The meaning of Christmas in Norway

In Norway where winter is so long and so dark, people should invent and actually they did invent a lot of festivities on the occasion of the Christmas celebration. The county was pagan during Vikings time and people occupied themselves with fishing and some agriculture. They were isolated by the rest of the world and believed in the little demons of the woods, the trolls. The luck of light which is most obvious in December made them desperately to find occasions to celebrate; so the Christmas is the best occasion.
While Norway is predominantly a Christian country, Christmas wasn’t celebrated here until about the 10th and 11th centuries. Before then, people celebrated yuletide in the middle of the winter, and drank beer in honor of the Nordic gods, waiting for the warmer weather to return. It is believed that the word Yule derives from the Proto-Germanic language, but the etymology of the word remains uncertain. To this day, Christmastime is still called juletid in Norway – and while it has preserved some Old Norwegian traditions, it is also influenced by hundreds of European and American Christian practices. . Lots of beer (juleol) was brewed and drunk in honor of the old pagan Scandinavian gods. A traditional Norwegian Christmas Tree decoration are small paper baskets called ‘Julekurver’ which made in the shape of a heart. It’s said that the writer Hans Christian Andersen might have invented them in the 1860s!

City lights and parties
From mid November, the whole Norway get in the Christmas mood. The lights and the decorations come and make the streets look brighter, as soon as the dark season sets in. Of course, at this time everyone join one (or even more) parties at work, with friends… They are called julebord.
Even kids celebrate it at kindergarten and school, and these parties are called nissefest. There, children usually dress as nisser or goblings and dance around the Christmas tree in little red suits, red-rosy cheeks and freckles.
St. Lucia Day
Lucia Dagen is celebrated on the 13th December in schools around Norway. A girl or a boy represents St. Lucia wearing a wreath of candles around the head. The children sing the St. Lucia hymn and they go on a precession though the classroom. Saint Lucy’s Day, also called the Feast of Saint Lucy, is a Christian feast day celebrated on 13 December in Advent, commemorating Saint Lucy, a 3rd-century martyr under the Diocletianic Persecution, who according to legend brought “food and aid to Christians hiding in the catacombs” using a candle-lit wreath to “light her way and leave her hands free to carry as much food as possible. Saint Lucy’s Day is celebrated most commonly in Scandinavia, with their long dark winters, where it is a major feast day, and in Italy, with each emphasizing a different aspect of the story. In Scandinavia, where Saint Lucy is called Santa Lucia in Norwegian and Danish, and Sankta Lucia in Swedish, she is represented as a lady in a white dress (a symbol of a Christian’s white baptismal robe) and red sash (symbolizing the blood of her martyrdom) with a crown or wreath of candles on her head. In Norway, Sweden and Swedish-speaking regions of Finland, as songs are sung, girls dressed as Saint Lucy carry cookies and saffron buns in procession, which “symbolizes bringing the light of Christianity throughout world darkness”.

Lighting Advent candles on Sundays
Advent is a preparation period before December 25 which starts four Sundays before Christmas. Every Sunday up until Christmas Day is commemorated by lighting a four-candle candelabra. On the first Sunday the first candle is lit, on the second Sunday the next two candles are lit, and so on. Advent is the period of four Sundays and weeks before Christmas (or sometimes from the 1st December to Christmas Day!). Advent means ‘Coming’ in Latin. This is the coming of Jesus into the world. Christians use the four Sundays and weeks of Advent to prepare and remember the real meaning of Christmas.
The Advent wreath, or Advent crown, is a Christian tradition that symbolizes the passage of the four weeks of Advent in the liturgical calendar of the Western church. It is traditionally a Lutheran practice, although it has spread to many other Christian denominations.
It is usually a horizontal evergreen wreath with four candles, sometimes with a fifth, white candle in the center. Beginning with the First Sunday of Advent, the lighting of a candle can be accompanied by a Bible reading, devotional time and prayers. An additional candle is lit during each subsequent week until, by the last Sunday before Christmas, all four candles are lit. Many Advent wreaths include a fifth, Christ candle which is lit at Christmas Eve or Christmas Day. The custom is observed both in family settings and at public church and school services. There are many types of advent calendars used in different countries. They are made of paper or card with 24 or 25 little windows on. A window is opened on every day in December and a Christmas picture is displayed underneath.

Decorate with nisser
A nisse is a mythological creature from Scandinavian folklore, which could be compared to a garden gnome or a goblin. According to tradition, they are present in farmhouses in which they act as guardians of those living there and even occasionally help with house chores. They were believed to be the ‘soul’ of the first person living in the property, and are described as small creatures resembling old men with long beards and red conical caps. Nisser are a typical character from Old Norse culture and are also associated with the winter solstice. Today, they have been assimilated into Christian culture in Scandinavia and appear in Christmas tales, decorations, and cards. Santa Claus, known in Norwegian as Julenisse, is himself a sort of nisse.
Eat traditional Scandinavian food
Typical Norwegian Christmas dishes include risengrynsgrøt, ribbe, pinnekjøtt, lutefisk and rakfisk. Risengrynsgrøt is Norwegian rice porridge usually prepared for lunch on Christmas day. It is served with sugar and cinnamon and a dab of butter in the centre. An almond is hidden in the large pot, and the person who finds the it in their portion traditionally receives a marzipan as a gift. Ribbe are pork ribs, and Pinnekjøt, or Stick Meat, consists of salted or dried lamb ribs that are soaked in water for approximately 30 hours before consumption. Similarly, lutefisk is dried cod, stock fish or clip fish that is soaked into a solution of lye in order to rehydrate it before eating. It has a gelatinous texture, both loved and loathed by Norwegian people, who seem to agree that ‘once a year is enough.’ Lutefisk is traditionally served with fried bacon, mashed green peas and boiled potatoes. Finally, rakfisk, considered a Norwegian delicacy, is probably one of the world’s smelliest fishes. It is heavily salted trout fermented in water for up to a year. It is then eaten raw with a glass (or several) of aquavit. Last but not least is the drink gløgg, a beverage usually made with red wine along with various mulling spices and raisins. It is served warm and may be alcoholic or non-alcoholic.


Σχετικά με τους ταξιδιωτικούς χώρους. β’μερος: το τρένο


Πριν τρία χρόνια περίπου είχα γράψει το πρώτο μέρος σχετικά με τους ταξιδιωτικους χώρους και είχα ξεκινησει με το αεροπλάνο. Αφορμη ήταν το βιβλίο του Αλαιν ντε Μποτον “ η τέχνη του ταξιδιου”. Σκέφτηκα να γράψω κι εγώ τις δικές μου σκέψεις σχετικά με διαφορες πτυχές του ταξιδιου όπως είναι η προσμονή, οι ταξιδιωτικοι χώροι και oi προορισμοι. Οι προσδοκίες απέναντι στην πραγματικότητα.
Η εμπειρια μου με το τρένο ξεκινησε απο την Ελλάδα φυσικά και το δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονικη. Μόλις ειχα μαθει οτι μπήκα στη σχολή της Γαλλικής Φιλολογίας Θεσσαλονικης και πήγα με τη μητέρα μου να γραφτώ στη σχολή. Το ταξίδι πραγματοποιηθηκε κάτω απο αβολες συνθηκες για μένα και τη μητερα μου καθότι ήταν νυχτερινό ταξιδι, παλιά αμαξοστοιχία που πηγαινε αργά και σταματούσε σε καθε σταθμό σχεδόν, γεμάτα καποια βαγόνια με φαντάρους, εντελως άπειρη και άβγαλτη εγω και δεν μπορουσες να χαζέψεις τίποτα απο το παράθυρο γιατί ήταν βράδυ…Το μονο που μπορούσες να κάνεις είναι να χαζευεις τον απεναντι σου με τροπο..να μην το καταλαβει. Το κύριο θέμα της συζητησης που είχαν οι συνεπιβάτες μας (αν θυμαμαι καλα ήμασταν 4 μέσα στη καμπινα )ήταν τα Ιμια…Δεν μπορουσαμε να κοιμηθουμε, προσπαθησα να ακουμπήσω το κεφάλι μου πίσω στο κάθισμα άλλα όπως και να το κάνουμε ήταν αβολα..Δεν έχω καλές αναμνησεις. Και ως πολύ νέα τοτε έλεγα “ αντε πότε θα ερθει η στιγμη να ταξιδέψω με το ιντερέιλ και να κάνω το γύρο της Ευρώπης..”
Πέρασαν πολλά χρόνια, στο ιντερειλ δε μπηκα ποτέ, παρά μόνο ακολουθησαν καποια εσωτερικά δρομολογια στο μεταξύ στην Ελλάδα, μέχρι που πέρσι το καλοκαίρι έκανα τη διαδρομη απο το Μπάρι της Ιταλίας μέχρι το Μάλμε της Σουηδιας. Η προσμονή μου τόσα χρόνια για ένα μεγάλο ταξιδι με το τρενο επιτέλους έφτασε στο τέλος.-παραπομπη στο άρθρο “σχετικά με την προσμονή”

