πιστευω οτι αυτη η σκηνη μπηκε απλα τσοντα στο “sea of love”(στην Ελλαδα προβληθηκε ως το “σκοτεινο αντικειμενο του ποθου”, ελπιζω να τo εχετε δει)δεν προωθει την πλοκη της ταινιας καθολου.
Ο Πατσινο ταχα κοιταζει στα ραφια του σουπερκμαρκετ και μπαινει η θεα Ελεν Μπαρκιν, με τη φοβερη καπαρτινα με αερα απιστευτο…γουσταρει τρελα, που αναβει τον Πατσινο κλπ,
αλλα η μουσικη της Sade που ντυνει τη σκηνη ειναι απιστευτα ερωτικη, σε βαζει κατευειαν στο mood for love…
xxx