Σχετικά με την προσμονή

Στο Μπαρι φτάσαμε με το πλοίο από Ηγουμενίτσα. Καυτός αερας μας υποδεχτηκε στο λιμάνι. Αργά κουβαλωντας τις αποσκευες μας φτάσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μπάρι. Απο τα μεγαφωνα ακουγονταν ανακοινωσεις σχετικά με τα δρομολογια στα ιταλικά -τη γλωσσα που πάντα ηθελα να μάθω αλλά ως τώρα δεν εχω καταφέρει να το ππραγματοποιησω.. μπορει στο μέλλον- και ενιωθα τρελό ενθουσιασμό να με κυριευει, εκσταση σχεδόν. Λίγες ωρίτσες και το ταξιδι μας ξεκινα!..
Το τρένο θα μας πηγαινε μέχρι τη Μπολόνια όπου θα διανυκτερεύαμε. Για πολύ καλή μας τύχη είχαμε ολοδική μας την καμπινα του τρένου και το αιρκοντισιον δουλευε μια χαρά. Μεσα στη καμπινα μπορουσες να φορεσεις και το ζακετακι σου, στο διάδρομο ομως έσκαγες απο τη ζέστη αν ήθελες να πας τουαλέτα ή να σεργιανισεις μεσα. Η διαδρομή ήταν κατα μήκος της Αδριατικής θάλασσας, κατακαλόκαιρο και βλέπαμε τις διαφορες λουτροπολεις και παραλίες με λουόμενους. Το τοπίο άλλαζε οσο ανεβαίναμε προς το βορρά. Περισσοτερη ξεραίλα και πιο απλά σπίτια στο νότο, περισσότερη βλάστηση και περίτεχνες αγροικίες και επαύλεις καθως ανεβαιναμε προς το βορρα. Νιωθαμε άρχοντες γιατί ήμασταν μόνοι μας στο βαγόνι και είχαμε ελευθερια κινήσεων αλλα απο οτι θυμάμαι ήταν και μισοοάδειο το τρένο. Ο κόσμος προτιμάει φαινεται το αυτοκινητο ως μέσο μεταφοράς.
Στη συνέχεια απο τη Μπολονια μέχρι το Βερολινο με μια μικρή στάση στη Βενετία αρχίζει η μεγάλη ταλαιπωρια…Καταρχάς είχαμε κάνει λαθος με την κράτηση και δεν κλεισαμε κουκέτα παρα θεσεις σε καμπινα. Το δρομολογιο ήταν κατα το μεγαλύτερο κομμάτι νυχτερινό. Και το αποκορύφωμα ήταν ότι ο αντίστοιχος οσε της Γερμανίας είχε κανει υπερκράτηση. Είχε κλεισει θέσεις για άτομα που ταξιδευαν όρθια -στην προκειμενη περίπτωση ειχαν καταλάβει τους διαδρομους ξαπλωτοι και η καμπίνα μας φυσικά ήταν πλήρης. Δε μπορουσες να κάνεις κιχ! Από οτι μαθαμε μετά είχε λεει χαλάσει το συστημα κρατήσεων. Η εύλογη απορία που μας γεννηθηκε ήταν, είναι αν ειχε χαλάσει πως συνεχιζεις να κλεινεις θεσεις? Δε θα μαθουμε ποτε τι εγινε…Το μονο που θυμάμαι ήταν οτι μετά τη χλιδη της Ιταλίας σε ολα τα επιπεδα- εχω περιγραψει το ταξιδι στην Ιταλία σε προηγουμενο άρθρο του funnyface

Ιταλια: η τέχνη του να ζεις

– ακολουθησε η αυπνία και το παρελκομενο της, η γκρινια…-οπου σας παραπεμπω να διαβασετε το άρθρο μου “όταν μεταφερουμε τον καθημερινό μας εαυτό στο ταξιδι”

Οταν μεταφέρουμε τον καθημερινό μας εαυτό στο ταξίδι

Νιώσαμε σα βασιλιάδες στο τρενο στην Ιταλια και ό,τι γεύτηκαμε και ειδαμε στη χωρα αυτη και μετα και μονο που ακουγες τις ανακοινωσεις απο τα μεγάφωνα στο τρένο απο τον Γερμανό εκφωνητη στη γλώσσα της αυστηρότητας και όταν ήρθε ο ελεγκτης για τα εισιτηρια μόνο που δεν έβγαλε το μαστιγιο…ηταν καπως ανωμαλη η προσγειωση. Μπορει και να πεσαμε και στην περιπτωση καθότι ειχαμε και μια καθυστερηση πάνω απο μια ωρα για ελεγχο διαβατηριων στη Βιεννη γιατί υπηρχαν στο τρένο πολλοι λαθραιοι μεταναστες απο τη Συρία..
Φτάνοντας στο πολυ μοντερνο σιδηροδρομικο σταθμο του Βερολινου νιωσαμε την αναγκη να κανουμε ντους στις ντουζιερες του σταθμου όπου οι άνθρωποι της καθαριοτητας σου έδιναν καθαρές πετσετες και πληρωνες 7 ευρω για την υπηρεσια να διατηρουν το χώρο καθαρό. Μια νύχτα έμενε ακόμη και μετά θα φτάναμε στον προορισμο μας, το Οσλο. Ευτυχως ειχαμε κανει σωστά την κράτηση για κουκέτες κι έτσι από το Βερολινο μέχρι το Μάλμο είχαμε καπου να ξαποστάσουμε. Το συγκεκριμενο τρενο μπαινει μέσα σε καραβι! Απο το λιμάνι του Μπανχοφ της Γερμανιας σε μεταβαινει στο Τρελεμποργκ της Σουηδίας. Αλλος κοσμος, αλλη ατμοσφαιρα πια. Σκανδιναβικη. Στο καραβι αν και ειχε κρυο οι περισσοτεροι ταξιδιωτες ήταν στο καταστρωμα και φυσικά επιναν..
Εμεις κουρασμενοι πια ανυπομονουσαμε να φτασουμε σπίτι. Το βράδυ πηγαμε για ύπνο στην κουκετα καιμετά απο μερικές ώρες ξεκουρασης, ξυπνάω καταιδρωμενη απο τη ζεστη και μια αίσθηση ασφυξίας. Γιατι; συνειδητοποιώ ότι ήμασταν ακομα μέσα στο αμπαρι του πλοιου, ενω το υπολοιπο γκαράζ ειχε αδειασει απο τα άλλα επιβατηγα αμάξια και τα φορτηγα. Ξυπναω τον καλό μου με κρίση, πανικου; κλειστοφοβιας; τι γινεται; γιατι εμεινε το τρένο στο αμπαρι χωρις τη μηχανή;
Γιατι οπως μάθαμε λίγο αργότερα ο σιδηροδρομικός σταθμος άνοιγε στις 07.00. Το πλοίο είχε φτασει στο λιμάνι ήδη απο τις 04.00 και έπρεπε υποχρεωτικά το τρενο να περιμενει στο λιμάνι..Σουρεαλ!
Πάντα θα αναπολώ ταξίδια με το τρενο όπως θα ήταν ένα ταξιδι με το Οριεντ Εξπρες ή καποιο άλλο αντιστοιχο τρένο με τις περιποιημενες τραπεζαρίες και μπαρ και τα πολυ φροντισμενα βαγκον λι. Και πάντα θα μου αρέεσουν οι ταινίες που εξελισσονται σε τρένα. Η αληθεια ειναι ότι για να ευχαριστηθεις πραγματικά ένα ταξίδι με τρενο, χρειαζεσαι άπειρο χρόνο και φυσικά χρημα…που ξέρεις μπορεί αργότερα..

H Νορβηγία τα παλιά τα χρόνια..

Tις προαλλες πηγαμε επισκεψη με το σχολειο στο λαογραφικο μουσειο του Οσλο που βρισκεται στη χερσονησο του Bygdøy. Προκειται για μια πολυ μεγαλη εκταση στην οποια εχουν τοποθετησει ατοφια σπιτια, αποθηκες και αχυρωνες που βρισκονταν σε διαφορα μερη της Νορβηγιας. Σε τετοια σπιτια λοιπον ζουσαν οι Νορβηγοι μεχρι και τα αρκετα προσφατα χρονια μιας και ο πλουτος που οφειλεται στην ανακαλυψη πετρελαιου στη βορεια θαλασσα εχει ηλικια μολις 40 χρονων περιπου. Η Νορβηγια ηταν κυριως μια αγροτικη και αλιευτικη χωρα.
Η εισοδος για το μουσειο ειναι ακριβουτσικη γυρω στα 15 ευρω, ευτυχως εμεις ειχαμε ελευθερη λογω του οτι πηγαμε με το σχολειο.
Στα αξιολογα του υπαιθριου μουσειου ειναι το βενζιναδικο της Εσο που λες και εχει βγει απο ταινια των 60ies και πως ειναι εσωτερικα ενα πακιστανικο σπιτι το 2002.. Οι Πακιστανοι στη Νορβηγια ειναι δευτερη μεγαλη μειονοτητα μαζι με τους Πολωνους.

IMG 20160322 103000

IMG 20160322 105923

IMG 20160322 105930

IMG 20160322 110759

IMG 20160322 115559

IMG 20160322 122022

IMG 20160322 123126

Μας εκαναν ξεναγηση και στο εσωτερικο ενος αγροτοσπιτου. Ηταν απλο, λιτο και με ενα ενα μεγαλο τζακι. Ενας ξυλινος παγκος ηταν γυρω γυρω στο κεντρικο δωματιο οπου μαζευτοταν η οικογενεια μετα τις δουλειες στη φαρμα. Αυτη η λιτοτητα και απλοτητα εχει χαθει πια. Ο αποτομος πλουτος τους εχει αλλαξει τους πολυ. Και λειπει αυτη η αστικη κουλτουρα.
Θελω να πω οτι το Οσλο που ειναι η μεγαλυτερη πολη με μισο εκατομμυριο κατοικους ηταν και παραμενει μια μικρη πολη, επαρχιακη πολη. Ανεξαρτητοποιηθηκε η Νορβηγια προσφατα το 1905 απο τους Σουηδους και εξελεξαν αμεσως Δανο Βασιλια! Δεν εχουν ζησει την αναγεννηση και το διαφωτισμο της Ευρωπης. Παρολα αυτα η “παλια” Νορβηγια σε κερδιζει μεσα απο την απλοτητα της..
IMG 20160322 103322

Ekeberg Park

Το παρκο του Εκεμπεργκ ειναι ενα θεματικο παρκο που εκτος απο το προφανες πρασινο, περιλαμβανει συγχρονα γλυπτα και εγκαταστασεις γλυπτικες. Βρισκεται στην νοτιοανατολικη πλευρα του Οσλο και επειδη ειναι σε λοφο εχει πανοραμικη θεα του. Περιεχει 31 γλυπτα που τοποθετηκαν εκει στα εγκανια του ως θεματικο παρκο το 2013. Αυτα απο εγκυκλοπαιδικης πλευρας.
Το παρκο αυτο βρισκοταν πολυ κοντα στο προηγουμενο μας σπιτι, 3 στασεις μακρια με το τραμ. Μαλιστα περσι το Γεναρη που το πρωτοεπισκεφτηκα ειχαμε αλλαξει ως τοτε 3 σπιτια απο τοτε που ξενιτευτηκαμε. Δεν ειναι λιγο το στρες αν το καλοσκεφτεις…
Ετσι λοιπον εξευρευνοντας τη γυρω περιοχη περσι ενα τσουχτερο πρωινο του Γεναρη οπου ημουν ακρως προβληματισμενη γιατι ημουν ανεργη σε ενα σπιτι που μολις ειχαμε μετακομισει, και ειχαμε συγκατοικο μια μητερα και το κοριτσακι της, και αναρωτιομουν τι θα γινει απο δω και περα, ειπα να παω μια βολτα στο κοντινο τοτε παρκο να ξελαμπικαρω..

Περπατησα λιγο στα μονοπατια του, χαζεψα τα ψηλα δεντρα και καποια γλυπτα-ομολογω οτι δεν ειμαι φαν της μοντερνας γλυπτικης- κι εκατσα σε ενα παγκακι. Εντωμεταξυ  πολλοι ανθρωποι συνηθιζουν να κανουν βολτα στα παρκα μονοι τους ειτε για να γυμναστουν, ειτε απλα να ρεμβασουν, παντος καιρου, δεν τους νοιαζει δηλ αν εχει ηλιο η ζεστη. Χαζεψα τη θεα του αρκετα απλωμενου αλλα αραιοκατοικημενου Οσλο και παρατηρησα αυτην την απλα που εχει. Λιγο στην παλια πολη τα σπιτια ειναι κολλητα το ενα με το αλλο. Γενικα το χαρακτηριζει το πρασινο. Και γενικα και οι ανθρωποι του ειναι ετσι. Τους αρεσει να εχουν χωρο δε μπορουν το στριμωγμα. Δεν εχουν συνηθισει να ειναι με πολυ κοσμο. Τοσα χρονια ζουσαν στην απομονωση τους εκει ψηλα στο Βορα που βρισκεται η Νορβηγια. Εξαλλου με ποιους συνορευουν? με τους Σουηδους και τους Δανους που καποτε ηταν και κατακτητες τους. Κι εκει καταλαβα οτι η δικη μου νοοτροπια ως Ελληνιδα που θελω να γινουν ολα εδω και τωρα, που εχω μαθει στον πολυ κοσμο- στην Αθηνα μονο ειμαστε σχεδον 5 εκατομμυρια, οσα ειναι ολη η Νορβηγια!- ειναι το εντελως αντιθετο απο αυτους.

Εν ολιγοις ειπα στον εαυτο μου υπομονη! Ειπα οτι θα βρεις γρηγορα μια δουλεια και σιγα-σιγα ολα θα παρουν το δρομο τους. Οπως και εγινε ετσι περσι. Αυτο το μερος μου θυμιζει οτι αλλαξα την οπτικη γωνια που εβλεπα τα πραγματα και γι αυτο μου αρεσει…

Ιταλια: η τέχνη του να ζεις

Είχα πολύ καιρό να ταξιδέψω ως τουρίστρια στο εξωτερικό…Η τελευταία φορά ήταν πριν τέσσερα χρόνια. Και μέχρι που επισκέφτηκα για τέταρτη φορά την Ιταλία δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μου είχε λείψει το ταξιδι σε μια ξένη χώρα όπου το μόνο που θέλω να κάνω είναι να περπατήσω στους δρόμους χαζεύοντας μνημεία και μαγαζιά, δοκιμάζοντας την τοπική κουζίνα και αδειάζοντας εντελώς το νου…“Il bel far niente” που σημαινει η ομορφιά του να μην κάνεις τίποτα…
Το ταξιδι ξεκίνησε απο την Αθήνα με το κτελ με αρχικό προορισμό την Ηγουμενιτσα μια μέρα του Αυγούστου. Απο κει θα πάρουμε το πλοίο για Μπάρι. Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος.
Ταξιδι με τρενο! Ισως ο μονος τροπος οπου μετραει η διαδρομή κι οχι ο προορισμός. Ο προορισμός εξάλλου δεν έχει καμιά σημασία!…
Φτάνουμε το πρωί στο Μπάρι γύρω στις 09.30 το πρωι…Ο καυτός Μεσογειακός ήλιος μας υποδέκτηκε μαζί με την υγρασία του μέρους και την αρμύρα της θάλασσας. Στο νου μου ήρθαν αποσπάσματα από βιβλίο της Μαργκεριτ Γιουρσεναρ μια Γαλλίδας συγγραφέως που μελέτησα κάποτε στο πανεπιστήμιο ως φοιτήτρια η οποία για μένα είχε κάνει διατριβή στην περιγραφή του πως καίει ο ήλιος στη Μεσόγειο αλλά και πόσο θρεπτικός είναι. “Le  soleil est la  molécule ,  le  foyer  d’éternité,  que  chacun  porte  en  soi, saluer le soleil levant en pensant qu’il faut faire le mieux possible pendant cette journée-là dans les limites de son pouvoir” ” ο ήλιος ειναι το κύτταρο, η πύλη στην αιωνιότητα που ο καθένας μας έχει μέσα του. Ο χαιρετισμός στον ανατέλλοντα ήλιο με τη σκέψη ότι πρέπει να κάνουμε το καλύτερο δυνατό στη διάρκεια της μέρας στα όρια των δυνατοτήτων μας”.
Ζαβλακωμένοι από το ταξίδι προχωρήσαμε για να κατευθυνθούμε προς το κέντρο της πόλης όπου ήταν ο σταθμός των τρένων. Ρωτήσαμε οδηγιες πως να παμε μιλώντας σπαστά ιταλικα για να ερθουμε σε επαφή με τον κόσμο. Ολοι μας έλεγαν ότι ο σταθμός ειναι μακριά ” lontano”. Σε καποια στιγμή ειχαμε δυο επιλογές : να πάμε απο τον κεντρικό δρομο η απο τα καντούνια, τα στενα σοκάκια της παλιας πολης του Μπαρι. Αποφασίσαμε να διασχίσουμε την παλια πολη..


…Μαγεία! Ειναι γεγονός οτι οποιαδήποτε πόλη της Ιταλιας μικρή ή μεγάλη, με πλούσια ιστορία ή οχι και τόσο πλούσια, ειναι μοναδική. Μπερδεμενα δρομάκια, καμάρες -πορτίκο όπως τα λένε- και μια ιδιαίτερη μυρωδιά…οχι τοσο ευχάριστη, κατι μεταξύ μπουγαδας με πινελιές από υπονομο! Ανέπνευσα..μμμ, ναι σιγουρα είμαι στην Ιταλια! Οι αισθησεις ολες εχουν χτυπήσει κόκκινο. Σαν να είναι μολις ξυπνάω, έτοιμη να γευτώ ό,τι μου θα μου προσφερθεί στη διάρκεια της μέρας  παρόλη την κούραση. Η κούραση δε μετρούσε.
Βγαίνοντας από τα σοκάκια φτάνουμε στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Κόσμος πολύς, αυτοκίνητα, βουή, ζωή! Τα μαγαζιά του πεζόδρομου είχαν πολυ ωραίες βιτρίνες με ρούχα απο πολύ γνωστές μάρκες και ακριβούς οικους μόδας.
Φτάνουμε στον κεντρικό σταθμό ο οποίος είχε 17 αποβάθρες -binari – όπως τα λένε στα ιταλικά και δεν εχει να ζηλέψει τίποτα απο άλλους μεγαλύτερους σταθμούς. Το Μπάρι εξάλλου ειναι κομβικό σημείο συνδεει το νότο με τις πόλεις του βορρα.

Είχαμε πολυ χρόνο και έτσι περιπλανηθήκαμε στην πολη.


…Βασικά καθήσαμε σε ενα καφε στον πεζόδρομο όπου δοκιμάσαμε biscotti και cornetto με καφε εσπρεσο. Το μπισκότι ηταν σαν ενα μεγάλο μπισκότο με γέμιση μαρμελαδας ομως δε θυμιζε τιποτα τα τυποποιημενα μπισκοτα η οπου αλλου εχουμε δοκιμασει σε ζαχαροπλαστεια. Τόσο φρέσκια και πλούσια γευση τη θυμάμαι και μου τρέχουν τα σαλια…Τo κορνέτο ηταν σαν κρουασάν στην όψη και στη γεύση. Ακομα κι ο καφές ειχε διαφορετικη γεύση. Μαλιστα εγω ζήτησα φρεντο καφε με γάλα και μου έφερε το φλιτζανάκι του καφέ με ενα ποτηράκι με παγάκια φρέσκο γαλα! Και μετά ήρθε η ωρα του παγωτού…
Μανγκο με καφε και στρατσιατελα….Ξετρελαθηκα! Το μανγκο ειχε αλλιωτικη γευση σαν να ετρωγα οντως το φρουτο παγωμενο. Ειχα τετοια λαχταρα να το γευτω που λερωσα στη στιγμη τα ρουχα μου και μουγκριζα γευοντας το! Περιγράφω κάτι τόσο γήινο και συνηθισμένο αλλα πιστέψτε με δεν ειναι έτσι! Οι Ιταλοί είναι καλλιτέχνες, ξέρουν να απολαμβάνουν και φαίνεται παντου! Και μπορεί ισως αν ρωτούσα ενα ντόπιο να μου ελεγε πχ, “μπα, το καφε τάδε εχει καλύτερα παγωτά απο αυτό που πήγες”, εν ολίγοις δεν υπαρχει μέτρο σύγκρισης του τέλειου και μοναδικού ταυτόχρονα! Ειναι σε υψηλο επίπεδο ολα. Και θυμήθηκα την αγαπημένη συγγραφέα Ελιζαμπεθ Γκιλμπερτ όταν περιεγραφε το ταξιδι της στην Ιταλια. “Οι Ιταλοί μπορουν να ανεκτουν ανίκανους στρατηγούς, πρωθυπουργους, τυράννους, προέδρους, καθηγητές, γραφειοκράτες , δημοσιογράφους, βιομηχάνους αλλά….ΠΟΤΕ δεν μπορουν να ανεκτούν ανίκανανους τραγουδιστές όπερας, μαέστρους, μπαλαρίνες, ηθοποιους, μάγειρες, σκηνοθετες. Σε εναν κόσμο αταξίας και απάτης, μερικες φορές το μονο που μπορεις να εμπιστευθείς ειναι η ομορφιά. Μονο η καλλιτεχνικη υπεροχή ειναι αδιάφθορη. Η απόλαυση δεν ειναι διαπραγματεύσιμη και καμια φορά ενα καλο γεύμα ειναι το μονο πραγματικά παγκ’οσμιο νόμισμα που μετράει.”
Οι Ιταλοι εχουν αφοσιωθει στην δημιουργια και την απολαυση της ομορφιας. Αυτη ειναι η ρατσα τους, το εχουν κανει επαγγελμα. Και αυτο δε σημαινει, οπως λεει η συγγραφεας, οτι αυτο ειναι διαφυγη απο την πραγματικοτητα, τουναντιον! Ειναι ισως το μονο μεσο να κρατηθεις απο την πραγματικοτητα οταν τα υπολοιπα στον κοσμο καταρρεουν το ενα μετα το αλλο.
Η αισθηση της καλαισθησιας ειναι περιρρεουσα. Παρατηρουσα τι φορουσαν οι διαφοροι περαστικοι σε εκεινον τον πεζοδρομο και η κομψοτητα ειναι εμφυτη με ελαχιστες εξαιρεσεις. Και δεν ειναι αυτο το ψωνισμενο που μπορεις να δεις σε αλλες χωρες. Οι ανθρωποι το ξερουν, ειναι στο πετσι τους η κομψοτητα.
Μετα το παγωτο ερχεται η σειρα του φαγητου. Τσιμπησαμε σε ενα μαγαζακι με μικρα πιατα. Δοκιμασαμε σπαγγετι με πεστο και μελιτζανες με παρμεζανα. Γιαμι!
Η ζεστη ομως ειχε αρχισει να γινεται αφορητη…Αφου φαγαμε περπατησαμε σιγα-σιγα υπνωτισμενοι προς το σταθμο για να παρουμε το τρενο για Μπολονια! La Dotta, La Grassa, e La Rossa!

La dotta σημαινει η μορφωμενη γιατι η Μπολονια  ειναι γνωστη για το μεσαιωνικο της πανεπιστημιο, το πρωτο πανεπιστημιο παγκοσμιως. La grassa σημαινει σημαινει λιπος γιατι η κουζινα της Μπολονιας ειναι γευστικοτατη και rossa σημαινει κοκκνη γιατι οι στεγες των σπιτιων ειναι κοκκινες.
Το ταξιδι με το τρενο ηταν μοναδικη εμπειρια. 7 ωρες ξεκινωντας απο το νοτο με κατευθυνση το βορρα κατα μηκος της ακτογραμμης της Αδριατικης

Σε καποια σημεια το τρενο ηταν διπλα στη θαλασσα. Ηλιος, λουομενοι, αμμουδια, θαλασσα.
Το τοπιο αρχικα ειχε ξηρη βλαστηση και οσο ανεβαιναμε γινοταν πιο πλουσια. Το τρενο σταματησε σχεδον σε ολους τους σταθμους των μικρων πολεων κατα μηκος της διαδρομης και παρατηρουσα οτι τα σπιτια ηταν πιο φτωχικα στο νοτο και μετα την Πεσκαρα φανηκε η διαφορα. Πιο περιποιημενα σπιτια και πιο πλουσιες λουτροπολεις.

Φτάσαμε στην πολη της Μπολονια αργάμιση. Μια γλυκιά σωματική κούραση μας είχε κυριεύσει, εμένα και το σύντροφο μου, και ταυτόχρονα  μια ανυπονησία να βρούμε το hostel και να φάμε καπου. Περάσαμε την porta maggiore και κατευθυνθήκαμε στην παλια πόλη. Αμέσως το κυρίαρχο στοιχείο που παρατηρείς ειναι τα πορτίκα, οι στοές με τις μεσαιωνικές καμάρες. Μάλιστα το μήκος των καμαρων σε ολη την πόλη ειναι 40χλμ!

Ζέστη ακομα και το βραδυ με υγρασία, χαρακτηριστικό όλων σχεδον των πολεων του βορρά μιας και βρίσκονται σε πεδινή έκταση με πολλά ποταμια να τις διασχίζουν. Φτάνουμε στο hostel και παίρνουμε τηλέφωνο την οικοδέσποινα. Δεν ηταν διαθέσιμη στην υποδοχή, μας ειπε όμως τον κωδικό για να μπούμε μέσα στο σπίτι. Ηταν σκοτεινά σε εκείνο το σοκάκι και η πρόσοψη του κτιριου φαινόταν σαν να ηταν εγκατελελείμενο το κτίριο. H ιδιοκτήτρια του σπιτιού λοιπόν χρησιμοποιούσε το δεύτερο όροφο για να νοικιάζει δωμάτια και στον πρώτο όροφο σέρβιζε το πρωινό στο σαλονι του σπιτιού όπου έμενε όπως διαπιστώσαμε αργότερα. Το δωματιο μας ειχε παλια έπιπλα απο τους προπαππούδες της, μια ντουλαπα και συρταριερα, ένα μαρμάρινο τζάκι και ήταν γεματο με οικογενειακές φωτογραφιες. Ενιωθες σαν φιλοξενούμενος στο σπιτι της. Υπέροχη αισθηση να νιωθεις οικεία!!
Ετοιμαστηκαμε και βγηκαμε εξω στην πολη για αναζητηση φαγητου. Ηταν αργα και τα περισσοτερα εστιατορια ειχαν κλεισει ή ηταν έτοιμα να κλεισουν. Για καλη μας τύχη βρήκαμε ενα ανοικτό το “il saracino”. Δoκιμάσαμε primi platti οπως επιβαλλεται που ειναι ζυμαρικά και secondi που ειναι διάφορες συνταγες με κρέατα. Ταλιατελες με πεστο λοιπον για μενα και μοσχαρισιο κρεας φλαμπε με ροκα και παρμεζανα. Το κρέας ηταν ζουμερό και σε συνδυασμό με την λίγο πικρή γευση της ροκας και την αρμυρή της παρμεζάνας έδενε μοναδικα στο στομα. Το κρασι μας ηταν λευκο, γλυκο και δροσερο πολυ και λιγάκι σαμπανιζε. Ομορφα κλεισαμε τη βραδια μας με ενα γλυκο τυραμισού. Η αληθεια ειναι οτι δε με ενθουσιασε τόσο, ισως γιατι ειχα φάει πολυ πριν και ηταν υπερβολή, ισως να μην ηταν και τοσο καλό, ετσι κι αλλιως κανεις δεν ειναι τελειος!
Το επομενο πρωί μετα απο ενα βαθύ ύπνο ετοιμαστηκαμε για το πρωινο μας. Μας υποδέκτηκε η ξενοδόχος-σπιτονοικυρά, μια κυρία γλυκιά, χαμογελαστή και γοητευτική μαζί, με πλούσιες καμπύλες. Μαθαίνει οτι είμαστε Ελληνες και μας ειπε οτι ετοιμαζόταν να παει για 3 εβδομαδες διακοπές στη Σαντορινη! Στη σαλονοτραπεζαρια μας περίμενε το πρωινό μας με ψημένα ψωμάκια με τυρι μοτσαρελα και τοματίνια με ριγανη, βαζακια με μαρμελαδες, βουτυρο, κεικ και καφε καπουτσίνο. Ηρθε αλλο ενα ζευγάρι μετα απο μας για πρωινο, νιώθαμε καλεσμένοι στο σπίτι της. Η φιλοξενία ηταν διάχυτη, καθόλου προσποιητή. Μετα το πρωινο μας ξεχυθήκαμε στην πολη. Η ζέστη ηταν έντονη αλλά δε μας εμπόδισε να γνωρίσουμε την Μπολονια. Το hostel ηταν πολυ κοντα στην πλατεία Ματζιόρε που στο κέντρο της βρισκεται η φοντάνα με το τεράστιο άγαλμα του Ποσειδωνα.

Τουρίστες φωτογραφίζονταν γύρω απο το συντριβάνι. Γύρω απο την πλατεία ειναι το Ντουομο San Petronio Basilica το Palazzo dei Banchi, το Palazzo dei Notai και το Palazzo d’Accursio.  Και ανάμεσα στο Παλατσο ντε Μπανκι με τα βολτα, ή αλλιως τις καμαρες, και τον καθεδρικό ναό μια τεραστια οθόνη για προβολή ταινιών και καθίσματα στοιχοισμένα στη σειρα. Την ειχαν τοποθετήσει στα πλαίσια ενός φεστιβάλ με αφιέρωμα τον ιταλικό κινηματογράφο. Τι έμπνευση πραγματικά να βλέπεις ταινία στην πλατεία περιτριγυρισμένος απο αυτά τα κτίρια. Πραγματικά η σημασία του τι είναι  ποιότητα ζωης.

Βρηκαμε μια τζελατερία, κάτι όχι δύσκολο φυσικά στην Ιταλία είμαστε άλλωστε, με θέα την πλατεία και δοκιμάσαμε τι άλλο? παγωτό. Φρούτα του δάσους, σοκολάτα και στρατσιατέλα ! Μια τρελά! Ηδονή! Πληρότητα!
Κατόπιν ανακατευτήκαμε με τον κόσμο στην αγορα στα σοκάκια και φτάσαμε στους δυο πύργους.

Κάποτε η Μπολονια ειχε 180 πυργους που ηταν σύμβολα δύναμης των φεουδαρχικών οικογενειών. Σήμερα ειναι μονο αυτοι οι δύο : ο πύργος των Asinelli (102 μέτρα ύψος) και ο μικρότερος των Garisenda (49 μέτρα) Ο ψηλότερος πύργος γέρνει περίπου κατά δυόμισι μέτρα, ενώ ο μικρότερος περίπου κατά τρία. 

Ψαχνοντας για το πανεπιστημιο, Archigimansio Palace, σκαλώσαμε σε μια τρατορια. Ωρα για mangiare!

Hταν μια παραδοσιακή τρατορία γεμάτη κόσμο και ανάμεσα στους συνδαιτημόνες ηταν ενας τύπος που έμοιαζε με τον Σπιλμπεργκ! Λες να ηταν αυτός??
Εμεις καθήσαμε στα τραπεζακια που ηταν έξω στο πεζοδρόμιο. Καλομαγειρεμένο φαγητό και συγκριτικά με της προηγουμένης μέρας καλύτερο σε ποιότητα. Σπαγκέτι με κόκκινη σάλτσα και κρεμμύδια για πρώτο πιάτο και κεφτέδες μέσα σε κολοκύθια με κόκκινη σάλτσα ως δεύτερο πιάτο.
Ειχε μεσημεριάσει για τα καλά και παρόλη την υγρή ζέστη περπάτησα μέχρι το πανεπιστήμιο το οποίο ηταν δίπλα στον καθεδρικό. Το archigimnanio όπως αλλιως λέγεται, εξωτερικά χαρακτηρίζεται απο μια μακριά στοά με κάμαρες 139 μετρα μήκος η οποια περιβάλλει το εσωτερικό κεντρικό προαύλιο του πανεπιστημίου που εχει δυο επίπεδα.

Δυο μεγάλες σκάλες οδηγούν στο πάνω όροφο οπου βρίσκονται οι αίθουσες, δεκα στο συνολο τους. Στον ιδιο όροφο υπάρχουν δυο μεγάλες αίθουσες: η μια λέγεται Αrtisti και σημερα φιλοξενεί τη βιβλιοθήκη και η άλλη Stabat Mater Hall όπου ο Ροσινι έδωσε την πρλωτη παράσταση του Σταμπατ Ματερ το 1842. Στον ίδιο όροφο ειναι και η αίθουσα Ανατομίας που χτίστηκε το 1637 και όπου διεξαγώταν το μάθημα της ανατομίας εμπειρικά πανω σε πτώματα.

Περπατώντας στους διαδρόμους του κτιρίου με τις τοιχογραφίες και το πάτωμα με το περίτεχνο μωσαικό, ενιωσα δέος για τον άνθρωπο που μεγαλούργησε ιδρύοντας το πανεπιστήμιο αυτο στη διάρκεια του μεσαίωνα!

Σιγά-σιγά έπρεπε να πάρουμε το δρόμο προς το σιδηροδρομικό σταθμό γιατι το τρένο μας για Μόναχο με ενδιάμεσο σταθμό τη Βενετία έφευγε στις 19.00.
Δεν παρέλειψα φυσικά το παγωτό για άλλη μια φορά! Αυτη τη φορά οι γεύσεις ηταν ανανάς, πεπόνι και καφές και δε φτανει αυτό πρόσθεσα και μια γρανίτα λεμόνι για να δροσιστώ! Ολα αυτα σε μια τζελατερία πολυ κοντα στο σταθμό. Απο τη ζέστη ομως έλιωνε το παγωτό και τα τα ζουμια του έτρεχαν στο χέρι και στο παντελόνι μου, όμως απτόητη συνέχιζα την ιεροτελεστία της απόλαυσης! Με λύπη είπα “arriverdeci a presto a Βologna” όταν το τρένο ξεκινούσε για Μόναχο.
Κατι που παρέλειψα να πω ειναι οι ανακοινώσεις των αναχωρήσεων-αφίξεων στους σταθμους “attenzioni a tutti il treno di intercity Trenitalia a Venezia Santa Lucia…” ήταν σα μουσικη πανδαισία στα αυτιά μου.

Αυτη η μουσικότητα της γλώσσας σου ανεβάζει τη διάθεση στη στιγμή η οποία έχει τις ρίζες της στο 12ο αιώνα. Κάποτε στην ιταλική χερσόνησο μιλούσαν πολλές διαφορετικές διαλέκτους όμως η επίσημη γλώσσα που γνωρίζουμε όλοι σήμερα έχει προέλεση απο την Τοσκάνη, τη διάλεκτο της Φλωρεντίας και συγκεκριμένα απο τη λόγια γλώσσα του Δαντη και του Πετραρχο. Μάλιστα οι λόγιοι της εποχής της Αναγέννησης ασχολήθηκαν με ζήλο  μέχρι να καταλήξουν ότι θα ειναι αυτη η επίσημη γλώσσα.

Στη Βενετια στο σταθμό Σάντα Λουτσία αλλάξαμε τρένο. Είχαμε μόνο μισή ώρα στη διάθεση μας. Απο τη μια μεριά του σταθμού ειναι οι αποβάθρες και απο την άλλη το απόλυτο θεατρικό σκηνικό : το Mεγάλο Kανάλι και η Βενετία! Κόσμος πολύς ανεβοκατέβαινε τα σκαλιά του σταθμού ή διέσχιζε με τα πλοιάρια το  Canal Grande και εμοιαζε σαν να ετοιμάζονταν να ανεβασουν θεατρική παράσταση με φόνtο την πόλη.

Κλείσαμε το μάτι στη Βενετία λοιπόν και δώσαμε ραντεβού ότι θα ξαναπάμε σύντομα. Γιατί με την Ιταλία δίνεις πάντα ραντεβού. Ειναι σα μια ερωμένη που σμιγεις μαζί της παθιασμένα και την αποχωρίζεσαι με μελαγχολία αλλα ξέρεις οτι θα γυρίσεις ξανά σε αυτήν.
alternative message gia eidikes periptoseis

Χριστουγεννιάτικο Οσλο



Στην πλατεια που βρισκεται μεταξυ του κοινοβουλιου και του Εθνικου θεατρου του Οσλο οι μικροπωλητες εχουν στησει την υπαιθρια αγορα τους με διαφορα προιοντα, κυριως μαλλινα ρουχα και παιχνιδια.  Κοσμος αρκετος βγηκε σημερα Κυριακη, παρολο το τσουχτερο κρυο, για να χαζεψει πιο πολυ την αγορα η για να κανουν τα παιδια τους πατιναζ στο παγοδρομιο που στηθηκε χτες ενοψει Χριστουγεννων.

Εμεις γευτηκαμε γευστικοτατα τσουρος κατι σαν λουκουμα και τουλουμπακι, γλυκο απο την Ισπανια στην αγορα. Ειπαμε ειχε τοπικα προιοντα και οχι μονο…



Ο κοσμος κρατουσε πυρσους και προχωρουσε την St Olavs gate τον πιο κεντρικο δρομο του Οσλο με κατευθυνση το παλατι.

Και καπως ετσι στολιζουν τα σπιτια εξωτερικα οπως αυτο το συγκροτημα πολυκατοικιων


Οινοποιείο Δαλαμάρα, η γοητεία του ξινόμαυρου

Ειχα παει σε μια γευσιγνωσια τον προηγουμενο χειμωνα με θεμα το ξινομαυρο. Το ξινομαυρο θεωρειται μια πολυ ευγενης ποικιλια ερυθρου κρασιου που επιδεχεται παλαιωσης και καλλιεργειται στην περιοχη της Ναουσας. Δοκιμασαμε κρασια απο διαφορους ντοποιους οινοπαραγωγους και πραγματικα μου αρεσε πολυ, η  μεστη και εντονη γευση που εχουν τα κρασια αυτα. Μαλιστα εντυπωσιαστηκα τοσο, που ηθελα καποια στιγμη αν παω στη Ναουσα να επισκεφτω ενα οινοποιειο.

Και να που βρεθηκα στη Ναουσα με μια παρεα και στο δρομο προς το Βερμιο εντοπισαμε ενα οινοποιειο και σταματησαμε. Μας υποδεκτηκε ο ιδιοκτητης του οινοποιειου, κος Γιαννης Δαλαμαρας σε ενα πολυ ιδιαιτερο χωρο εστιασης οπου βρισκονται πολλα οικογενειακα κοιμηλια και διακρισεις για το κρασι που παραγουν. Η οικογενεια ασχολειται με το κρασι απο το 1840 δηλαδη ειναι η πεμπτη γενια σημερα, και ο γιος του κου Γιαννη, ο Κωστης, ειναι ενας διακεκριμενος οινολογος και ειναι αναμεσα στα 30 υποσχομενα ταλεντα του οινικου κοσμου παγκοσμιως, συμφωνα με το περιοδικο wine and spirits.

Mας ξεναγησε στον αμπελωνα του οπου εκτος απο την ποικιλια του ξινομαυρου καλλεργειται ασυρτικο, και μαλαγουζια. Εκει βρισκονταν και τα αλογα τους ενα πανεμορφο μαυρο, λευκο και ενα γκρι. Μετα πηγαμε στο χωρο οπου βρισκονταν τα μεγαλα καζανια οπου γινονται οι ζυμωσεις του κρασιου και βγαινουν τα αποσταγματα. Στη συνεχεια κατεβηκαμε στο υπογειο οπου βρισκονταν τα δρυινα βαρελια οπου φυλασσεται  το κρασι για 1 χρονο μεχρι να μπει στα μπουκαλια και κατοπιν μας ξεναγησε στο κελαρι. Κανουν εξαγωγες στη Γαλλια, Καναδα Αμερικη και Αυστρια και εγχωρια προμηθευουν τα κρασια τους σε επιλεγμενες καβες και wine bar.

Δοκιμασαμε το Καπνιστο λευκο Δαλαμαρα το οποιο ειναι απο ποικιλια ασυρτικο και μαλαγουζια και ροδιτη και εχει μια καπως καπνιστη γευση επειδη φυλασσεται σε δρυινα βαρελια με μετριο καψιμο. Μετα δοκιμασαμε το Παλιοκαλιας του 2008 και του 2009. Το ξινομαυρο στο μεγαλειο του!  Εχει ενταση και διαρκεια στη γευση του. Και τελος δοκιμασαμε το Αγεροχος. Πιο απαλη γευση μιας και στο ξινομαυρο εχει προστεθει και 20% ποικιλια Merlot.

Ο κος Γιαννης Δαλαμαρας εχει ενα πολυ στρωτο επεξηγηματικο λογο και ειναι πολυ επικοινωνιακος ανθρωπος. Εκεινο που με αγγιξε ειναι η περηφανια αλλα και η τρυφεροτητα με την οποια μιλησε για το γιο του, ο οποιος απο οτι καταλαβαμε πρεπει να ειναι ενας ιδιαιτερα ευφυης οινολογος και οινοποιιος και αποτελει το μελλον οχι μονο του αμπελωνα Δαλαμαρα αλλα αποτελει και αναποσπαστο κομματι για το οινικο μελλον της Ναουσας.

Σχετικά με τους ταξιδιωτικούς χώρους. α’ μέρος: ταξίδι με το αεροπλάνο

Το καθε ταξιδι ειτε ξεκινα, ειτε εμπεριεχει στη διαρκεια του ταξιδιωτικους χωρους. Μπορει να εχει αφετηρια του το αεροδρομιο η το σιδηροδρομικο σταθμο η κτελ, και παντα οσο κραταει το ταξιδι γινονται στασεις σε καφε στις εθνικες οδους, σε βενζιναδικα κλπ
Ξεκινωντας με το αεροπλανο, εκτος του οτι ειναι ενα γρηγορο και ακριβο μεταφορικο μεσο, ειναι συμβολο κοσμοπολιτισμου, φορτωμενο με τα ιχνη του καθε τοπου απο οπου εχει περασει. Μ’αρεσει να ταξιδευω με το αεροπλανο. Απο τη στιγμη που θα πατησω το ποδι μου μεσα στο αεροδρομιο και θα δω τους πινακες ανακοινωσεων με τη λιτη τους γραμματοσειρα και να αναβοσβηνουν οι πτησεις που ειναι ετοιμες προς αναχωρηση και θα ψαξω να βρω τη δικη μου ποτε αναχωρει κι απο ποια θυρα, ολο αυτο μου προκαλει εντονη συγκινηση και ενθουσιασμο. Το ακαταπαυστο καλεσμα καθε οθονης που  τονιζεται απο το ανυπομονο αναβοσβημα καθε αραδας που γραφει εναν προορισμο, υπονοει με ποση ευκολια θα μπορουσε να αλλαξει η αγκυλωμενη ζωη μας, η ετσι νομιζουμε τελος παντων.
Στη ζωη μας ελαχιστες στιγμες ειναι τοσο λυτρωτικες, οσο η στιγμη στην οποια το αεροπλανο μας ανυψωνεται στους αιθερες. Τι εννοω: τη στιγμη που κοιταζουμε απο το παραθυρο του αεροπλανου-αν βεβαια καθομαστε διπλα στο παραθυρο διαφορετικα θα πρεπει να ανεκτουμε το διπλανο η τους διπλανους αν καθομαστε σε τριαδα-βλεπουμε τη γη οπως την ξερουμε, δηλαδη αεροδιαδρομοι, βαρελια καυσιμων, αλλα αεροπλανα, ειδικα αυτοκινητα που μεταφερουν τις αποσκευες κοκ, την επιφανεια οπου η ζωη μας κυλα με τον αργο ρυθμο της. Μεχρι που παιρνουν μπρος οι κινητηρες και κανουν αυτο τον εντονο, φρενηρη θορυβο κι αρχιζουν οι ροδες του αεροπλανου να τσουλουν με αυξανομενη ταχυτητα στον αεροδιαδρομο και να…υψωνομαστε γοργα και ανετα στην ατμοσφαιρα και μπροστα μας ανοιγεται ενας απεραντος οριζοντας οπου το βλεμμα μας απλωνεται ανεμποδιστα. Με μια απειροελαχιστη κινηση του ματιου ατενιζουμε εκτασεις που στο εδαφος θα χρειαζομαστες ωρες για να διανυσουμε. Η απογειωση για μενα εχει λειτουργησει και ως μεσο διαλογισμου. Χαλαρωνοντας, μπορουμε να διανοηθουμε αλλαγες στη ζωη  μας και να τις κανουμε πραξη αν σηκωσουμε το αναστημα μας.
Οταν ειμαστε πλεον αρκετα ψηλα ειναι σαν να εχουμε τα κομματια του παζλ ενωμενα επιτελους. Μπορουμε να δουμε την ταξη και τη λογικη που διεπουν το τοπιο. Η πορεια των δρομων αλλαζει γιατι διακοπτεται απο καποιο λοφο, οι διασταυρωσεις που στο εδαφος φαινονται ασυναρτητες απο ψηλα αναδεικνυουν ενα καλοσχηματισμενο πλεγμα, το σχημα των νησιων ειναι πλεον ορατο απο ψηλα (στο μυαλο μου εχω την Κερκυρα απ’ οπου περνα το αεροπλανο για να παει προς δυτικα ποσο ευδιακτριτο ειναι το σχημα της). Το ματι προσπαθει να συνταιριαξει ο,τι βλεπει με εκεινα που ο νους γνωριζει οτι υπαρχουν εκει κατω. Κια με ολα αυτα γεννιεται η σκεψη οτι ειναι τοσο μικρη η ζωη μας..ιδου ο κοσμος στον οποιο ζουμε και που δεν καταλαβαινουμε και πνιγομαστε σε μια κουταλια νερο. Εδω ταιριαζει  και το τραγουδι του Χατζη “οταν κοιτας απο ψηλα, μοιαζει η γη με ζωγραφια, κι εσυ την πηρες σοβαρα”…
Και μετα εισαι μεσα στα συννεφα και τα προσπερνας το ενα μετα το αλλο και βλεπεις και τον παντοδυναμο ηλιο…Οταν εχεις τετοιους πουπουλενιους συνταξιδωτες να σου κρατουν παρεα, νιωθεις τοσο ελαφρυς, εισαι στα πουπουλα, εχεις γαληνεψει.. Το διδαγμα οτι τα πραγματα παιρνουν αλλη μορφη οταν αλλαζουμε οπτικη γωνια, γινεται απολυτα κατανοητο οταν ειμαστε τοσα πολλα μετρα πανω απο τη γη.

Σιγουρα αν εχεις να κανεις μια μεγαλη πτηση θα νιωσεις κουραση, αλλα κατι το φαγητο που θα σου σερβιρουν οι αεροσυνοδοι, κατι μια ταινια που θα δεις, κατι ενα ποτο που μπορει να πιεις και στην καλυτερη περιπτωση αν πιασεις κουβεντα με το διπλανο σου, κυλα η ωρα ευχαριστα σε ενα ταξιδι μεσα στα συννεφα. Και βλεπεις την πορεια της διαδρομης σου στις οθονες και σιγα-σιγα πλησιαζεις στον προορισμο σου και μαζι οι σκεψεις σου αν προλαβεις τις συγκοινωνιες για να πας στο ξενοδοχειο σου, αν θα σε περιμενει ο γνωστος σου στο σημειο που του ειπες, οτι εχεις να συμμαζεψεις το σπιτι σου μετα απο τοσες μερες που ελειπες, ωστε και παλι να συνεχιστει η ζωη σου απο το σημειο που την ειχες αφησει.

Οταν μεταφέρουμε τον καθημερινό μας εαυτό στο ταξίδι


Η χαρα που μας προσφερει ενας τοπος και η παρουσια μας εκει συνιστα ενα διαλλειμμα συντομο στο οποιο κατορθωνουμε να ειμαστε δεκτικοι στον κοσμο που μας περιβαλλει ενω τα αγχη μας κατευναζονται και κανουμε θετικες σκεψεις. Αλλα η κατασταση αυτη σπανια κραταει παραπανω απο 10 λεπτα. Στον οριζοντα του νου υψωνονται συννεφα αγχους για τη δουλεια που μας περιμενει, για τα νεα φορολογικα μετρα, για το τι θα γινει με την κατασταση της υγειας καποιου αγαπημενου μας προσωπου κοκ. Με λιγα λογια ο καθημερινος μας εαυτος, μας ακολουθει παντου.
Ετσι κι εγω πηρα στις αποσκευες μου τον εαυτο μου σε μια εκδρομη στο Πηλιο. Και ενω ειχαμε βρει ενα μερος πολυ ειδυλλιακο για να ξαποστασουμε γιατι την επομενη μερα ειχαμε πολυ μεγαλη πεζοπορια, κατι πυροδοτησε τη συζητηση με την παρεα μου και τελικα οχι μονο κρατησαμε μουτρα αλλα ξαγρυπνησα ολο το βραδυ σκεφτομενη ενα καρο…τι να πω. Και την επομενη μερα στο τσακ ηταν να το ματαιωσουμε το ολο σχεδιο.

Τελικα, λιγο-λιγο ανεβηκαμε μεχρι την κορυφη του Πηλιου με αφετηρια καπου λιγο πιο πανω απο Μακρινιτσα για να αρχισει μετα η μεγαλη καταβαση. Στο καταφυγιακι στην κορυφη συνηρθαμε και σταματησαν τα μουτρα. Ευτυχως γιατι αυτη η καταβαση μεχρι το Χορευτο αποδειχθηκε μεγαλη περιπετεια αφου το μονοπατι δεν ηταν χαραγμενο, χαθηκαμε για λιγο, και στο τελος τα γονατα -μιας και οι τετρακεφαλοι απ’ οτι φαινεται δεν εχουν δουλεψει- μας προδωσαν ειδικα εμενα που στο τελος κατεβαινα με την οπισθεν!!!
Ενα αλλο περιστατικο που μου ερχεται στο μυαλο κι αυτο στο Πηλιο σε αλλη χρονικη στιγμη ειναι οτι ημουν σε μια υπεροχη παραλια με αμμουδια και πρασινο τριγυρω με θεα το Αιγαιο, να σουρουπωνει κι εκει που ατενιζα το πελαγος, το στομαχι μου να μου υπενθυμιζει οτι παραεφαγε πριν λιγο και εχει πρηστει…Κατι τετοια, και κατι αλλα μας δειχνουν οτι δεν μπορουμε να ξεκολλησουμε απο το γνωστο εαυτο μας και να παμε σε αλλο επιπεδο.
Το καλο ειναι οτι το παρον που ζουμε ειναι σαν ενα φιλμ απο το οποιο η μνημη και η φαντασια διαλεγουν συγκεκριμενα ενσταντανε. Οι αλλεπαληλες εμπεριες επικαθονται η μια πανω στην αλλη και σχηματιζουν ενα συμπαγες αφηγημα που φυσικα οι λεπτομερειες ξεθωριαζουν. Θα πρεπει δηλαδη για να παει στραβα ενα ταξιδι εξολοκληρου να μην υπαρχει χημεια στην παρεα και τα ατομα, το καθενα ξεχωριστα, να κουβαλουν πολλες “αποσκευες”…

Σχετικά με την προσμονή

Σε αυτην την ενοτητα που λεγεται ταξιδια στοχος μου δεν ειναι να γινεται μια τουριστικη περιγραφη αλλα περισσοτερο τι δημιουργει απο συναισθηματα και σκεψεις ενα ταξιδι.

Ποσες φορες εχουμε ονειρευτει μερη και τοπους ειτε μακρινους ειτε και πολυ κοντινους και την ιδια στιγμη που σκεφτομαστε κατι την ιδια στιγμη αρχιζουν και οι προσδοκιες. Δεχομαστε συμβουλες σχετικα με το που να παμε και τι θα δουμε εκει, ελαχιστα ομως λεγονται για το γιατι να κανουμε ενα ταξιδι η για το πως. Απλα επαναλαμβανουμε ενα μοτιβο ο καθενας μας, οτι πρεπει να παμε εκει γιατι εχει φοβερες παραλιες, αλλου γιατι εχει εντονη νυχτερινη ζωη κλπ κι αρχιζουμε να πλαθουμε κουλουρακια γυρω απο αυτο. Θα ειμαι εκει και θα λιαζομαι ολη μερα, θα ειμαι αλλου και θα βλεπω μουσεια και εκθεσεις….
Για να μιλησουμε και για τις εικονες. Ποσες φορες μας εχει παρασυρει μια εικονα ενος μερους απο ενα ταξιδωτικο οδηγο η τωρα τελευταια οι φωτογραφιες που ανεβαζει ο καθενας μας στο facebook απο σελιδες η δικες του και ξεροσταλιαζουμε και παραμονευουμε στο επομενο ανεβασμα φωτογραφιων αυτου που παρακολουθουμε.

Οι εικονες εχουν ανυπολιγιστη δυναμη. Συνιστουν προσβολη για τη νοημομοσυνη μας και αναιρουν την εννοια της ελευθερης βουλησης. Καθε αναγνωστης ενος ταξιδιωτικου εντυπου η αναγνωστης της “παρεας” του facebook ακομη κι αν μπορει να ειναι συνετος σε αλλους τομεις της ζωης του, στην επαφη του με αυτα τα στοιχεια αποδεικνυεται αθωος, αφελης ισως, και μια αισιοδοξια ανακινειται μεσα του. Η λαχταρα που προξενουν οι σελιδες αυτες δειχνει οτι τα σχεδια μας ειναι δυνατον να επηρεαζονται καθοριστικα απο μια υπεραπλουστευμενη εικονα ευτυχας την οποια δε θετουμε και πολυ υπο εξεταση. Μπορει δηλαδη ενα ταξιδι να εχει ως αφετηρια μια απλη φωτογραφια.
Για να μιλησω για τις δικες μου εμπειριες λοιπον, ενα τετοιο ταξιδι που ειχα προσδοκιες αλλα το ταξιδι δεν εφτασε να τις εκπληρωσει, ηταν στο Βερολινο. Για το Βερολινο, δεν ηταν οι φωτογραφιες που με ειχαν μαγεψει που ηθελα να παω, οσο το οτι μου ειχαν περιγραψει οτι εχει μια πολυ καλη και φθηνη νυχτερινη ζωη, οτι εχει κατι το πολυ εναλλακτικο, και οτι το κανει πολυ ιδιαιτερο η διαφορα του δυτικου απο το ανατολικο Βερολινο. Παρολο  που εχουν περασει χρονια απο την καταρρευση του τοιχους η διαφορα υπαρχει ακομα. Εκεινο που αντικρυσα εγω ηταν μια πολυ γκριζα, βιομηχανικη πολη που σε καποια σημεια της ειχε εκμοντερνιστει ιδιαιτερα με ψηλους hi-tech ουρανοξυστες οπως ειναι η πλατεια Postdamer. Εκει, αφηρημενη και βγαζοντας φωτογραφιες, επεσα θυμα κλοπης με αποτελεσμα τις επομενες μερες -το συμβαν εγινε την πρωτη μερα του ταξιδιου- να τρεχω στο προξενειο να βγαλω προσωρινο διαβατηριο για να γυρισω πισω μακρια απο την αφιλοξενη πολη οπως το ειδα εγω βεβαια, και να δανειζομαι χρηματα απο τη φιλη μου -να ‘ναι καλα- ωστε να μπορω να κινηθω. Ψαξαμε ακεφα να βρουμε τη νυχτερινη εναλλακτικη ζωη του Βερολινου, ανακαλυψαμε λιγα πραγματα, χαθηκαμε αρκετες φορες στο μετρο, οντως επιβεβαιωσα οτι υπαρχει διαφορα δυτικου απο ανατολικου Βερολινου -ε και?-αλλα σιγουρα ειναι ενα ταξιδι που δεν αναπολω σε καμια περιπτωση.

Αντιθετως, η Ισπανια και συγκεκριμενα ο νοτος της ειναι ενα ταξιδι που μου εχει μεινει αξεχαστο και σημειοτεον οτι ειχε ως αφετηρια τελειως διαφορετικα κινητρα. Ειχα την καλοκαιρινη μου αδεια, η φιλη μου η οποια καταγεται απο εκει με προσκαλεσε για παρεα στην πανεμορφη Σεβιλλη. Ομως επειδη ειχα ξαναπαει μερικα χρονια πριν ημουν αρκετα χλιαρη. Ελεγα να παω για μια εβδομαδα, να φαω και τα αγαπημενα μου ταπας, να περπατησω στους ομορφους κηπους της Σεβιλλης, αυτα ειχα ως προσδοκιες. Και το ταξιδι απο μια εβδομαδα επεκταθηκε σε δυο βδομαδες και οχι μονο απολαυσα τους περιπατους αυτους και τα ταπας αλλα γνωρισα νεους ανθρωπους με τους οποιους καναμε και ενα ταξιδι στο μπαμ, χωρις καποιο προηγουμενο πλανο, στις παραλιες της νοτιας Πορτογαλιας.
Η παγιδα που πεφτουμε ολοι μας ειναι οτι αυτη η προσμονη πολλες φορες μετατρεπεται σε ενα αγχος για το μελλον που μας περισπα απο το παρον με συνεπεια να δημιουργουμε στο εαυτο μας για αλλη μια φορα συγχυση. Οπως και να το κανουμε, μεταφερουμε τον καθημερινο εαυτο μας που οριζεται απο τις ιδιοτροπιες του σωματος και του νου του οπου και να παμε με αποτελεσματα οχι παντα ευχαριστα…